Jirafa Roja

Warszawa 2009

© Copyright by Łukasz Gołębiewski, 2009
© Copyright by Jirafa Roja, 2009

Korekta: Adrian Sinkowski
Projekt okładki: Agnieszka Herman
Ilustracje w tekście: Picturephoto | Dreamstime.com
Łamanie: Tatsu tatsu@tatsu.pl

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.
Koobe - Czytanie w Twoim wydaniu

ISBN 978-83-62948-21-5

www.xenna.com.pl

Wydanie I
Warszawa 2009

Pociągają mnie nie te rzeczy, co trzeba: lubię pić, jestem leniwy,
nie mam boga, polityki ani zasad. Jestem mocno osadzony w nicości,
w swego rodzaju niebycie, i akceptuję to w pełni. Nie czyni to ze mnie
osoby zbyt interesującej. Nie chcę być interesujący, to zbyt trudne

(Charles Bukowski)

Wydaje się, że wstępnym warunkiem bycia szczęśliwym
jest posiadanie punktu ciężkości w sobie samym.

(Karen Horney)

1. Tanie wina

— Piję tylko tanie wina — zakomunikował. To był nasz pierwszy tydzień w nowej szkole. Szliśmy w zimny jesienny dzień do tramwaju. Wydawał mi się leszczem i pozerem. Miałem za sobą już pewien alkoholowy staż, rozpoczęty w szóstej klasie podstawówki od tanich win właśnie. Pitych na przerwach pod płotem przy boisku. Miałem dawno za sobą pierwsze samotne pijaństwo. Kupiłem wtedy trzy słodkie malagi i wypiłem je sam, zamknięty w swoim pokoju, przy puszczanej na okrągło pierwszej płycie Oddziału Zamkniętego. Miałem za sobą setki alpag i jego deklaracja mnie rozśmieszyła.

— Ja tanich win nie piję — odpowiedziałem i wsiedliśmy razem do tramwaju. Mieszkaliśmy blisko siebie, wysiadaliśmy na tym samym przystanku. Bez pożegnania każdy poszedł w swoją stronę. On do sklepu z tanimi winami, ja do budki z piwem.

Przyszła zima. Chciałem pojechać na wycieczkę do Wilna, bo tania okazja się trafiała, organizatorem był jakiś nauczyciel, a ja coś tam dostałem właśnie na urodziny od babci. Tyle że nikt z klasy się nie wybierał. Podszedłem do Disordera. Siedział cichy, zawsze w ostatniej ławce, nic nie notował, tak jak ja szkołę pomaturalną traktował jako przechowalnię przed wojskiem.

— Pojedziesz ze mną do Wilna?

— A po co?

— Jak to po co? Zabawimy się nieźle jak się tylko da. Będzie koniak, szampan, kawior i dziwki. Ty wiesz jakie fajne rury tam można wyrwać?

— A nie, to ja tam nie jadę.

Pojechałem sam. Wtedy nie wiedziałem jeszcze, że kawior, koniak, a zwłaszcza dziwki Disordera nie interesują. Jakbym powiedział szampanskoje igristoje, to pewnie siedzielibyśmy razem w pociągu, popijając najtańszą wódkę. Bo i ja nie jechałem po koniak, o dziwkach też wielkiego pojęcia nie miałem, chciałem pić przez tydzień gdzieś, gdzie może nie będzie śmiertelnej nudy mojego osiedla, gdzieś, gdzie zobaczę mordy innych pijaków niż tych spotykanych codziennie pod blokiem. Pragnienie doznań, to mnie napędza od dziecka i wiedzie ku zgubie. Nienasycenie, ciągła potrzeba doświadczeń; choćby za cenę pakowania się w najgorsze tarapaty.

W drodze do Wilna poznałem fajną laskę. Lidka trochę słabo słyszała, co się do niej mówiło i niewyraźnie wypowiadała zdania. Za to figurę miała pierwsza klasa. I jakąś pełną ciepła akceptację w oczach. Jechaliśmy w jednym przedziale, oprócz nas jeszcze jej koleżanka, w trójkę spaliśmy na brudnych kuszetkowych łóżkach, ja na dole, one na górze. Po drabince bym się nie wdrapał, do pociągu już wsiadałem pijany, a z dziewczynami obaliłem jeszcze flaszkę i kilka piw. Spodobała mi się, wesoła, sepleniąca, mała, zagubiona Lidka. Przespaliśmy się ze sobą drugiego dnia wycieczki, podczas imprezy, nie zważając, że w pokoju są inne osoby, po prostu przykryliśmy się kocem i pieprzyliśmy na oczach wszystkich. Nie była to moja pierwsza tego typu przygoda. Z Natalią bzykałem się pod stołem na odpryskach potłuczonych kieliszków, z Dorotą robiliśmy to pijani w szybie windy, z Edytą schowaliśmy się na chwilę w łazience, by szybko konsumować miłość na brzegu stojącej pralki. A wszystko to przed osiągnięciem pełnoletniości. Wczesną miałem edukację seksualną. Alkohol pozbawia jednak seks jakiejkolwiek otoczki uczuć. To nie jest „kochanie”, ale bzykanie, jebanie, ruchanie, gdzie i jak popadnie.

