Tytuł oryginału: How to Wed a Baron

Pierwsze wydanie: Harlequin Books, 2010

Redaktor serii: Barbara Syczewska-Olszewska

Redakcja: Barbara Syczewska-Olszewska

Korekta: Marianna Chałupczak

© 2010 by Kathiyn Seidick

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Powieść Histoiyczna są zastrzeżone.

Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o.

00-975 Warszawa, ul. Starościńska IB, lokal 24-25

Skład, łamanie i projekt okładki: COMPTEXT ®, Warszawa

ISBN 978-83-238-8422-4

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Prolog

Był słoneczny wrześniowy poranek. Ćwierć mili od okazałej rezydencji położonej na obrzeżach Pragi, w cieniu rozłożystych dębów, majaczyła smukła sylwetka samotnej młodej kobiety. Panna przycupnęła na trawie nad brzegiem strumienia i oparłszy brodę na podkulonych kolanach, przyglądała się w zadumie liściom, które opadały niespiesznie z drzew, by po chwili zniknąć pod taflą wody.

Naraz westchnęła ciężko i przechyliła głowę na bok. Wpatrywała się z zafascynowaniem w dryfujące po powierzchni lilie. Odprowadzała wzrokiem bladoróżowe pąki, gdy odpływały w nieznane niesione nieubłaganym nurtem. Niewykluczone, że porównywała w duchu ich los do własnego niełatwego położenia.

A zatem już wie, pomyślał niewesoło Luka Prochazka. Wychynął ostrożnie z kryjówki za drzewem, aby nie zdradzić swej obecności. Ktoś zdążył ją o wszystkim poinformować. Ech, żal, że niezbyt dobrze włada pędzlem. Tak, wielka szkoda, że stwórca poskąpił mu artystycznych talentów. Taki obrazek niewątpliwie warto by uwiecznić na płótnie dla potomności. Wyglądała bajecznie w wysłużonej sukni z przepysznymi ciemnymi lokami opadającymi na kształtne ramiona. Spuszczony wzrok i nieskazitelna alabastrowa cera dodatkowo przydawały jej uroku.

Znów wyrwało jej się rzewne westchnienie. Droga lady Alina. Liczyła sobie niespełna dziewiętnaście lat, lecz mimo tak młodzieńczego wieku, zdołała opanować sztukę melodramatycznych gestów do perfekcji.

„Lady Magdalena Evinka Nadeja Valentin w desperacji” – tak zatytułowałby jej portret, gdyby tylko potrafił go namalować. Serce mu się krajało, kiedy na nią patrzył. Niejeden mniej wrażliwy od niego młodzian wzruszyłby się do głębi, widząc ją w takim stanie. Ciotka Aliny, szacowna lady Mimi Valentin, podpisałaby cyrograf z diabłem, gdyby ten w zamian za nieśmiertelną duszę obiecał obdarować ją urodą choć w połowie dorównującą urodzie bratanicy. Luka nie miał najmniejszych wątpliwości, że starsza lady Valentin przystała ochoczo na życzenie monarchy powodowana niskim, lecz jakże ludzkim uczuciem zawiści. Cieszyła się na myśl o tym, że kiedy wkrótce obie znajdą się na królewskim dworze, nie będzie musiała pozostawać dłużej w cieniu młodej krewniaczki, która dotychczas wzbudzała ogólny zachwyt mężczyzn wszędzie tam, gdzie się pojawiała, zarówno wśród dwunastoletnich wyrostków, jak i sędziwych starców stojących nad grobem.

Lady Alina pragnęła zadowolić otoczenie do tego stopnia, że tłumiła wrodzone inklinacje i udawała kogoś, kimś nie jest. Z natury niesforna i odrobinę nieobliczalna, niezależnego ducha odziedziczyła po świętej pamięci rodzicach, matce Angielce i ojcu półkrwi Romowi.

Niestety, dla wielkich tego świata liczyła się wyłącznie angielska krew. Na nieszczęście Magdaleny owi wielcy nigdy nie przejmują się losem tych, którzy od nich zależą. Dlaczego więc mieliby nie uczynić z panny na wydaniu pionka we własnej grze?

