Szkoła Kotów

Tom 2

Magiczny prezent

Tekst – Kim Jin-kyung

Ilustracje – Kim Jae-hong

www.kwiatyorientu.com

Szkoła Kotów

Z języka koreańskiego przełożyły Edyta Matejko-Paszkowska i Choi Sung Eun (Estera Czoj)

Może ta Ciemność to cień w naszych własnych sercach?

I może dlatego nie da się jej pokonać siłą...

– Julii, Basi i Marysi

Szkoła Kotów - Tom 2

Magiczny prezent

Tytuł oryginału: 고양이 학교

Copyright © 2001 by Jin-kyung Kim

Copyright © 2001 by Jee-hong Kim

All rights reserved.

The Korean edition was originally published by Munhakdongne Publishing Group, Korea

This Polish edition is published by arrangement with Munhakdongne Publishing Group through KL Management, Seoul Korea

Tekst Kim Jin-kyung

Ilustracje Kim Jae-hong

Tłumaczenie Edyta Matejko-Paszkowska i Choi Sung Eun (Estera Czoj)

Redakcja Katarzyna Gańko

Korekta Marzena Stefańska-Adams i Patrycja Michalska, Natalia Nash

Skład i łamanie Studio DTP Wojciech Ciągło www.dtp-studio.pl

Publikacja została dofinansowana przez Literature Translation Institute of Korea

ISBN 978-83-935271-7-5

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.
Koobe.pl Czytanie w Twoim wydaniu!

Wydawnictwo Kwiaty Orientu

ul. Konopnickiej 12/42, 26-110 Skarżysko-Kamienna

Tel. 41 2524870

E-mail: pytanie@kwiatyorientu.com

Strona internetowa: www.kwiatyorientu.com

Kocia Dusza

Szklane drzwi urzędu pocztowego uchyliły się lekko. Mindzun wsadził głowę w szparę i rozejrzał się.

– Wchodzimy, wchodzimy!

Jakaś tęga kobieta popchnęła go od tyłu wystającym brzuchem i nim się zorientował, już był w środku. Plecak i ściskany w ręce worek z kapciami sugerowały, że wracał ze szkoły. Niepewnie rozejrzał się po kątach, po czym wziął głęboki oddech i ruszył naprzód. Zatrzymał się przed okienkiem do nadawania listów i paczek.

– Przyszedłeś, żeby wysłać list?

Urzędniczka o miękkim i łagodnym głosie oderwała się od liczenia znaczków i spojrzała na chłopca. Mindzun błyskawicznie ukrył się pod kontuarem.

– Młody człowieku, przyszedłeś kupić znaczek? – głos kobiety zabrzmiał prawie nad samą głową chłopca.

Poczerwieniały Mindzun powoli podniósł głowę i popatrzył w górę. Kobieta wychyliła się przez okienko.

Chociaż uśmiechała się z sympatią, jej oczy z jakiegoś powodu były smutne.

– Nie... Ja... Kot... – wydusił bojaźliwie Mindzun, prostując się.

– Kot? Przyszedłeś zobaczyć kota? Hodowanego tu kociaka?

– Nie... Wielki kot... Miłka...

– Miłka? A skąd ty znasz Miłkę?

Kobieta otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia.

– Nie... Rodzeństwo Miłki...

Delikatny uśmiech zniknął z twarzy kobiety, ustępując miejsca kompletnemu zdumieniu.

– Mówisz o Dzwoneczku? O naszej kotce?

– Dzwoneczku?

– Jeśli masz na myśli rodzeństwo Miłki, to musisz mówić o jej bliźniaczej siostrze – Dzwoneczku... Skąd o niej wiesz? Ona mieszka w naszym domu.

Zastanawiając się, jak to wszystko wytłumaczyć, Mindzun nerwowo bawił się palcami.

– Niebezpieczeństwo...

– Niebezpieczeństwo? Dzwoneczek w niebezpieczeństwie? Ale kotka jest ciągle w domu, z Seną.

– Nie, nie Dzwoneczek.

– A więc?

– Kocia Dusza...

– Kocia Dusza?

Kobieta, nie wiedząc, co myśleć, patrzyła oniemiała na Mindzuna.

– Przebywająca z siostrą Miłki... Z Dzwoneczkiem... Kocia Dusza...

W jednej chwili twarz kobiety zbladła jak papier. Zatrwożona i zdziwiona jednocześnie wyglądała, jakby za chwilę miała się rozpłakać.

– Z Dzwoneczkiem... To moja córka Sena... Zatem...

– Kocia Dusza.

– Kocia Dusza? Moja Sena?

Mindzun bez słowa skinął głową.

Zaniepokojona kobieta wydusiła w końcu z drżeniem w głosie:

– To oznacza, że mojej Senie coś grozi? Coś jej się stało?

Przestraszony gwałtownym poruszeniem kobiety Mindzun zrobił kilka kroków do tyłu.