Po powrocie z Wilna z Lidką więcej się nie spotkałem. Dzwoniła kilka razy, ale ją zbyłem. Nie szukałem dziewczyny. Raczej od nich uciekałem. Just fuck i po herbacie. Bardziej pasjonowało mnie kolekcjonowanie etykiet po piwie.

Spotkałem Disordera przypadkiem na moim osiedlu. Pił pomarańczowego kruszona z butelki po oranżadzie. Dał mi pociągnąć. Dobre to było paskudztwo. Poszedłem do sklepu i kupiłem sobie sześć grapefruitowych. Wróciłem na ławkę. Odtąd piliśmy już zawsze razem. Po lekcjach robiliśmy rundkę po wszystkich okolicznych sklepach w poszukiwaniu piw z nowymi etykietkami. To był początek lat 90., producenci prześcigali się w nowych gatunkach, a Janusz Rewiński promował na etykietach swoją gębę i swoją Polską Partię Przyjaciół Piwa. Kto dziś pamięta: Genowefę Pigwę, Północne Mocne, Złotego Kłosa, Morskie, Słoneczne czy choćby tak popularnego Warmiaka? Zwykle znajdowaliśmy nowy okaz do mojej kolekcji etykiet, a jak nie było, to kupowaliśmy najtańsze mocne z browaru Buksowicz i Syn w Jabłonowie — o prostej nazwie 21. Wstrętne było, ale po wielu testach doszliśmy do wniosku, że najtaniej się tym upić. Pieniądze wtedy grały rolę.

Pojechaliśmy kolejką WKD do Grodziska Mazowieckiego, na piwo grodziskie, bo nam się miasta pomyliły. Patrzyli na nas jak na idiotów, gdy wypytywaliśmy o browar, w końcu ktoś rozgarnięty wyprowadził nas z błędu — browar jest w Grodzisku Wielkopolskim. To znaczy był, dziś jest tam fabryka produkująca obicia do foteli samochodowych i pierwszoligowa drużyna piłkarska. Przepraszam, drużyny też już nie ma, sponsor się wycofał. Wtedy jednak nie mieliśmy nawet pojęcia, że jest jakiś inny Grodzisk niż ten, do którego dotarliśmy kolejką WKD. Słodka ignorancja. Zmartwieni, poszliśmy do najbliższej budki z piwem. I proszę, jakże to los potrafi się odwrócić. Jak mówi Patyczak: czasem pech się przytrafia, czasem szczęście się zdarza… Okazało się, że w tej podłej budzie w Grodzisku Mazowieckim jest aż osiem gatunków piw z nowymi etykietami. Wypiłem je w półtorej godziny, bo tyle pozostawało do odjazdu naszej kolejki. Biedny Disorder. Miałem trudności z koordynacją ruchów, wsiadając do ruszającego już pociągu wywaliłem się i w ostatniej chwili wciągnął mnie do środka. Mogłem zostać bez nóg, ale los się do mnie zwykle uśmiecha. W podzięce oblałem go piwem, w dodatku nie swoim, bo swoje wcześniej wypiłem.

Mieliśmy brzydki zwyczaj przychodzenia na imprezy bez własnego alkoholu. Mieliśmy jeszcze brzydszy — wychodzenia z imprez z cudzym alkoholem. Kradliśmy, bo forsy na wódkę brakowało. Bawiliśmy się kiedyś w miłym towarzystwie studentów, początkujących dziennikarzy, gdzieś w akademiku, przy piosenkach Doktora Hackenbusha. Usilnie podrywałem Anię, śliczną małą czarnulkę, która przyjechała z Łodzi w poszukiwaniu pracy. Podrywałem bez sukcesu, za mądra była na takiego durnia jak ja, no i pewnie za trzeźwa, żeby z byle kim iść do łóżka. Pijany Disorder kombinował jak tu ukraść ostatnią butelkę wina, wódka skończyła się wcześniej. Widziałem jak wsadza ją sobie za pazuchę i przeciska się do wyjścia, odpychając tańczących w ciasnym, zadymionym pokoju studenciaków. W drzwiach drogę zagrodziła mu Mira, chciała się pożegnać. Nieporadnie wyciągnął dłoń w jej kierunku, i wtedy flaszka wypadła. Pech chciał, że na paznokieć jej bosej stopy. Wielki polakierowany pazur pękł, a Mira zaczęła ryczeć z bólu. Disorder natychmiast zwiał, spryciarz, ja zaś zostałem jak palant, tłumaczyć wszystkim, że to wariat i degenerat. Na szczęście butelka się nie stłukła, szybko została rozpita i poza Mirą nikt o zdarzeniu następnego dnia nie pamiętał. Jakby dziewczyna miała więcej litości, to by nie przypominała. Ale palec ją bolał i bezlitośnie paplała komu popadnie, że nie można nas zapraszać na kulturalne imprezy. Też mi coś, na kulturalne to my sami byśmy w życiu nie poszli.