Dalibóg, będzie z niej przepiękna panna młoda, stwierdził nie bez żalu Prochazka. Jej przyszły mąż to prawdziwy szczęściarz. Wiedzieli o nim jedynie, że jest Anglikiem i że Alina zostanie do niego odesłana za sześć tygodni. Luka miał tego dopilnować.

Wycofał się chyłkiem, by nie zakłócać pannie samotności. Wierzył, że gdy pierwszy szok i rozżalenie miną, dzielna lady Alina Valentin jak zwykle znajdzie sposób na to, by obrócić sytuację na własną korzyść. W końcu jest nieodrodną córką swego ojca. Nigdy się nie poddaje, a hartu ducha można jej tylko pozazdrościć.

Rozdział pierwszy

Justin Wilde stąpał po krętych schodach Carleton House ¹ z entuzjazmem skazańca zmierzającego na ścięcie. Eskortowało go dwóch wystrojonych w liberie lokajów księcia. Cóż, przynajmniej egzekucja zostanie wykonana ze stosowną pompą, przemknęło mu przez myśl. Jeśli już umierać, to z klasą.

Wypolerowane na wysoki połysk oficerki stukały miarowo na marmurowych stopniach, tymczasem bystre oczy oraz przenikliwy umysł ich właściciela rejestrowały każdy, najdrobniejszy szczegół otoczenia. Można powiedzieć, że konieczność zmusiła barona do życia w stanie nieustającego pogotowia. Czy to we dnie, czy w nocy, Wilde był w pełnej gotowości do działania, to jest do walki na śmierć i życie, ewentualnie do ucieczki, zależnie od zaistniałych okoliczności.

Naturalnie dwójce błazeńsko odzianych służących – niewątpliwie dobranych pod względem wzrostu, tuszy, a nawet cery w taki sposób, aby jeden wyglądał jak lustrzane odbicie drugiego – nawet nie przyszłoby do pustych głów, że szacowny „gość” księcia mógłby bez wysiłku posłać ich na spotkanie ze świętym Piotrem, zanim zdążyliby się połapać, na co się zanosi.

Hola, hola, zmitygował się Justin. Nie wypada oceniać ich zbyt surowo. Widzą go przecież takim, za jakiego pragnie uchodzić w oczach świata. Dostrzegają jedynie tyle, ile chce im pokazać, a skoro tak, trudno zarzucić im brak spostrzegawczości. Dla większości bliźnich Wilde pozostawał przystojnym i wytwornym młodym człowiekiem, dżentelmenem w każdym calu, słowem osobnikiem nie bardziej szkodliwym niż nowo narodzone dziecię.

Tylko uprzywilejowani szczęśliwcy, którzy znali go jak własną kieszeń, a można ich było policzyć na palcach jednej ręki, potrafili dojrzeć znacznie więcej ponad to, co sugerowała nieskazitelna, dopracowana w najmniejszym detalu powierzchowność barona.

Postronni obserwatorzy zazwyczaj zapamiętywali to, co najbardziej rzucało się w oczy, czyli uśmiech Justina. Będąc niejako ekspertem w trudnej sztuce udawania, Wilde dysponował szerokim wachlarzem najprzeróżniejszych min i uśmiechów, miał więc w swym repertuarze uśmiechy rozbrajające, szerokie i półgębkiem, uśmiechy zadowolenia i przyzwolenia, zaś drwiące, ironiczne czy wręcz szydercze uśmieszki w jego wykonaniu wzbudzały powszechny podziw i respekt. Nierzadko uznawano je za dzieła sztuki. Tylko garstka wspomnianych wcześniej przyjaciół wiedziała, że owe szczodrze rozdawane uprzejme grymasy to zazwyczaj poza, a nie wyraz szczerej sympatii.

