Tytuł oryginału: The Book of You

Projekt okładki: HarperCollinsPublishers Ltd 2014

Redakcja: Marzena Cieśla

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Zofia Smuga, Jadwiga Piller, Elżbieta Steglińska

Copyright © Claire Kendal 2014

All rights reserved.

Zdjęcie na okładce

© Clarissa Costa/Trigger Image

© Lee Avison/Arcangel Images

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2015

© for the Polish translation by Piotr Lewiński

ISBN 978-83-7758-793-5

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

Mojemu ojcu, który podarował mi
moją pierwszą książkę z baśniami.
I mojej matce, która nauczyła
mnie czytać.

Ten zaś malutki kluczyk otwiera drzwi do gabinetu w końcu korytarza na najniższym piętrze. Możesz otwierać wszystko i wchodzić, gdzie chcesz, ale zabraniam ci przekraczać próg tego gabinetu. Jeśli jednak przyjdzie ci do głowy otworzyć te drzwi, pamiętaj, nic cię nie uchroni przed moim gniewem.

Charles Perrault, Sinobrody
Przeł. Aleksandra Michałowska

Tydzień pierwszy
Wirująca
dziewczyna

Poniedziałek

Poniedziałek, 2 lutego, godzina 7.45

To jesteś ty. Oczywiście, że ty. To zawsze jesteś ty. Ktoś mnie dogania, wtedy się odwracam i widzę ciebie. Wiedziałam, że to będziesz ty, a jednak tracę równowagę na zamarzniętym śniegu. Podnoszę się chwiejnie. Na pończochach widać plamy wilgoci. Rękawiczki mam przemoczone.

W tak lodowaty poranek każdy rozsądny człowiek siedziałby w domu, gdyby miał wybór, ale nie ty. Ty jesteś na dworze, wyszedłeś się przejść. Wyciągasz ręce, by mnie podtrzymać, pytasz, czy nic mi nie jest, ale odsuwam się od ciebie, nie tracąc ponownie równowagi.

Zdaję sobie sprawę, że musiałeś mnie obserwować, odkąd wyszłam z domu. Nie mogę się powstrzymać przed zadaniem ci pytania, co tu właściwie robisz, choć wiem, że nie udzielisz prawdziwej odpowiedzi.

Twoje powieki znów drgają. Jak zawsze, gdy jesteś zdenerwowany.

– Po prostu przechodziłem, Clarisso.

To nieważne, że przecież mieszkasz w miejscowości odległej o osiem kilometrów. Bledną ci wargi. Zagryzasz je, jakbyś się domyślał, że straciły tę odrobinę koloru, jaką zwykle mają, i próbował pobudzić znów dopływ krwi.

– Twoje zachowanie w piątek w pracy, kiedy wyszłaś podczas przemowy, było dziwne, Clarisso. Wszyscy byli tego zdania.

Sposób, w jaki za każdym razem wymawiasz moje imię, sprawia, że chce mi się krzyczeć. Twoje imię stało się dla mnie czymś nieprzyjemnym. Usiłuję nie dopuszczać go do świadomości, jakby mogło to jednocześnie usunąć je jakoś z mego życia. Ale ono wciąż się wślizguje. Wciska się. Zupełnie jak ty. Raz za razem.

Druga osoba czasu teraźniejszego. Oto, czym jesteś. Pod każdym względem.

Moje milczenie cię nie zraża.

– Przez cały weekend nie odbierałaś telefonu. Dostałem tylko odpowiedź na jeden z SMS-ów, i wcale nie była przyjazna. Dlaczego wychodzisz z domu w taki poranek, Clarisso?

Mogę teraz myśleć tylko o działaniach na krótką metę. Muszę cię spławić. Żebyś przestał łazić za mną na stację i wypytywać, dokąd się wybieram. Ignorowanie cię nie zapewni mi pożądanego teraz rezultatu; ta rada z broszurek nie sprawdza się w realnym życiu. Wątpię, czy w twoim przypadku cokolwiek się sprawdza.

– Jestem chora. – To kłamstwo. – To dlatego wyszłam w piątek. Musiałam zdążyć na ósmą do lekarza.

– Poza tobą nigdy nie spotkałem w życiu kobiety, która wygląda pięknie, nawet gdy jest chora.

Naprawdę robi mi się niedobrze.

– Mam gorączkę. Wymiotowałam przez całą noc.

Unosisz dłoń do mego policzka, jakbyś chciał sprawdzić temperaturę, a ja się uchylam.

– Pójdę z tobą. – Twoja ręka zawisa w powietrzu niczym niezgrabne przypomnienie tamtego fałszywego ruchu. – Nie powinnaś zostawać sama – dodajesz, opuszczając ciężko rękę.