Mieliśmy w klasie kolegę Michała, co to dojeżdżał codziennie — a to z Legionowa, gdzie mieszkał ojciec, a to z Podkowy Leśnej, gdzie mieszkała matka. Głupi był ten Michał, ale trzeba mu przyznać, że miał fajnych znajomych. Jeździliśmy co sobotę kolejką WKD do Otrębusów, do domu Marty, albo Andrzeja zwanego Mecenasem, albo do chudej Olki. Jak się schlałem, miałem głupi zwyczaj obmacywania koleżanek w tańcu. Szybko wieść się rozniosła i stałem się swego rodzaju imprezowym błaznem. Oczywiście wszystkie dziewczyny wiedziały, co jest grane i nie chciały tańczyć. Jedna Marta była wyrozumiała. I nawet się nie zraziła, jak w pijackich akrobacjach uderzyłem jej głową o podłogę. To byli w ogóle mili ludzie, a ja dostarczałem im atrakcji, choćby wtedy gdy z okrzykiem Jezus Maria spadałem z długich drewnianych schodów. Kiedyś na urodzinach Mecenasa wypiłem 0,7 litra wódki w godzinę, bo twierdziłem, że jak nie będę pił szybko, to na pewno się nie upiję. No i schlałem się jak świnia na samym początku imprezy. Ludzie tańczyli, a ja położyłem się spać na środku pokoju nieświadom otaczającego świata. Towarzystwo grzecznie wyszło bawić się do drugiego pokoju. Jak na złość ja grzeczny nie byłem. Nie mogąc znaleźć kibla, a może w ogóle go nie szukając, wyszczałem się Mecenasowi na kaloryfer. Zniósł i to. Wziął mopa, sprzątnął, a mnie zostawił pogrążonego w pijackim letargu. Na innej imprezie przez cały wieczór chodziłem za taką jedną Agatą. Wydawała mi się nieziemską pięknością. Jak więcej wypiję, to tak mi się zdarza. Wtedy straciłem pamięć. Obudziłem się w łóżku obok niej, obydwoje nadzy, wtuleni w siebie. Nie wiem czy ją miałem tamtej nocy. Nie mogłem o to spytać, bo więcej Agaty nie widziałem. Cmoknąłem ją w czoło, wstałem i poszedłem szukać wódki. W jednym pokoju nie było, w drugim też nie. W końcu w kuchni natknąłem się na flaszkę. Pociągnąłem z gwinta i puściłem pawia do zlewu. Chciałem wrócić do łóżka, ponownie przytulić się do mojej imprezowej fascynacji, ale zapomniałem, w którym pokoju śpi, a to był duży, dwupiętrowy dom. Na dworze świtało. — Chodźmy, już jeżdżą pociągi — powiedział Disorder, który zawsze objawia się, kiedy najmniej go potrzeba. Ruszyliśmy po śniegu przez jakieś pole, bo drogi nie było widać. Szliśmy, błądząc coraz bardziej, ale szczęśliwi, bo mój przyjaciel zwinął jedną pełną i jedną ledwie napoczętą butelkę gorzały. — Którędy do kolei żelaznej? — spytałem jakiegoś wędkarza, który zmierzał w naszym kierunku. Dziwne, ale nie zdumiała go nieco staroświecka forma mojego pytania. Wskazał nam drogę w przeciwnym kierunku. Ruszyliśmy, wciąż pijani, zmarznięci, obłąkani. Koszmarem były te poranne powroty w WKD.

Wziąłem do siebie jedną ze skradzionych przez Disordera butelek. Gold Wasser, szlachetny trunek. Towarzystwo z Otrębus nie miało problemów z pieniędzmi na alkohol, inaczej niż my wówczas. Wieczorem wpadł do mnie Michał, relacjonował jakiego bydła narobiłem, rzecz jasna sam niczego nie pamiętałem. Spytałem go o Agatę, ale nie potrafił niczego powiedzieć. Nie pamiętał jej, więc może mi się przyśniła? Otworzył moją lodówkę i wyjął Gold Wassera.

— O, taka sama wódka jak ta, którą przyniosłem na imprezę! Zaraz znikła, nawet nie spróbowałem.

— Mogę ci nalać kieliszek — łaskawie zaproponowałem.

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

www.jirafaroja.pl