W tej chwili na szczupłej twarzy barona malował się wyraz powagi. Nie było na niej nawet cienia uśmiechu ani wyćwiczonego, ani tym bardziej autentycznego. Spodziewał się, że prędzej czy później zostanie ponownie wezwany przed oblicze księcia regenta ², nie oczekiwał wszakże, że nastąpi to tak prędko. Przy okazji poprzedniego spotkania książę wspominał, że to nieuniknione.

Niemniej dopiero teraz, po upływie zaledwie kilku miesięcy od chwili, gdy zawarli owo nieszczęsne porozumienie, dotarło do niego z całą mocą, że do końca życia przyjdzie mu służyć monarsze za chłopca na posyłki. Świadomość tego, że musi przybiegać do Carleton House na każde skinienie, była mu bardzo nie w smak.

– Czyżby Jego Wysokość sprawił sobie nowy kandelabr? – zagadnął jednego z lokajów, wskazując monstrualnych rozmiarów żyrandol, który zwisał ponad ich głowami u szczytu schodów. Bogato złocony kolos przyprawiał go przepychem o mdłości. – Sądzę, że ten zakup nielicho uderzył po kieszeni szarych obywateli, w tym także i mnie. Boże drogi, czy to coś pośrodku to kryształowy gołąb?

Młodszy służący spojrzał w górę, potknął się i omal nie wylądował twarzą na marmurze. Justin wyciągnął rękę i pomógł mu odzyskać równowagę.

– A niech mnie, niewiele brakowało, prawda, sir? Dziękuję panu.

– Och, nie ma o czym mówić. Daruj, że cię zdekoncentrowałem. Postąpiłem nad wyraz nierozważnie, zwłaszcza że wiem, czym grozi moment nieuwagi w takim miejscu. Moja świętej pamięci żona kilka lat temu wyzionęła ducha na tych właśnie schodach.

– Nie może być! Spadła czy skoczyła na główkę?

– Któż to wie? Tak czy owak nie miała miękkiego lądowania.

– Silas! – obruszył się starszy sługa. – Miarkuj się, chłopcze. – Najwyraźniej oburzyły go zarówno nietaktowne pytanie młodzieńca, jak i niestosowna odpowiedź barona. – Tędy proszę, milordzie – dodał pospiesznie, skręciwszy w lewo. – Do prywatnych pokojów jaśnie pana.

Wspaniale, tylko tego brakowało mi do szczęścia, pomyślał Justin. Czyż można sobie wyobrazić coś bardziej odpychającego niż widok drogiego książątka w samo południe? Chyba tylko widok drogiego książątka w szlafmycy w porze, gdy zwykli śmiertelnicy szykują się do lunchu.

Lokaje zapowiedzieli go uroczyście, po czym, wycofali się do wyjścia. Tymczasem Wilde przeszedł po drogocennym dywanie i zatrzymał się w nogach łoża z baldachimem. Było tak wielkie, że nawet książę Walii – ze względu na swą wielorybią tuszę znany lepiej jako Książę Waleni – wydawał się w nim mały. Siedział na środku posłania wsparty o co najmniej tuzin poduszek i przeżuwał jajko na miękko.

Baron stuknął obcasami i skłonił nieznacznie głowę, nie bardziej jednak niż tego wymagała etykieta.

– Wasza książęca mość, uniżony sługa przybywa na wezwanie gotów wypełniać wszelkie rozkazy…

– Słowo daję, Wilde, jesteś chyba jedynym człowiekiem na ziemi, który potrafi wyrazy szacunku zamienić w obelgę. Widziałeś go?

Justin wytężył umysł i niemal natychmiast znalazł właściwą odpowiedź.

– Owszem. Wyznam, że kryształowy gołąb wydał mi się zbyt ostentacyjny, nawet jak na ciebie, najjaśniejszy panie. Jaką jeszcze niespodziankę zgotujesz poddanym? Zaczniesz nosić różowe kamizelki?

– Ha! Zuchwalcze! Nikt z wyjątkiem George’a nie śmie przemawiać do mnie tak swobodnie. Zdradzę ci w tajemnicy, że brak mi tego trutnia.