– Nie chcę cię fatygować. – Mam nadzieję, że nie robię wrażenia zaniepokojonej.

– Zajmę się tobą, Clarisso. Jest mróz, nie powinnaś wychodzić na dwór, i to z mokrymi włosami. To ci może zaszkodzić. – Wyjmujesz telefon. – Zamówię dla nas taksówkę.

No i znów mnie osaczyłeś. Mam za plecami czarne żelazne barierki, więc nie mogę dalej się od ciebie odsuwać; nie chcę się pośliznąć i wypaść przez przerwę między nimi – metr niżej biegnie jezdnia. Robię krok w bok, zajmując nową pozycję, ale ty ciągle nade mną górujesz. Wydajesz się taki ogromny w szarej puchowej kurtce.

Nogawki twoich dżinsów są na dole mokre od śniegu. Ty także o siebie nie dbasz. Jest mróz, uszy i nos masz zaczerwienione. Z moimi musi być tak samo. Twoje brązowe włosy są ulizane, choć pewnie świeżo umyte. Wciąż zaciskasz usta.

Zaczynam odczuwać wobec ciebie litość, bez względu na to, jak bardzo się przed nią bronię. Ty też pewnie nie dosypiasz. Odezwać się nieprzyjemnie, nawet do ciebie, byłoby wbrew zasadom uprzejmości, które wpoili mi rodzice. Zresztą szorstkość też by cię teraz nie przegoniła. Wiem aż za dobrze, że i tak za mną pójdziesz, udając, że nie słyszysz, a to ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę.

Wystukujesz cyfry na komórce.

– Nie. Nie dzwoń. – Twoje palce nieruchomieją, gdy słyszysz mój ostry ton. Idę za ciosem. – Tu niedaleko jest lekarz. – Wyrażam się teraz jaśniej. – Nie wsiądę z tobą do taksówki.

Wciskasz czerwony guzik i chowasz telefon do kieszeni.

– Napisz mi swój numer stacjonarny, Clarisso. Chyba go zgubiłem.

Oboje wiemy, że nigdy ci go nie dawałam.

– Kazałam go wyłączyć. Używam teraz tylko komórki. – Kolejne kłamstwa. Odmawiam w myślach modlitwę dziękczynną za to, że jakimś cudem nie znalazłeś mojego numeru, gdy byłeś u mnie w domu, i nie zapisałeś go sobie. To zdumiewające, że przepuściłeś taką okazję. No i pewnie nie możesz sobie tego darować. Ale przecież byłeś wtedy zajęty.

Wskazuję szczyt wzgórza.

– Spróbuj przejść się tamtędy, górą. – Gram na twoim pragnieniu, by mnie zadowolić. Bezduszne posunięcie, ale jestem zdesperowana. – To jedno z moich ulubionych miejsc, Rafe. – Twoje imię wyduszam z siebie po zbyt długiej pauzie, jednak wymawiam je i jedynie to zauważasz; nie przychodzi ci do głowy, że rzuciłam ci ten kąsek w nadziei, że skłoni cię do odejścia.

– Z chęcią, jeśli to dla ciebie szczególne miejsce, Clarisso. Zależy mi tylko na tym, żeby cię uszczęśliwić, wiesz? Jeśli tylko pozwolisz. – Próbujesz się uśmiechnąć.

– Do widzenia, Rafe. – Znów zmuszam się, by zwrócić się do ciebie po imieniu, a gdy twój uśmiech staje się szerszy i bardziej prawdziwy, czuję zdumienie i lekkie wyrzuty sumienia, że taka prymitywna sztuczka się udaje.

Nie śmiąc uwierzyć, że zdołałam umknąć, ostrożnie schodzę ze wzgórza, sprawdzając co jakiś czas, czy odległość między nami wzrasta. Za każdym razem odwracasz się i unosisz rękę, więc w odpowiedzi muszę zamachać bez entuzjazmu.

Odtąd będę rano jeździć na stację taksówką i sprawdzać przez okna, czy za mną nie podążasz. A jak się następny raz na ciebie natknę, to przyjmę strategię długofalową i zastosuję rady z broszurek. Nie zgodzę się na rozmowę albo powiem ci, po raz nie wiem który – i to bez owijania w bawełnę – żebyś się ode mnie odczepił. Nawet moja matka przyznałaby, że takie okoliczności stanowią usprawiedliwienie dla złych manier. Co nie znaczy, że przyszłoby mi do głowy niepokoić rodziców opowieścią o tobie.

Stoję na peronie, szczękając zębami, niespokojna, że się zmaterializujesz, gdy słucham przepraszających komunikatów o pociągach odwołanych i opóźnionych wskutek ekstremalnych warunków pogodowych.

