Text © 2002 by Ewa Nowak

© by Egmont Polska Sp. z o.o., Warszawa 2012

W powieści wykorzystano fragmenty wierszy

Leszka Czajkowskiego (na stronach 88, 95–96, 110)

Projekt graficzny serii,

projekt okładki i stron tytułowych:

Dorota Nowacka

Redakcja:

Anna Gawlińska, Agnieszka Sprycha

Korekta:

Agnieszka Trzeszkowska

Koordynacja produkcji:

Małgorzata Wnuk

Skład i łamanie:

GJ-studio Grażyna Janecka

Wydawca prowadzący:

Agnieszka Betlejewska

Przygotowanie pliku e-booka:

Anita Pilewska

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Wydanie szóste, Warszawa 2012

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. +48 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN: 978-83-237-5301-8

W ludzkich siedliskach kowadła dźwięczą

I ogień pod miechem huczy;

To on im przecież narzędzia wręczył,

On ich do kunsztu przyuczył…

Jacek Kaczmarski, Lament tytana

Jackowi Kaczmarskiemu,

z podziękowaniami

Gwidoszowie mieszkali na parterze. I w odróżnieniu od swoich sąsiadów byli bardzo z tego zadowoleni. Rodzinnym zwyczajem było podawanie sobie przez okno toreb z zakupami, bagaży po wakacyjnych wyjazdach, a przede wszystkim dzieci. Oczywiście przy każdej takiej operacji należało otworzyć cztery kłódki zamykające kraty, co czyniło ją nieznośnie długą, a poza tym towarzyszyły jej histeryczne okrzyki w rodzaju: „Kto ostatni widział klucze?!”. Ale co tam, Gwidoszowie uwielbiali zamieszanie.

Tata Gwidosz codziennie przez kuchenne okno podawał mamie gazetę, za co niezmiennie otrzymywał dwie kanapki w szarej, papierowej torebce i owoc, który zmieniał się w zależności od pory roku. Tata Gwidosz brał go bez większych oporów, ponieważ mógł się go pozbyć, jeszcze zanim doszedł do parkingu. Po drodze mijał Centrum Osteoporozy oraz pokracznego kundla o niebagatelnej kubaturze, który od lat bez przekonania pilnował pobliskiej willi i zawsze miał apetyt na wszelką surowiznę. Psisko kochało zatem nieznanego przechodnia za codzienną porcję życiodajnych witamin, a tata Gwidosz kochał psa za jego apetyt na zdrową żywność, której tata może nie tyle nienawidził, ile miał lekki przesyt, a wyrzucić po prostu nie miał moralnej odwagi.

Z dobrodziejstw parteru korzystały też zwierzęta. Gigantycznych rozmiarów kot kastrat o imieniu Pies i pies – Łapa. Duet ten mógł dosłownie godzinami wyglądać przez okno. Poza tym oba zwierzaki przysparzały problemów z utrzymaniem chociażby pozorów porządku, co stanowiło cudowny pretekst dla pani domu, aby unikać domowych robót, które w tej rodzinie uważała za bezcelowe.

Joanna Maria Gwidosz należała do osób, które potrafią składać sobie najdziwniejsze obietnice, ale niestety, dotrzymują ich najwyżej przez dwa tygodnie. Jednak odkąd jej najmłodsze, trzecie dziecko skończyło trzy lata i zaczęło uczęszczać do przedszkola, Joanna podjęła postanowienie narzucenia sobie i rodzinie zdrowego stylu życia. Siedziała więc teraz w kuchni na drewnianym (ekologicznym) taborecie i popijała z wyszczerbionego glinianego kubka wodę mineralną. Oczywiście niegazowaną. Kubek ten był dziełem jej najstarszej pociechy, Kuby. Przy każdej nadarzającej się okazji prezentowała go gościom, znajomym i sąsiadom, nie wyłączając listonosza, który od lat udawał szczere zainteresowanie tym wątpliwym dziełem sztuki, bowiem doskonale wiedział, że jego zainteresowanie sprawami klientów jest wprost proporcjonalne do napiwków, jakie dostaje za roznoszenie rent, emerytur i zasiłków. Odkąd Joanna Gwidosz porzuciła zdradziecki cholesterol na rzecz pełnych witamin owoców i warzyw, latem dostawał w kubku Kuby wodę, a zimą cieniutką herbatę z rumianku. Dziś jednak przyniósł list do Malwiny, córki Gwidoszów, i wymówił się od picia w glinianym maszkaronie. Zostawił Joasię w kuchni samą, przygnębioną brakiem towarzysza chętnego do wspólnego wypicia kilku łyków mięty.

Była za cztery pierwsza. Do odebrania Maryni z przedszkola zostały jeszcze dwie godziny, zupa z porów była już gotowa. Przydałoby się pozmywać, ale Joanna uznała, że na to na razie szkoda czasu. Z całą pewnością nie była niewolnicą porządków. W tym domu zmywało się dopiero po zabrudzeniu ostatniego naczynia. Latami Joanna maskowała się przed mężem i dziećmi, biorąc na siebie możliwie najwięcej pozadomowych obowiązków (działalność w trójkach klasowych, opieka w czasie wycieczek i szkolnych imprez). Teraz sięgnęła po telefon i połączyła się ze swoją bratnią duszą.

– Cześć, Lenuś! Co robisz? Nie przeszkadzam ci?