– Tego nie wiem... Ale, tak czy inaczej, jest w niebezpieczeństwie.

Mama Seny zakłopotała się, widząc, że przestraszyła Mindzuna. Kiwnęła ręką w stronę chłopca i już spokojniej powiedziała:

– Poczekasz chwilkę? Pójdźmy razem do Seny. Nasz dom jest niedaleko.

Szybko chwyciła torbę i wyszła na zaplecze biura.

– Czekaj tutaj. Wracam za moment.

Obejrzała się, aby mieć pewność, że Mindzun czeka.

Nie minęło dużo czasu i kobieta wyszła przebrana.

– Mogłabyś zerknąć na moje stanowisko pracy? – poprosiła koleżankę z okienka obok. – Pójdę tylko na chwilkę do domu, żeby zjeść obiad, i wracam.

– Pewnie. Nic się nie martw. I tak masz tyle kłopotów z powodu Seny...

Kobieta rozejrzała się po poczcie w poszukiwaniu Mindzuna. Wydało jej się to dziwne, ale nigdzie nie było go widać.

– Nie widziałaś może tego chłopca, który tu stał? – zapytała koleżankę.

– Chłopca...? Ach, tego... Wyszedł chwilkę temu.

Kobieta błyskawicznie wybiegła na zewnątrz. Obiegła pocztę. Zaglądała to tu, to tam, ale Mindzuna nigdzie nie było. Czując wszechogarniającą pustkę, zatrzymała się. Myśli kłębiły jej się w głowie. Nie miała pojęcia, jak ma rozumieć to, co powiedział jej Mindzun.

Kim był u licha ten malec, który pojawił się tak nieoczekiwanie i nie wiadomo skąd? Jak się dowiedział o Senie i Dzwoneczku? Sena przesiaduje wyłącznie w domu, a jedyną towarzyszką jej zabaw jest kotka...

Rozmyślania o córce sprawiły, że kobieta w jednej chwili posmutniała.

Kocia Dusza? Sena jest Kocią Duszą? Co to może znaczyć? Czy te słowa to tylko wytwór dziecięcej wyobraźni? Raczej nie. Bo nie wiedziałby przecież ani o Miłce, ani o Dzwoneczku. Może to jakiś anioł albo posłaniec z kociego świata wysłany w trosce o moją biedną, małą Senę...

Kobieta uśmiechnęła się delikatnie do swoich myśli. Potrząsnęła lekko głową na znak, że to niemożliwe, i powoli ruszyła w stronę domu.

A jednak cudownie byłoby, gdyby to naprawdę był anioł albo posłaniec...

Mama Seny ponownie zatopiła się w myślach o córce.

Sena miała cztery lata, kiedy wykryto u niej autyzm. Wydawało się nieprawdopodobne, by taka śliczna i bystro wyglądająca dziewczynka cierpiała z powodu takich zaburzeń. Oczywiście już wcześniej zaobserwowano, że niewiele mówi i nie patrzy ludziom w oczy, ale myślano, że to sprawa charakteru i że nieśmiałość oraz inne objawy miną, gdy trochę podrośnie.

To spadło jak grom z jasnego nieba. W przedszkolu rodzicom Seny powiedziano, że dobrze byłoby poddać dziewczynkę badaniom, bo najprawdopodobniej cierpi na autyzm. Zdziwieni zabrali córkę do poradni, gdzie przypuszczenia się potwierdziły. Od tej chwili Sena nie uczęszczała do przedszkola – spędzała czas wyłącznie w domu.

Kłótnie w domu Seny stały się częstsze. Tata nie mógł w żaden sposób zaakceptować autyzmu córki. Być może dlatego, że ciężko przeżył śmierć starszego brata Seny, który w okresie niemowlęcym poważnie się rozchorował i zmarł. Wydeptał z Seną ścieżki do znanych poradni. Na próżno. W końcu wpadł w złość. Kazał Senie do siebie mówić i krzyczał, kiedy nie patrzyła mu prosto w oczy. Jego zachowanie rodziło awantury między rodzicami, które ostatecznie doprowadziły do rozwodu. Sena została porzucona przez własnego ojca.

W końcu o Senę zatroszczył się nieoczekiwanie jakiś mały książę, ale i jego nie udało się zatrzymać.

Rozczarowanie powodowało, że mama była bliska płaczu.

Skręciła za róg, gdy nagle usłyszała pisk opon i odgłos gwałtownego hamowania samochodu. Zdziwiona obejrzała się i zobaczyła, że na środku alejki, przed domem, stoi minibus – żółty przedszkolny minibus. Uznając, że to zły znak, ruszyła pędem przed siebie.

– Hej, ty tam! Co robisz? Jeździć osiedlową alejką w taki sposób? A gdybyś kogoś uderzył? Jakieś dziecko? – krzyczał na kierowcę właściciel pobliskiego sklepu.