Opieram się o ścianę i gryzmolę jak najszybciej w moim nowym notesie. To mój pierwszy wpis. Notes jest malutki, żebym zawsze mogła nosić go przy sobie, jak radzą broszurki. Kartki ma poliniowane, spięte drucianymi kółkami. Okładkę – matowoczarną. Ludzie z telefonów zaufania mówią, że będzie potrzebny pełny zapis. Że nie powinnam niczego pomijać i starać się zapisywać wszystko jak najszybciej po każdym incydencie, choćby najdrobniejszym. Ale incydenty z tobą nigdy nie są drobne.

Gwałtownie dygocę, żałując, że nie wysuszyłam włosów. Wybiegłam z domu, by się nie spóźnić, ponieważ zaspałam po nocnych koszmarach – z tobą w roli głównej jak zawsze. Zdążyłabym wysuszyć włosy, choć nie mogłam tego przewidzieć w sposób równie doskonały, jak zawsze mogę się domyślać, że się pojawisz. Moje włosy działają teraz jak lodowa różdżka, kierując chłód przez skórę do żył niczym zaklęcie, które mrozi ciało na kamień.

Musi istnieć jakiś świat, gdzie jego nie ma, i pomyślała, że może nareszcie do niego wkroczyła. Portrety sędziów o surowych obliczach wisiały na ścianie naprzeciw marmurowych schodów. Wchodząc na pierwsze piętro, Clarissa odnosiła wrażenie, jakby na nią patrzyli; ale nie mogła wyrzec się nadziei, że może jest to miejsce, gdzie jej nie szpiegowano, gdzie on nie ma wstępu.

Pozwoliła, by funkcjonariusz sądowy sprawdził jej paszport i różowe wezwanie, a potem usiadła na jednym z niebieskich wyściełanych krzeseł. W pomieszczeniu panowało rozkoszne ciepło. Odmarzały jej palce stóp. Wysychały włosy. Miejsce wydawało się magiczne, niedostępne dla jego oczu. Wpuszczano tam tylko sędziów przysięgłych, a ci musieli wystukać kod na klawiaturze, żeby przejść przez drzwi.

Aż podskoczyła, gdy zatrzeszczał mikrofon funkcjonariusza sądowego.

– Proszę, by następujące osoby weszły i stawiły się na dwutygodniowy proces, który rozpocznie się w sali rozpraw numer sześć.

Całe dwa tygodnie w bezpiecznej przystani sali sądowej. Całe dwa tygodnie z dala od pracy i z dala od niego. Serce waliło jej szybko, gdy czekała, pełna nadziei, że usłyszy swoje nazwisko. Rozczarowana, osunęła się znów na krzesło, gdy to nie nastąpiło.

W porze lunchu postanowiła opuścić sanktuarium gmachu sądu; musiała zaczerpnąć świeżego powietrza. Zawahała się tuż za obrotowymi drzwiami, lustrując ulicę. Martwiła się, że on może kryć się między dwiema furgonetkami służb sądowych, zaparkowanymi kilka metrów dalej. Przemknęła szybko obok, wstrzymując oddech. Widząc, że nie przykucnął przy zderzaku, z ulgą wypuściła powietrze.

Przeszła przez bazarek pod gołym niebem, patrząc, jak miejscowi pracownicy kupują na stoiskach gotowe porcje zdrowego jedzenia albo lunche kuchni etnicznych. Kątem oka dostrzegła adwokatów siedzących wokół wielkiego stołu w drogiej włoskiej restauracji.

Oglądając się przez ramię, zniknęła w swojskim komforcie sklepu krawieckiego. Jak zawsze ciągnęło ją do tkanin dla dzieci. Syrenki unosiły się z roztargnieniem, a małe dziewczynki pływały za nimi jak urzeczone. Wyobraziła sobie sukieneczkę dla maluchów: w wiejskim stylu, z pasami morza w kolorach na przemian śliwki i fuksji.

Henry’emu na pewno nie przypadłoby to do gustu. Cukierkowata, powiedziałby. Sentymentalna. Za ładna. Pozbawiona oryginalności. Najlepsze są proste kolory, dodałby. Może po prostu oddaliły ich od siebie zakończone niepowodzeniem próby poczęcia dziecka.

Zdecydowanym krokiem skierowała się ku ekspozycji nici, następnie poszukała w swojej torebce skrawka bawełny na poszewkę na kołdrę w kolorze „zieleń mchu”, z wzorem w karmazynowe kwiatki. Znalazła kawałek materiału, dobrała nić najlepiej pasującą odcieniem do tła tkaniny i ruszyła z dwiema szpulkami do kasy.