– Jego wierzyciele podzielają twą tęsknotę, panie, takie w każdym razie doszły mnie słuchy.

– Baron przypomniał sobie pewien wieczór, kiedy to osobiście pomagał wyprawić ukradkiem George’a „Beau” Brummella ³ do Calais. – Czy to z jego powodu się tu znalazłem? Mam pomóc ożywić czułe wspomnienia o dawnym przyjacielu? Schlebia mi to, nie powiem, lecz muszę cię zmartwić, panie. Mój wierny druh, Wigglesworth, pod żadnym względem nie może się równać z twoim nieodżałowanym sir George’em. Biedaczysko nie wyznaje się tak dobrze na pucowaniu butów.

Książę machnął gwałtownie ramionami, strącając na ziemię srebrną tacę wraz z jej zawartością.

– Niech cię piekło pochłonie, Wilde! Nie waż się mówić do mnie tym tonem. A wy tu czego?! Precz mi z oczu! – Ostatnie okrzyki były skierowane do wartowników, którzy wbiegli do komnaty zaalarmowani brzękiem upadających sztućców i tłuczonej porcelany.

Niezrażony tym wybuchem Justin czekał spokojnie na dalszy rozwój wypadków.

– George miał swoje wady, nie przeczę – rzekł książę – mimo to przepadałem za jego towarzystwem. – Monarcha słynął także z tego, że jego nastroje zmieniały się niczym pogoda na wiosnę.

– Jakże się miewał, kiedy go ostatnio widziałeś? Mam nadzieję, że dobrze.

– Obawiam się, że nie znam odpowiedzi na to pytanie – skłamał gładko Wilde. – Czyżby Waszej Wysokości umknęło, że nie miałem przyjemności go poznać?

– Wyleciało mi z głowy – wymamrotał władca. Uprzytomnił sobie poniewczasie, że należało zachować większą ostrożność. Nie wolno mu się interesować dalszymi losami Beau. Ktoś mógłby się domyślić, że interweniował w jego sprawie. Kiedy wierzyciele i egzekutorzy długów zaczęli deptać Brummellowi po piętach, wezwał barona i kazał mu dopilnować, aby George został bezpiecznie wywieziony ze stolicy i przepadł jak kamień w wodę. – Zatem przejdźmy do rzeczy.

– Jak Wasza Wysokość rozkaże.

– O, widzę, że raptem przypomniałeś sobie, z kim masz do czynienia. I dobrze, bo czasem odnoszę wrażenie, że nazbyt często o tym zapominasz. Zakładam, że pamiętasz także o naszej dżentelmeńskiej umowie?

Justin skłonił głowę.

– W istocie. Wyryła się w mej pamięci. Czy Wasza Wysokość życzy sobie, abym przytoczył jej treść?

– Przedni pomysł. Recytuj, chłopcze. Niechaj się upewnię, że niczego nie przeoczyłeś.

Wilde posłał rozmówcy promienny uśmiech.

– Nie sposób przeoczyć coś, co przypomina pulsujący ból zęba. Otóż, w zamian za niebagatelną sumę, która została wpłacona bezpośrednio do prywatnej kiesy Waszej Wysokości…

– Sza! O tym nie wolno ci wspominać pod żadnym pozorem!

– Wedle życzenia, najjaśniejszy panie. Gwoli ścisłości pozwolę sobie jedynie nadmienić, że owa suma wynosiła dokładnie pięćdziesiąt tysięcy funtów. Nazwałbym ją iście królewskim okupem.

– W tym miejscu Justin stwierdził z niejakim zdumieniem, że znakomicie się bawi. – Uznajmy kwestię pieniędzy za niebyłą i skupmy się na meritum. Wasza Wysokość, przez najbliższych nazywany Jerzym Dobrotliwym, nie od dziś słynie w całym królestwie ze swej bezprzykładnej szczodrobliwości. W związku z powyższym, wiedziony pobudkami wypływającymi wyłącznie z wielkoduszności oraz miłości bliźniego, postanowiłeś, książę, ulitować się nad moją budzącą żałość osobą i darowałeś mi winy. Dodajmy, że dopuściłem się zbrodni bez precedensu, mianowicie strzeliłem w samoobronie do durnia, z którym zmuszony byłem się pojedynkować, gdy ten odwrócił się za wcześnie i zamiast na trzy wypalił na dwa. Zajście okazało się fatalne w skutkach dla nas obu; mój przeciwnik zakończył żywot, mnie zaś przyszło uchodzić z kraju przed wymiarem sprawiedliwości i groźbą spotkania z katem.

