Text © Agnieszka Tyszka

© Egmont Polska Sp. z o.o., Warszawa 2014

Projekt graficzny serii, projekt okładki i stron tytułowych: Marta Krzywicka

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Katarzyna Sarna, Joanna Egert-Romanowska

Koordynacja produkcji: Jolanta Powierża

Skład i łamanie: Katka, Warszawa

Wydawca prowadzący: Agnieszka Betlejewska

Wydanie pierwsze, Warszawa 2014

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. +48 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN: 978-83-281-0162-3

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

W Szuminie, tu gdzie teraz mieszkamy, wszystko jest o wiele mniejsze, niż powinno być. Przynajmniej ja przyzwyczaiłam się w mieście do zupełnie innych rozmiarów.

Małe domki i ogródki, sklepiki tylko dwa, i też miniaturowe. Biblioteka jak dla krasnoludków, jeziorko jak z bajki o rusałkach – malusieńkie. Las się kończy, ledwie człowiek wejdzie trochę głębiej.

No i różnych rzeczy mamy tu zdecydowanie za mało. Na przykład samochodów, ludzi na ulicach i samych ulic także. Prawdę mówiąc, jest tylko jedna porządna, asfaltowa, a cała reszta to jakieś błotniste albo piaszczyste dróżki. W szkole też uczy się bardzo mało dzieci, ale skąd właściwie miałoby się wziąć ich dużo?

W Szuminie domy stoją w pewnym oddaleniu i wieczorami mrugają do siebie raz jednym, raz drugim oknem. Okna w Szumińskich Łąkach nadają najdłuższe komunikaty, bo te zabudowania znajdują się najdalej. To akurat jest dobre dla najważniejszych mieszkańców Szumińskich Łąk – dwunastu koników i mojego Rokiego, który nosi numer trzynaście.

Wcale nie myślę, że to pech! Nie jestem zabobonna tak jak moja mama, Arietta, która jeszcze do niedawna była ważną panią prezes. Obecnie jest kompletnie nawiedzona. Ciągle poszukuje dobrej energii i robi to w najdziwniejszych miejscach.

Wciąż niezbyt lubię tu być, choć przyznam, że odkąd odzyskałam Rokiego, świat trochę wypiękniał. Nie do końca, ale zawsze…

Mój kucyk islandzki, Roki, lubi Szumińskie Łąki chyba trochę bardziej niż ja. W każdym razie spotkał tu kuzyna z Islandii – Augusta, kucyka Klary. Do jej rodziców należą stajnia i cała reszta. To właśnie mama Klary zaproponowała nam pokoje w spichlerzu, gdy w tej straszliwej chałupie po babci Nadzi nadpaliła się jedna ściana.

Bardzo się z tego cieszę, naprawdę!

Do dziś nie mogę pojąć, jak to się stało, że wylądowałyśmy z Ariettą w czymś takim! I to z wychodkiem na zewnątrz. Zupełnie jak w bajce o Kopciuszku albo o rybaku i złotej rybce.

Albo jak w Małej księżniczce – książce o dziewczynce, Sarze, która miała wszystko, a potem musiała zamieszkać na poddaszu, razem ze szczurami. Strasznie było mi jej żal i pamiętam, że myślałam wtedy: jak to dobrze, że dzisiaj takie rzeczy już się nie zdarzają…

I co? Niespodzianka! Zdarzają się! I kogo to spotkało? Właśnie mnie! Prosto z dużego mieszkania w Warszawie trafiłam do rozsypującej się chałupy stojącej między kupą gnoju a drewnianym wychodkiem. Przyjechałam do Szumina, czyli wsi zabitej dechami. Tak to się chyba mówi, o ile dobrze przypominam sobie słowa mojej babci ze strony mamy.

I pomyśleć, że zaproponowała nam pomoc, którą Arietta beztrosko odrzuciła! Mogłyśmy zamieszkać w pokoiku przy Wiśniowej, w małym mieszkanku babci Uli, i wszystko byłoby mniej więcej jak dawniej. Ale moja mama ma chyba z babcią jakieś prastare porachunki, bo powiedziała krótko: „Po moim trupie! Po moim trupie zamieszkamy na Wiśniowej!”.

I oczywiście w chałupie po babci Nadzi o wiele bardziej jej się spodobało! Co za szczęście, że jednak zdarzył się ten cały pożar i trzeba było w podskokach się stamtąd wynosić!