Przed samochodem leżał wielki kocur. Miał czarny grzbiet i biały brzuch. Mama Seny odetchnęła z ulgą.

– Przepraszam. Horda szczurów wpadła do środka i...

– Co? Jak to: szczurów? Mów do rzeczy. On nadal nie oprzytomniał! – krzyczał sklepikarz, a w tym czasie osłupiałe dzieci i wychowawcy wysiadali z minibusu.

– Naprawdę. Więcej niż dziesięć.

– Tak, ale teraz już ich nie ma. – Dzieci i wychowawcy stanęli w obronie kierowcy.

– Dziesięć szczurów w samochodzie? Naprawdę dziwna historia – mamrotała mama Seny, idąc w kierunku domu.

– Kochana! – zawołała w stronę mamy ciotka dziewczynki, która niespokojnie drobiła kroki przed domem. Obok, z Dzwoneczkiem w ramionach, stała Sena. Ciotka zajmowała się dziewczynką, gdy mama była w pracy.

– A co to się stało, że moja Sena wyszła na dwór? – powiedziała mama i podniosła dziewczynkę. Sena ukryła twarz w ramionach mamy, nadal trzymając wtuloną w siebie kotkę. Bała się wychodzić z domu i w takich chwilach czuła wielki niepokój.

– Kochana, mało brakowało, a Senę spotkałoby coś strasznego.

– Dlaczego?

Mama zamarła na samą wieść o tym, że Senie mogłoby przydarzyć się coś złego.

Często dzieci autystyczne żyją w swoim świecie. Dlatego nie wiedzą nic na temat tego, co dzieje się w świecie zewnętrznym. Czasami zachowują się jak małe dzieci, które nie ukończyły jeszcze trzeciego roku życia. Mogą nawet wkładać metalowe pałeczki do gniazdek elektrycznych czy celowo dotykać ostrza noża. Nigdy nie wiadomo, co im przyjdzie do głowy, kiedy choć na sekundę spuści się je z oczu. Sena też pewnie nie raz otarła się o śmierć.

– Kotka musiała wybiec, kiedy otworzyłam drzwi werandy. Sena ją goniła, aż dobiegła do tej uliczki. Gdyby Dzwoneczek nie zatrzymał się na poboczu, doszłoby do tragedii.

– Przecież właśnie dlatego mówiłam ci, żebyś uważała! – wykrzyknęła mama. – Wejdźmy do domu, proszę – dodała już łagodniej, powstrzymując wybuch złości. Wiedziała doskonale, że opieka nad Seną jest niełatwym zadaniem, i była wdzięczna siostrze za pomoc.

Rodzina Seny mieszkała w wynajętym mieszkaniu na parterze trzypiętrowego domu.

– Ten dzień obfituje w niesamowite zdarzenia – stwierdziła mama, przygotowując obiad.

– Dlaczego? Jakie zdarzenia? – zapytała ciocia.

Mama opowiedziała jej o przyjściu Mindzuna.

– A do tego te szczury wbiegające do minibusa. Ma to jakiś sens?

Ciocia słuchała w zamyśleniu, gdy nagle rzekła:

– Wiesz, w domu także zdarzyło się coś dziwnego.

– Tak?

– Jak zmywałam naczynia, upuściłam łyżeczkę, która spadła pod zlew. Kiedy chciałam ją podnieść, raptem obleciał mnie strach.

– Strach?

– Nagle jakoś dziwnie się poczułam... Wydało mi się, że pod zlewem czai się szczur...

– Szczur w mieszkaniu, w którym żyje kot? A skąd by się tu wziął?

– Niby tak. Ale wiesz, tam naprawdę był szczur... Nie mogłam znaleźć tej łyżeczki, więc zajrzałam za zlew i zobaczyłam ogromnego szczura wielkości królika... O rany... Byłam w szoku! Otworzyłam drzwi, żeby go wygonić, a wtedy Sena i Dzwoneczek wybiegły z mieszkania.

– Co to za bzdury?! Skąd szczur wielkości królika?!

– To i tak lepsze niż historia tego chłopca, który do ciebie przyszedł. Skąd Kocia Dusza?

– No cóż. To naprawdę dziwny dzień.

Mama wniosła przygotowany obiad do salonu.

– Myślisz, że znalazłyśmy się w Krainie Czarów jak Alicja? – zapytała ciocia, podnosząc do ust łyżkę.

– Może być i Kraina Czarów, jeśli miałoby z tego wyniknąć coś dobrego dla Seny.

Karmiąc Senę, mama uśmiechnęła się. Nieoczekiwanie znowu pomyślała o chłopcu. Przyszło jej do głowy, że ten wstydliwy malec musiał mieć dla Seny jakąś dobrą nowinę.

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

Co się stało ze Skrzynkiem zaatakowanym przez Kotcienie?

Czy Kryształowe Koty zdołają ocalić Mindzuna i Senę?

Odpowiedzi szukajcie w trzecim tomie Szkoły Kotów!

Patronat