– Znakomicie, nie ująłbym tego lepiej – zgodził się ochoczo monarcha. – Pominąłeś wszakże pewien istotny szczegół. Warto napomknąć o tym, że pojedynki są od dawna zakazane, i to bez względu na rezultat sporu, nieprawdaż?

– Och, cóż za haniebne uchybienie z mojej strony. Skoro mowa o literze prawa, zdaje się, że powinniśmy odgrzebać szczątki Robbiego Farbera i postawić je przed sądem. W przeciwnym razie sprawiedliwości nie stanie się zadość, czyż nie?

– Słowo daję, Wilde, twoja impertynencja nie ma sobie równych. Bądź łaskaw kontynuować. Miejmy to wreszcie za sobą.

Justin nie miał najmniejszej ochoty ciągnąć przykrego dla siebie wątku i zapewne z tego powodu nie zdołał się powstrzymać przed kolejną zniewagą pod adresem księcia.

– W podzięce za ów wspaniałomyślny i szlachetny gest Waszej Wysokości ja, baron Justin Wilde, zobowiązałem się przybywać na każde wezwanie i bez wahania czy słowa sprzeciwu spełniać wszelkie zachcianki. Trudno mi wyrazić wdzięczność za to, że po ośmiu latach wygnania pozwoliłeś mi, jaśnie panie, stanąć ponownie na ziemi, po której moi znamienici przodkowie stąpali w czasach, gdy twoi antenaci, jeszcze nieświadomi istnienia angielskiej mowy, posługiwali się wyłącznie językiem niemieckim i trzy razy dziennie zajadali kapustę. Na koniec wypada mi zaznaczyć, że za sprawą Waszej Wysokości odzyskałem również majątek, a przynajmniej znaczną jego część. Jakże więc miałbym nie przystać na warunki umowy? Gotów jestem służyć ci z oddaniem dopóty, dopóki nie uznasz, że odbyłem pokutę.

– Wiedz, że nie cierpię kapusty, zatem twoja nieporadna uszczypliwość chybiła celu. Puszczę ten afront mimo uszu, niemniej czuję się w obowiązku poinformować cię, że moja cierpliwość ma swoje granice. Doradzałbym więc nieco większą powściągliwość w słowach. – Książę pogroził baronowi palcem. – Trzeba przyznać, że podsumowałeś najważniejsze kwestie całkiem akurat-nie, zauważyłem jednak, że pod koniec przemowy niemal zacząłeś zgrzytać zębami. Czyżbyś, mimo „szczerych” zapewnień, nie był szczególnie skory do oddanej służby?

– Stawiłem się przecież na wezwanie – odparł Wilde, wyjmując z kieszeni tabakierkę. Rozmowa zaczynała go nudzić, a to dobrze nie wróżyło. Kiedy dopadała go nuda, stawał się nieobliczalny. Otworzył grawerowane złotem puzderko i odmierzywszy szczyptę proszku, zażył tabaki. – Co się zaś tyczy dowodów oddania, chętnie podaruję Waszej Wysokości najpiękniejsze szczenię z ostatniego miotu mojej suki.

– A niech mnie, Wilde, nawet nie kichnąłeś. Musisz mi pokazać, jak to się robi.

– Kichanie byłoby nazbyt plebejskie. Cały sekret to odpowiednio odważona miarka. Można też kazać kowalowi wyłożyć sobie nozdrza ołowiem. Ja w każdym razie nie zawahałem się zastosować tej właśnie metody.