Na początku pobytu w Szumińskich Łąkach Arietta nie mogła się pogodzić z brakiem wychodka, który służył jej do celów metafizycznych. Wszystko przez to, że w dawnym spichlerzu, gdzie dostałyśmy pokoje, mają dwie bardzo porządne łazienki.

Swoją drogą, gdybym miała nawiązywać kontakt z moim przewodnikiem duchowym, na pewno nie robiłabym tego nad drewnianym klozetem, a mówiąc ściślej – na dachu sławojki! Tyle że ja, Paulina Konicka, z nikim obcym nie muszę nawiązywać kontaktu, bo sama jestem swoim przewodnikiem, także duchowym! I to najlepszym!

Nie wiem, czy w pamiętnikach pisze się o takich sprawach jak drewniane wychodki, ale o czym właściwie mam pisać?

O tym, co mnie martwi, zastanawia, cieszy, złości, doprowadza do ataku śmiechu albo do łez rozpaczy. Tak mniej więcej powiedziała pani psycholog ze szkoły w Szuminie, do której teraz chodzę, i wręczyła mi ten zeszyt. Cały w kwiatki! Brrr! Od razu namalowałam na nim trupią czaszkę i poczułam się nieco lepiej. Ale żeby pisać? O, nie!

Przez dłuższy czas próbowałam zanotować cokolwiek i kompletnie mi nie szło. Gdyby nie obietnica dana tej całkiem miłej kobiecie, w ogóle bym się do tego nie zabrała. Tylko że jak ja coś obiecam, to musi być zrobione. Może nie od razu, ale musi!

Próbowałam się zorientować, na czym polega pisanie pamiętnika, i szybko doszłam do wniosku, że jego autor powinien mieć naprawdę interesujące życie. Nawet Tatuś Muminka w swoim pamiętniku opisywał wspomnienia z młodości. Bardzo ciekawe i pełne przygód.

Jeśli chodzi o mnie, nie mam jeszcze zbyt wielu wspomnień z młodości, a zresztą pani psycholog zaznaczyła, że raczej chodzi o sprawy bieżące i ich wpływ na moje życie.

Okropnie trudne, ale niech się zastanowię… Może i coś by się znalazło…

Na przykład nowa szata mojej mamy, przypominająca stare, podarte prześcieradło. Obie – i szata, i Arietta – doprowadzają mnie do szału, naprawdę! Jak w ogóle można wpaść na to, żeby ubrać się w coś takiego?

Albo hałaśliwe spotkanie Koła Gospodyń Szumina, czyli inaczej Koła Gęsi Skubania – i ta druga nazwa o wiele bardziej mi się podoba! O, matko! To jest po prostu jak wizyta w kurniku! Wszystkie panie gdaczą, a każda na inny temat. Słowa fruwają po kawiarni „U Augusta” jak pierze z poduszek! Aż się od tego robi duszno!

A może coś zupełnie innego? Jakiś normalniejszy temat?

Nasz kalendarz z konikami, który jest prawie gotowy. Festiwal szumińskich dyń, który już się zbliża. Albo Roki, który zachowuje się trochę dziwnie.

– Jest taki jak ty! Zupełnie identyczny! – powiedziała Nina, siostra Klary.

Było to tego dnia, kiedy Roki przyjechał do Szumińskich Łąk. Trochę przestraszony i zdezorientowany. Nina przyglądała mu się, stojąc z boku, z przekrzywioną głową.

Nie zaprotestowałam, słysząc te słowa, bo trochę się Niny boję… Ale ja przecież nie przypominam islandzkiego kucyka! Nic a nic! Nawet wtedy, kiedy uczeszę się w koński ogon.

Nie mam pojęcia, o co chodziło tej całej Ninie. Jest jakaś dziwna i budzi we mnie niepokój. I to nie dlatego, że nosi czarne ubrania i bardzo przypomina wampira. Nawet bez makijażu!

I o czym tutaj w ogóle pisać? Nie moja wina, że w tej okolicy nic ciekawego się nie dzieje. Nic, co nadawałoby się do PRAWDZIWEGO pamiętnika! Pozostaje mi więc tylko zapisywanie różnych nieważnych spraw, o których nie wspomnieliby ani jednym słowem nawet w regionalnych wiadomościach telewizyjnych. Żenada!