Tomasz Biedrzycki

TOUTATIS ZNACZY ZAGŁADA

TOUTATIS ZNACZY ZAGŁADA

Copyright (c) by Tomasz Biedrzycki, Jelenia Góra 2012

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez zgody autora.

All rights reserved

Okładka

Tomme Vasque

Korekta

Agnieszka Koprowska

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

CZĘŚĆ I
ZAPOWIEDŹ

Rok 2005

Czarną pustkę kosmosu rozjaśniał ogromny glob Jowisza, doskonale rozpoznawalny dzięki ogromnej, czerwonej plamie pozwalającej się rozpoznać nawet zupełnemu laikowi. Obok niego mknęły dwie niewielkie tarcze księżyców spośród wielu innych, kryjących się w mroku. Znajdujący się bliżej glob był upstrzony wszystkimi odcieniami żółci, wyrzucał z siebie potoki płynnej siarki z kraterów. Otaczał go jasny obłok rozpraszającej się atmosfery. To był Io, jako jedyny poza Ziemią charakteryzował się wulkanicznym charakterem. Drugi ze zbliżających się globów, Europa, był najmniejszym księżycem Jowisza spośród czterech, odkrytych wieki temu przez Galileusza. Nagle w polu widzenia pojawił się nowy obiekt, okruch skalny, o poszarpanych brzegach. Z całą pewnością nie został jeszcze sklasyfikowany jako księżyc Jowisza. Gdzieś dalej przemknął drugi kosmiczny zawalidroga. Tego martwego świata nie oglądało dotąd bezpośrednio oko żadnej żywej istoty. Jedynymi przybyszami były tu od zawsze lodowe i skalne bolidy. Właśnie im Jowisz zmienia orbity i przyspiesza ich ruch. Niekiedy siła grawitacji tego olbrzyma potrafi wyrzucić skalny odłam poza granicę Układu Słonecznego. Jak dotąd przeleciały tędy tranzytem cztery sondy kosmiczne a piąta, „Galileo” krążyła po orbicie. Po zrzuceniu lądownika, który zbadał zewnętrzne warstwy atmosfery Jowisza, sonda prowadziła badania samej planety i jej księżyców. To był ten świecący punkt, który ukazał się z prawej strony tarczy Jowisza. Jedna z kamer sondy wykonała zdjęcie niewielkiego obiektu skalnego niknącego już w mroku. Ze względu na jego znaczną prędkość, jakość zdjęcia nie wybiegała ponad przeciętną. Zdjęcie zamienione na kod binarny pomknęło z prędkością światła wprost do odbiornika Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie, które kierowało projektem. Operator pracujący tego dnia, na zrobionych zdjęciach nie zauważył niczego ciekawego. Ot, rozgwieżdżone niebo i niewielka kula Europy. Obrazek, powtarzający się trzy razy. Nic dziwnego, że szczupły mężczyzna odłożył je do archiwum z opisem „Do późniejszej analizy” i zapomniał o sprawie....

