Łukasz Gołębiewski

Jirafa Roja

Warszawa 2011

© Copyright by Łukasz Gołębiewski, 2011
© Copyright by Jirafa Roja, 2011

Redakcja i korekta: Hanna Kukwa
Projekt okładki: Agnieszka Herman
Ilustracje w tekście Agnieszka Herman, Marek Leskier,
iStockphoto.com
Łamanie: Tatsu tatsu@tatsu.pl

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.

ISBN 978-83-62948-12-3

www.xenna.com.pl

Wydanie I
Warszawa 2011

Życie ludzkie dzieje się tylko raz i dlatego nigdy nie będziemy mogli stwierdzić, która z naszych decyzji była słuszna, a która zła, ponieważ w danej sytuacji mogliśmy decydować tylko jeden raz. Nie dano nam żadnego drugiego, trzeciego, czwartego życia, abyśmy mogli porównać konsekwencje różnych decyzji.

Milan Kundera „Nieznośna lekkość bytu”

Już nie żyję.

Zrobiło mi się z tego powodu bardzo smutno.

Smutno i tak dziwnie, bo ta śmierć przyszła całkiem niespodziewanie i nic nie bolało.

Miałem plany na ten wieczór, a teraz nie żyję. Umówiłem się z dziewczyną na koncert w Shepherd’s Bush Empire, gra dziś Vice Squad, zawsze chciałem zobaczyć Becky Bondage na scenie i już nie zobaczę. Czy nie mogłem umrzeć kilka godzin później, już po koncercie? To cholernie przykra świadomość.

Dlaczego, do cholery, jest mi przykro, że nie zobaczę Becky Bondage, skoro nie żyję? Czy po śmierci nie ma tak, że nie ma nic? Naprawdę nic. Także przykrości nie ma.

A ja przyglądam się swoim myślom.

I jest mi bardzo smutno, że nie będę na koncercie Vice Squad, że znowu zawiodę Emmy Sabetine, która będzie czekać pod wejściem do Shepherd’s Bush wściekła, że się spóźniam, że spóźniam się jak zwykle, że jak zwykle ją lekceważę, chociaż nie lekceważę przecież, nawet po śmierci myślę, że będzie czekać. Kobiety mają skłonność do generalizowania, znamy się z Emmy od niespełna trzech tygodni a już słyszę: „zawsze”, „nigdy”, „jak zwykle”, „jak wszyscy”.

Właściwie to po śmierci mógłbym wyluzować i nie myśleć o Emmy.

A jednak staram się zebrać resztki myśli, bo dokąd myślę, to tak jakbym żył przecież, dokąd pamiętam, nie jestem całkiem martwy.

Myślałem, że umieranie jest przerażające, nie czuję jednak lęku, tylko żal.

Marzyłem w jednym ze snów, żeby po śmierci moja dusza zmieniła się w kolorową rybkę na rafach koralowych, ale żeby zachowała moją pamięć, moją wrażliwość i mój sposób myślenia. Mogłaby nie mieć żadnych potrzeb, wystarczyłyby baśniowe widoki raf. To były bardzo przyjemne marzenia senne.

Może nie całkiem umarłem, skoro nie ma raf? A może zwyczajnie nie ma raf po śmierci, a to tym bardziej smutne; takie brutalne zderzenie marzeń z szarą, jak zwykle, rzeczywistością. To po śmierci ma być tak samo jak w życiu? Szaro, długo i w ogóle do dupy?

Moje sny często dotykają śmierci, rzadko są jednak przerażające. Właściwie pamiętam tylko jeden horror, kiedy zbudziłem się zlany potem i przerażony, rozpaczliwie szukając odrobiny ciepła w wychłodzonej pościeli samotnego człowieka. Kołdra była jednak zimna, moje dłonie też. Tamtej nocy przyśniła mi się martwa, a jednak przemawiająca do mnie twarz Susann Clarke. Chodziłem z nią wtedy, a może właśnie ze sobą zerwaliśmy, tego dokładnie nie pamiętam, Susann jak duch przemyka przez moje życie, pojawia się na kilka chwil, potem znika. Może nie tyle jak duch, co jak miły duszek, to dobra i wyrozumiała dziewczyna, znamy się od szkolnych czasów. We śnie nie była jednak dobrym duszkiem, była martwa. Biel policzków i kościstych dłoni kontrastowała z czernią delikatnego jedwabiu jej sukni. W tej przerażającej wizji była zaskakująco uwodzicielska, choć straszna. Mówiła do mnie, ale nie było słychać słów, jakby tylko otwierała usta, lecz głos umarł wraz z nią. Wiedziałem jednak, że mówi do mnie, że w tych bezgłośnych słowach są oskarżenia, których nie chciałbym usłyszeć. Koszmarny sen. Po przebudzeniu leżałem skulony, rozdygotany, bałem się wstać i pójść do kuchni po szklankę wody, bałem się, że ona gdzieś obok stoi, martwa, jak upiór. Przez kilka kolejnych nocy łykałem proszki uspokajające, drżąc, by sen ten nie powrócił. Nie powrócił, pozostał jednak we mnie na zawsze i nawet teraz, kiedy sam chyba nie żyję, myślę o tamtym sennym widziadle i moim lęku.