– Wierzę. Kto wie, do czego jesteś zdolny… Dość tego przekomarzania się. Nie ma czasu gadać po próżnicy, zwłaszcza że o trzeciej muszę zjawić się na audiencji u swego szanownego ojca ⁴. Od rana wznoszę modły, by akurat dziś dla odmiany się nie ślinił i nie wygłaszał bzdurnych tyrad. Zanim wszakże wyruszę do pałacu, zamierzam uczynić cię najszczęśliwszym człowiekiem pod słońcem. Co ty na to, Wilde?

– Hm… doprawdy intrygujące, Wasza Wysokość. Szczególnie, że już czuję się największym szczęśliwcem, jakiego nosiła ziemia, a to za sprawą naszej ekscytującej rozmowy, ma się rozumieć. Czyżbyś, panie, zapragnął doprowadzić mnie do stanu ekstazy?

Monarcha poprawił się na poduszkach i splótł dłonie na potężnym brzuchu.

– Bywają chwile, gdy mam ochotę uciszyć cię na wieki, Wilde. Wielka szkoda, że staliśmy się nowoczesną i cywilizowaną nacją. Dobrze wyposażona sala tortur była ongiś jedynym sprzymierzeńcem króla. Zastanawiałeś się kiedyś, jak człowiek pozbawiony języka radzi sobie ze spożywaniem posiłków?

– Cóż, jak mniemam, jada bardzo powoli – odparł gładko baron.

Powstrzymał się przed wygłoszeniem kąśliwej uwagi tylko dlatego, że dostrzegł w oczach regenta niebezpieczny błysk. Miał przemożną ochotę wytknąć księciu, że nie wypada, aby mówił o sobie jak o koronowanej głowie. Tron nadal pozostawał poza jego zasięgiem. W końcu ojciec księcia panuje, choć jego władze umysłowe mają się, delikatnie mówiąc, niezbyt dobrze.

– Twoja małżonka nie żyje od z górą ośmiu lat, mam rację?

– Coś koło tego, jak sądzę. – Tym razem regentowi udało się przykuć uwagę Justina. – Jaśnie pan zapewne zapamiętał dzień jej zgonu znacznie lepiej ode mnie. Bawiłem wówczas na kontynencie. Od dawna chciałem zapytać, jak Wasza Wysokość pozbył się ciała. Trup na schodach w samym środku przyjęcia to niewątpliwie spora niedogodność. Kazałeś, panie, wywlec kłopotliwy pakunek na zewnątrz czy poprosiłeś służbę, by upchnęła ją w najbliższej szafie, a sam wróciłeś do gości?

– Jesteś bez serca, Wilde. Mówimy przecież o twojej żonie, która nazbyt szczodrze obdarzała względami wielu innych poza tobą, ale była przy tym cudna, wręcz zjawiskowa.

Baron milczał. Rzeczywiście Sheila była piękna, on zaś jak każdy młokos sądził, że uroda jest najważniejsza. Nawet kiedy przejrzał na oczy i żona przestała się dla niego liczyć, uwikłał się w pojedynek.

– Nie zaprzeczysz chyba, że stwórca obdarzył ją olśniewającym wyglądem?

– Ledwie pamiętam jej twarz, ale zdaje się, że jest tu gdzieś jej podobizna.

– Aleś ty nieczuły. Niemal żałuję, że mam dla ciebie wspaniałą propozycję. Będzie to ostatnia przysługa, jaką mi wyświadczysz. Jeśli postąpisz zgodnie z moją wolą, twoja pokuta dobiegnie końca.

Wilde zakrył usta dłonią i ziewnął. Zdumiewające, na jak wielką śmiałość gotów jest zdobyć się człowiek, któremu przestało na czymkolwiek zależeć.

– Znalazłem ci żonę – oświadczył bez ogródek książę. Sądząc po jego tonie, błazenada barona przestała go śmieszyć.

– Stokrotne dzięki, jaśnie panie, ale obawiam się, że nie jestem do wzięcia.

– Nie gnijesz także w celi, czekając na egzekucję. Na razie. Zastanów się, czy masz jakiś wybór.