Rok 2009

Bezchmurne niebo błyszczało tysiącami gwiazd. Na wysokości prawie czterech tysięcy metrów zanieczyszczenia atmosfery nie przeszkadzały obserwacjom nieba, ponieważ nie potrafiły wznieść się tak wysoko. Na płaskim szczycie góry stała wysoka biała kopuła. Jej fragment właśnie odsunął się, ukazując potężny okular teleskopu. Dał się słyszeć warkot silnika i na kopułę padły światła samochodu. Po chwili można było już zobaczyć sylwetkę czarnej Toyoty. Samochód dotoczył się powoli i stanął tuż obok kopuły. Silnik zgasł, trzasnęły drzwi i wysiadł z niego kierowca. Mógł mieć z pięćdziesiąt lat. Skronie przyprószone siwizną przykrył czapką. Starannie zamknął drzwi wozu, chociaż stąd i tak nikt nie mógł go ukraść. Na piersi miał plakietkę z napisem „ Timothy Robinson”. Zatrzymał się przed wysokimi drzwiami prowadzącymi do wnętrza obserwatorium i spojrzał w niebo. W pamięci Tima przemknął obraz sprzed piętnastu lat, gdy asystował przy odkryciu komety. Nie cieszyli się jednak długo pasjonującym zajęciem, gdyż w tym samym roku kometa Shoemaker-Levy rozpadła się na części i uderzyła w Jowisza. Obserwacje fascynowały i przerażały zarazem. Uderzenie jednego z fragmentów komety spowodowało wówczas na powierzchni planety potężny wybuch gazów. Obszar oddziaływania zderzenia był większy niż Ziemia. Te wydarzenia spowodowały powstanie „Kosmicznej służby ostrzegawczej”, której częścią był teraz Timothy, podobnie jak sami odkrywcy komety. Kilkudziesięciu innych astronomów wspierało ich pracę, finansowaną z funduszy NASA. Oprócz starego teleskopu na Mont Palomar, do ich dyspozycji oddano również Obserwatorium Lowella w Arizonie. Na rzecz tej organizacji pracował ponadto zespół czterech teleskopów USAF, chociaż armia udostępniła je na niespełna cztery godziny każdego dnia. Do poszukiwań obiektów zagrażających Ziemi używano CCD pozwalającego na odkrycie wielu nowych, niewielkich obiektów na nocnym niebie. Jak do tej pory sklasyfikowali ponad trzy tysiące obiektów. Robinson uważał jednak, że to dopiero wierzchołek góry lodowej, a środki zaangażowane w ochronę Ziemi były mimo wszystko śmiesznie małe w stosunku do zagrożenia. Z westchnieniem spojrzał na szerokie, stalowe drzwi i wkroczył do wnętrza, wprost w szum elektroniki. Zauważył plecy jednej z koleżanek, pochylonej nad stosem zdjęć nieba. Usłyszawszy zamykane drzwi, odwróciła się i uśmiechnęła ujrzawszy Robinsona.

- Witam - Timothy machnął dłonią w geście powitania i rozejrzał się.

- A gdzie jest Eugene? - Dziewczyna wykonała jakiś nieokreślony gest dłonią.

- Przegląda zdjęcia z Pasadeny, które dziś otrzymaliśmy... - Usłyszeli tupot nóg i okrzyk szefa zespołu badawczego.

- Jeeest!!! - Oboje spojrzeli na krzyczącego, który stał na podstawie teleskopu trzymając w rękach plik zdjęć.

- Cześć Eugene. Znalazłeś coś? - Spytał z przekornym uśmiechem Timothy.

- Planetoidę, którą sfotografował „Galileo”….

Rok 2016

Powierzchnia Księżyca szara i jałowa, nie miała żadnych cech szczególnych.Gdzie człowiek by nie spojrzał, te same kratery, różniące się między sobą chyba tylko wielkością i stopniem zniszczenia. Tylko szare druzgoty i łańcuchy górskie. I oczywiście wszechobecna próżnia. Ale gdzieś daleko pojawił się błyszczący punkt. Zbliżając się, można było rozpoznać kształt obiektu. Wyglądał jak ogromna puszka od konserw. Na białej, upstrzonej uderzeniami mikrometeorytów powierzchni burty widniał ogromny czerwony napis „IASE – Tiberius”. Ten przyczółek człowieka w obcym świecie wyglądał jak wymarły. Ale coś się poruszyło. Górna część cylindra była ruchoma. Umieszczony w niej potężny teleskop o średnicy dwóch metrów wyłapał z przestrzeni ogromny kosmiczny okruch skalny. Zdjęcia zrobione z odległości czternastu milionów kilometrów nie były zbyt wyraźne, nawet, gdy obserwacjom nie przeszkadzała atmosfera. Dowódca „Tiberiusa” i jednocześnie główny astronom zdążył obliczyć orbitę obiektu. To była 4179 Toutatis, planetoida o chaotycznej orbicie, zaliczana do planetoid zagrażających Ziemi. Obliczenia rozwiały jednak obawy naukowców. Toutatis miała przejść sześć milionów kilometrów od niebieskiej planety. Ale „Tiberius” odkrył inną rzecz. We wszystkich, zrobionych do tej pory analizach i badaniach, również radarowych nie oceniano tego kawałka skały na więcej niż cztery, pięć kilometrów. Rysunki teoretyczne ukazywały dwie połączone ze sobą bryły natomiast zdjęcia „Tiberiusa” ukazały trzecią część planetoidy – potężny okruch skalny o wielkości sześciu – siedmiu kilometrów. Zanotowano jej aktualną orbitę i przybliżoną masę, po czym załoga obserwatorium zajęła się innymi obserwacjami. Ostatnie obliczenia zrobione już na Ziemi, ukazały prędkość planetoidy – wynosiła niemal czterdzieści km/s.