Lena, przyjaciółka rodziny, robiła korekty i zawsze można ją było zastać w domu. Jej mąż, dobrze zarabiający dyrektor handlowy, był tyranem i zazdrośnikiem. Jedynym zajęciem, na które pozwalał swojej żonie, były prace redakcyjne, i to tylko w domu. Joasia miała zacięcie psychologiczne i z chęcią ustaliłaby z przyjaciółką, jakież to traumatyczne przeżycia z wczesnego dzieciństwa determinują tę chorobliwą zazdrość i chęć kontroli nad żoną i córką. Gdyby miała okazję... Ale Lena nie dawała jej takiej okazji. Nigdy.

– Kochanie, jak dobrze, że dzwonisz, mam dziś fatalny dzień – przywitała Asię przyjaciółka.

– A co się stało? Masz kłopoty? Jeśli chcesz, możemy o tym porozmawiać. – Asia nie mogła lepiej trafić.

Na początku września rozpoczęła kurs dla terapeutów. Wymyśliła sobie, że musi się dokształcić i spełnić swoje odwieczne marzenie. Lena po prostu spadła jej z nieba.

– Kochanie, nie wiem, czy możesz mi pomóc. Nie wiem, czy w ogóle chciałabym o tym rozmawiać.

To było dokładnie to, na co Joasia liczyła. Wypiła mały łyczek wody. Zniżyła głos i przystąpiła do fachowej rozmowy terapeutycznej. Tak sobie przynajmniej myślała.

– Leno, znamy się wiele lat (nie wiedziała bidula, że ten argument raczej zamyka ludziom usta, niż otwiera) i jesteśmy sobie bardzo bliskie, więc możemy porozmawiać. Najgorsze, co możesz zrobić, to dusić problem w sobie. Nie tłamś tego, pozwól sobie pomóc. Człowiek z zewnątrz ma zawsze świeższe spojrzenie na problemy drugiego. Nie zamykaj się przede mną.

– No dobrze – bąknęła zniecierpliwiona Lena. – Przyjeżdża moja teściowa.

– Tak, i co dalej?

– Nic dalej, to jest właśnie ten problem. Chodzi o to, że trzeba wypucować całe mieszkanie. No wiesz – podłogi, kafelki, okna. To straszna jędza, a ja mam chore korzonki i za diabła nie dam rady tego zrobić. Szukałam przez ogłoszenia, ale wiesz, ile kosztuje umycie jednego okna? No, strzelaj!

Joasia nie dość, że nie chciała strzelać, to była tak rozgoryczona błahością problemu, że zapragnęła jak najszybciej zakończyć tę żenującą rozmowę. Tym bardziej że usłyszała zgrzyt klucza w zamku.

Najstarszy i jedyny syn Gwidoszów był zdaniem matki najbardziej kłopotliwym z domowników. Jeśli odpowiednio szybko nie podsunie mu talerza ze zdrową zupą porową, gotów wygrzebać z lodówki parówki (czysty cholesterol) albo nawet frytki.

– A, więc szukasz kogoś do sprzątania – głos Asi nie krył rozczarowania.

– Kto dzwoni? – zainteresował się Kuba tylko po to, aby zrobić mamie przyjemność, że interesuje się życiem rodziny.

– Ciocia Lena – szepnęła Joasia, zakrywając słuchawkę ręką. – Kochana, może ci kogoś znajdę. A ile chcesz za to zapłacić i co to ma dokładnie być? Aha, pięćset złotych. I co? Wszystkie okna, podłogi, jakieś pranie, prasowanie, nie? Dobra. Jak tylko ktoś...

– Mamo, mamo! Ciocia szuka kogoś do sprzątania? – rozgorączkował się Kuba.

– Tak, weź sobie zupę – odparła niestrudzona propagatorka zdrowej żywności. – Dobrze, spróbuję ci kogoś podesłać. Tak, tak, wiem, że to sprawa na wczoraj. A co u Adusi? – zapytała, żeby zyskać na czasie i dopilnować, co bierze Kuba.

– Mamo, błagam cię, powiedz cioci, że już kogoś znalazłaś. Potrzebuję kasy. Bardzo potrzebuję, a mogę to spokojnie zrobić.

Asia popukała się znacząco w czoło, po czym jednym wprawnym ruchem nogi (30 minut gimnastyki każdego dnia to podstawa dobrego samopoczucia) otworzyła na oścież drzwi do pokoju Kuby. Pokój był malutki. Najmniejszy w całym mieszkaniu. Pięć metrów kwadratowych. Znajdował się w stanie wskazującym na aktywne użytkowanie przez osobnika płci męskiej (brudne skarpetki walały się dosłownie wszędzie) w wieku szkolnym (czasopisma, zeszyty, podręczniki) o zainteresowaniach muzycznych (stosiki płyt kompaktowych, głównie z muzyką Mozarta i Chopina). Wszystko to tworzyło na mikroskopijnym parapecie malownicze góry, mając za tło coś, co było oknem, zanim szyby pokryła centymetrowa warstwa brudu. Jednak Kuba był zdesperowany.

– Mamuś, maminko, proszę. Ja sobie świetnie poradzę, zacznę od swojego pokoju, zgoda? Mamik!

– Tak? Oj, co ty powiesz?! – Asia nieudolnie podtrzymywała rozmowę z Leną, ale i do niej powoli docierała kwota, jaką przyjaciółka pragnie przeznaczyć na coś tak prostego jak sprzątanie. – Wiesz, Lenuś, może ja bym u ciebie posprzątała? U nas teraz bardzo krucho z finansami. Zanim Mariusz zacznie przynosić pieniądze, zanim się rozkręci, to jest świetna propozycja – mówiąc to, patrzyła w oczy syna, w których z każdą chwilą coraz wyraźniej widać było żądzę krwawej zemsty za kradzież genialnego pomysłu. – Ty musisz się uczyć. Matura, zapomniałeś? – szepnęła konfidencjonalnie, zakrywając dłonią mikrofon w słuchawce.