Tytuł oryginału: A Little Princess

© Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

Warszawa 2014

Tłumaczenie: Józef Birkenmajer

Korekta: Anna Alfut, Jolanta Gomółka, Rafał Sarna

Projekt graficzny serii i okładki: Agnieszka Kucharz-Gulis

Zdjęcia na okładce: © Mary Schannen / Trevillion Images

Koordynacja produkcji: Jolanta Powierża

Wydawca prowadzący: Natalia Sikora

Przygotowanie pliku e-booka: 88em

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Wydanie pierwsze w tej edycji, Warszawa 2014

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 978-83-281-0176-0

Skład i łamanie: KATKA, Warszawa

3 ERMENGARDA

– Czy chciałabyś zobaczyć Emilkę?

– Kto to jest Emilka? – zapytała Ermengarda takim samym tonem, jakiego poprzednio użyła panna Minchin.

– Chodź do mojego pokoju, to zobaczysz – odpowiedziała Sara, wyciągając rękę.

Zeskoczyły z parapetu okna i poszły razem na górę.

– Czy to prawda – szeptała Ermengarda, gdy przechodziły przez korytarz – czy to prawda, że masz dla siebie osobny pokój do zabawy?

– Tak – odpowiedziała Sara. – Tatuś prosił pannę Minchin o osobny pokój dla mnie, bo… bo gdy się bawię, to sobie układam i opowiadam różne bajki… a nie lubię, by mnie podsłuchiwano… to mi psuje całą radość.

Ermengarda stanęła jak wryta i otworzyła szeroko oczy.

– Ty układasz bajki!? – westchnęła. – Czy umiesz to… tak jak mówić po francusku?

Sara spojrzała na nią szczerze zdumiona.

– Przecież układanie bajek to nic trudnego… Czy nigdy nie próbowałaś tego robić?

Ujęła ostrzegawczo dłoń Ermengardy.

– Podejdźmy cichutko do drzwi – szepnęła – a potem ja nagle je otworzę. Może uda się nam ją przyłapać.

Na jej twarzyczce igrał uśmiech, ale w oczach lśnił promyk tajemniczej nadziei, który dziwnie podziałał na Ermengardę, mimo że nie miała najmniejszego pojęcia, co to wszystko znaczy, ani też nie wiedziała, kogo i z jakiego powodu zamierzała Sara „przyłapać”. W każdym razie kryła się w tym jakaś wspaniała i intrygująca niespodzianka, toteż Ermengarda drżała w napięciu, pełna oczekiwania idąc na palcach za Sarą. Bezszelestnie dotarły aż do samych drzwi. Wówczas Sara nagle nacisnęła klamkę i otwarła je na oścież. Ujrzały przed sobą najzupełniej cichy i spokojny pokój, gdzie wszystko było na właściwym miejscu. Obok kominka, na którym łagodnie tlił się ogień, siedziała na foteliku prześliczna lalka, niby to zaczytana w leżącej przed nią książce.

– Oho! Już wróciła na fotelik, zanim zdążyłyśmy ją podpatrzeć! – zawołała Sara. – One tak zawsze robią! Potrafią przebiec przez pokój prędko jak błyskawica.

Ermengarda zaczęła patrzeć to na nią, to na lalkę.

– Czy… ona umie… chodzić? – zapytała stłumionym głosem.

– Tak – odpowiedziała Sara. – Ja w to wierzę… przynajmniej udaję, że wierzę… a dzięki temu wydaje mi się, że to wszystko jest prawdą. Czyżbyś ty nigdy niczego nie udawała?

– Nie!… Nigdy! – odparła Ermengarda. – Wytłumacz mi to wszystko.

Tak była oszołomiona tą nową, dziwną znajomością, że patrzyła wciąż na Sarę, nie zwracając prawie uwagi na Emilkę, mimo że Emilka była najpiękniejszą lalką, jaką kiedykolwiek widziała.

– Usiądź, to ci opowiem – rzekła Sara. – Jest to rzecz tak łatwa i przyjemna, że jeśli tylko zaczniesz, nigdy nie potrafisz się tego wyrzec. Emilko, i ty posłuchaj. Oto jest panna Ermengarda Saint-John. Ermengardo, oto Emilka. Czy chciałabyś wziąć ją na ręce?

– Och, a mogę!? – zawołała Ermengarda. – Naprawdę mogę? Jakaż ona piękna!

Z lalką w objęciach Ermengarda spędziła jedną z najpiękniejszych godzin swego krótkiego żywota, słuchając przedziwnych opowieści nowej koleżanki, póki nie odezwał się dzwonek wzywający na obiad. Sara przysiadła w kucki na dywanie przed kominkiem, a jej zielone, duże oczy i nabiegłe rumieńcem policzki pałały żywo. Opowiadała o Indiach i o przebytej podróży, największe jednak wrażenie wywarła na Ermengardzie zmyślona opowieść o lalkach, które chodzą, rozmawiają i robią, co im się żywnie podoba, póki w pokoju nie ma ludzi, a z ich nadejściem zmykają błyskawicznie na swe dawne miejsce, nie chcąc zdradzić przed nikim, co umieją.

– My byśmy tego nie potrafiły – dodała Sara. – To ich magiczna sztuczka!