Justin milczał. Obaj doskonale znali odpowiedź.

– Pozwól, że będę kontynuował. Otóż twoja przyszła narzeczona jest córką zasłużonego weterana, niestety, nieżyjącego. Dodam, wyłącznie dla twojej wiadomości, że wasz mariaż pozostaje kwestią niezmiernej wagi dla tego, który nieodmiennie pragnie, aby nadal tytułowano go „cesarzem rzymskim narodu niemieckiego” ⁵, innymi słowy dla…

– Franciszka Drugiego Habsburga – dokończył zwięźle Justin. – Ojca Marii Ludwiki, niegdyś żony Napoleona, i bratanka nieszczęsnej Marii Antoniny. Wasza Wysokość daruje, ale nie darzę austriackiego władcy wielką sympatią. To dwulicowiec i renegat. Nie uratował ciotki przed gilotyną, bo nie miał w tym żadnego interesu, a córkę namówił, żeby zdradziła męża. Tyle razy zmieniał sympatie polityczne, że chyba tylko cud uratował go od śmierci z ręki Francuzów. Na miejscu Bonapartego skróciłbym go o głowę i wystawił zwłoki na widok publiczny. A więc ta panna, z którą bynajmniej nie zamierzam się ożenić, to Niemka? Czy może Austriaczka?

Książę potrząsnął głową.

– Czeszka ⁶, ale zapewniono mnie, że jej świętej pamięci matka była Angielką, ojciec zaś często gościł na królewskim dworze, dopóki nie poległ w jakiejś bitwie.

Justin usiłował zachować obojętny wyraz twarzy, lecz okazało się to arcytrudnym zadaniem. Jego spokój zburzyło wspomnienie pewnego nieprzyjemnego wydarzenia, o którym za wszelką cenę starał się zapomnieć.

– Odwiedziłem kiedyś pewne miasto w tej części Europy, konkretnie Trebon. Nie powiem, żeby mi się tam podobało.

– Tylko durniom podoba się gdziekolwiek poza Anglią. Wiem, o co ci chodzi. Obawiasz się, że dziewczyna jest Cyganką. Jeśli tak, mogę cię w tej kwestii uspokoić.

– Romką, najjaśniejszy panie. Nie lubią, gdy nazywa się ich Cyganami. Wolą określenie „Romowie”. Tak czy owak, skoro moja niedoszła wybranka jest Czeszką, choćby tylko w połowie, nie pozostaje mi nic innego, jak wybrać stryczek.

– Chcesz powiedzieć, że Czesi to brudny naród? – zapytał książę. Jego udręczona mina pozwalała przypuszczać, że przed oczami stanął mu jak żywy obraz pierwszego spotkania z własną małżonką, Karoliną ⁷, którą odesłał kilka tygodni po ślubie. Jak głosiły plotki, księżna żywiła nieodpartą niechęć do mydła i regularnych kąpieli.

– Nic z tych rzeczy, Wasza Książęca Mość. Nie wątpię, że pannie, o której rozmawiamy, niczego nie brakuje. Z pewnością jest należycie cywilizowana. Po prostu przypomniało mi się coś przykrego i zareagowałem nazbyt gwałtownie.

– Och, nie musisz się tłumaczyć – rzekł łaskawie monarcha. – Zobaczyć Justina Wilde’a wyprowadzonego z równowagi to nie lada gratka.

Jakże się nazywało to miasto? Trebon? Powiadasz, że to okropne miejsce? Cóż… tak… zatem owa młódka… chwileczkę… – Urwał i wyciągnąwszy z kieszeni zwitek papieru, odczytał powoli: – Lady Magdalena Evinka Nadeja Valentin. Przyznasz, że wszystkie bez wyjątku obce imiona są zanadto skomplikowane. Mary, Anne czy Elizabeth brzmią znacznie przyjemniej i bardziej swojsko, nieprawdaż? Tak czy inaczej, wspomniana młoda dama potrzebuje dobrze urodzonego męża.

Spis treści

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Epilog

Przypisy