Łatwiej uciec śmierci niż lękom. Tak mi przyszło do głowy. Jest chyba jakaś nadzieja w tej myśli.

Usiłuję zmusić się do wysiłku poruszenia palcami, zaplecenia jednego o drugi. Gdyby mi się to udało, to by znaczyło, że trochę jeszcze trzymam się życia. Jednak nic z tego. Palce są martwe.

Ale oczy rejestrują jakieś niewyraźne kontury w ciemności. Nieprzenikniona atramentowa czerń przekształca się w bezstopniowe półtony szarości, jak na słabo naświetlonym monochromatycznym zdjęciu. To, czego oczy nie widzą, dopowiada wyobraźnia.

Myślałem, że po śmierci najpierw się idzie ciemnym tunelem ku światłu. Ta droga to męka, ale światło daje nadzieję na wieczną radość wśród raf koralowych.

Nie widzę jednak żadnego światła.

Jest tylko ciemna szarość, widziane kontury chyba były złudzeniem.

Nie zobaczę nigdy Vice Squad, nie zaśpiewam pod sceną „Last Rockers”. Trudno. Emmy Sabetine nie doczeka się mnie pod Shepherd’s Bush. Pech. Pewnie postoi kwadrans i wejdzie do pubu O’Neillsa na kufel kremowego Caffrey’s. Potem zamówi jeszcze jeden kufel, wreszcie wścieknie się i ruszy do metra, wysyłając mi pożegnalnego smsa.

Głupie wydają się te myśli w obliczu powagi śmierci. Zanurzam się w ciemność, zobaczę co mnie tam czeka. Mam nadzieję, że jednak coś, nicość byłaby nie do zniesienia.

Boga nie ma. A przynajmniej ja go nie spotkałem. Być może grała mi rajska muzyka, pewności nie mam. Czuję suchość w ustach i straszliwy ból z tyłu głowy. Nie otwieram oczu, ale myślę, że byłbym w stanie to zrobić gdybym wysilił całą wolę. Fakt, że tej woli nie ma we mnie wiele. Całą zużyłem na to, by tu powrócić. W ciemności nie było niczego godnego uwagi. Chyba w ogóle nie było tam nic. Albo nic nie pamiętam.

Staram się zapleść dwa palce i tym razem osiągam cel.

Podejrzewam jednak, że zaplatam je we śnie, palce są jakieś takie gąbczaste, zbyt miękkie żeby mogły być prawdziwe.

Skoro śnię to może jednak żyję?

A może śmierć to właśnie sen?

Jeśli sen, to czekam na ten o rafie koralowej.

Tymczasem zaciskam dłoń w pięść. Niedokładnie w pięść, nie mam na to dość siły, ale zginam wszystkich pięć palców ku wnętrzu dłoni. Dobrze mi idzie. Teraz druga ręka. Jeszcze sprawniej.

Nie czuję leku, nie czuję żalu ani smutku, chyba udało mi się wyluzować. Potrafię poruszać palcami. Być może potrafię więcej, ale w tej chwili nie ma to znaczenia, tak jak nie ma już znaczenia koncert Vice Squad, który pewnie zaraz się zacznie, a ja znów nie zobaczę na scenie Becky Bondage. Kakabura też nigdy nie widziałem i nigdy nie byłem w Australii. I raczej już nie będę.

Jęknąłem, przypominając sobie o bólu głowy. A jednak jest ból, pomyślałem i znów pogrążyłem się w ciemności.

Cholera, leżę zamknięty w trumnie. Jeśli zamknęli mnie żywego, to uduszę się z braku tlenu. Czyli tak czy inaczej niebawem będę martwy. Jeśli jednak już jestem martwy, a widzę nad sobą wieko trumny, to tym gorzej dla mnie. Znaczy, że po śmierci nie ma Boga, nie ma rybek, nie ma raf koralowych, jest tylko piach i robaki, a co gorsza, całkowita świadomość beznadziejności położenia.

Uniosłem rękę, wieko trumny jest jakieś trzydzieści centymetrów nade mną. Walenie w wieko nie ma sensu, szkoda marnować energię i resztki powietrza. Czy jeżeli nie żyję, to w ogóle może mi zabraknąć powietrza? Bzdura.

Boli mnie głowa, jest mi zimno, chce mi się pić. Czy takie dolegliwości ma trup? A może jednak wróciłem z zaświatów, Pan Bóg mnie nie chciał, nie wpuścił do rajskiego akwenu z rybkami, siłą woli zrobiłem odwrót i teraz leżę w trumnie, by drugi raz przeżyć swoją śmierć?

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

ISBN 978-83-62948-12-3

www.jirafaroja.pl

www.xenna.com.pl