– Co pani będzie szyć? – spytała dziewczyna.

Clarissa zobaczyła powieki drgające pod jasnobrązowymi rzęsami; spojrzenie, przed którym nie mogła uciec; wargi ociekające pienistą śliną: migawki z jedynej nocy, którą Rafe spędził w jej łóżku.

Musiała odpędzić wspomnienie o nim.

– Nową pościel – odpowiedziała.

Będzie cudowna w dotyku. Zaskoczyła ją zabawna iskierka własnego zaciekawienia, z kim będzie może kiedyś spać pod tymi karmazynowymi kwiatkami.

Poniedziałek, 2 lutego, godzina 14.15

Próbuję poskładać to wszystko w całość. Zapełnić luki. Zebrać razem wszystko, co zrobiłeś przed tym porankiem, gdy zaczęłam prowadzić notatki. Nie chcę pominąć nawet najdrobniejszego szczegółu – nie mogę sobie na to pozwolić. Ale robienie tego zmusza mnie, by przeżywać to na nowo. Trzyma cię przy mnie, czyli dokładnie tam, gdzie nie życzę sobie ciebie mieć.

Poniedziałek, 10 listopada, godzina 20.00
(trzy miesiące temu)

To właśnie wieczór, gdy popełniam ten ogromny błąd i idę z tobą do łóżka. Jestem w księgarni. Jest otwarta jedynie dla gości zaproszonych przez ciebie, dla uczczenia wydania twojej nowej książki na temat baśni. Zjawiło się tylko kilkoro twoich kolegów z wydziału anglistyki. Zachęceni moją obecnością, jadowicie poszeptują na temat Henry’ego. Udaję, że tego nie zauważam, biorę do ręki książki, robiąc wrażenie, jakby mnie niezmiernie zainteresowały, choć ich słowa wydają mi się pomieszane i równie niezrozumiałe, jak greka.

Wciąż nie jestem pewna, dlaczego przyszłam i co każe mi pić na zmianę czerwone i białe wino, które we mnie wmuszasz. Zapewne samotność i poczucie straty: Henry właśnie wyprowadził się z Bath, by objąć profesurę w Cambridge, do czego dążył przez całe życie. Pewną rolę odgrywa też i współczucie: wysłałeś mi trzy zaproszenia.

Będę mogła wyjść dopiero po twoim odczycie. Ostatecznie siedzę w tylnym rzędzie, słuchając, jak recytujesz urywki rozdziału ze swojej książki, zatytułowanego Testowanie prawdziwej narzeczonej. Kończysz, a garstka kolegów zadaje uprzejme pytania. Nie jestem nauczycielem akademickim, nie odzywam się. Ledwie milkną zdawkowe oklaski, wymykam się do drzwi, ale powstrzymuje mnie twoja prośba, żebym jeszcze została. Zakradam się do działu sztuki i siadam na brudnej beżowej wykładzinie, trzymając książkę o Munchu. Otwieram ją na Pocałunku, wczesnej wersji obrazu, w której kochankowie są nadzy.

Wyraźnie wzdragam się, gdy twój cień pada na tę stronę, a twój głos przeszywa ciszę opustoszałego pierwszego piętra.

– Gdybym cię nie znalazł, mogłabyś tu zostać zamknięta na całą noc. – Stoisz nade mną, spoglądając jakby z wielkiej wysokości, i uśmiechasz się.

Szybko zamykam i odkładam Muncha.

– Nie wiem, czy to byłby taki straszny los: spanie z artystami. – Macham twoją ciężką książką niczym aktorka przesadzająca z użyciem rekwizytów. Boli mnie od tego nadgarstek. – To wspaniałe. Jak miło z twojej strony, że dałeś mi egzemplarz. No i znakomicie czytasz. Bardzo mi się spodobał wybrany przez ciebie fragment.

– A mnie bardzo się spodobał wybrany przez ciebie obraz, Clarisso. – Odkładasz wypchaną teczkę, którą trzymasz w jednej ręce, i odstawiasz dwa kieliszki wina, którymi balansujesz w drugiej.

– Trzymasz w tej teczce jakieś zwłoki? – śmieję się.

Obrzucasz spojrzeniem kodowany zamek teczki, jakbyś sprawdzał, czy jest należycie zamknięty, a mnie się wydaje, że skrywasz tajemnice, z którymi wolałbyś się nie zdradzić. Ale też się śmiejesz.

– Tylko książki i papiery. – Wyciągasz rękę. – Wyjdź z kryjówki. Odprowadzę cię do domu. Jest ciemna noc, nie powinnaś chodzić sama.

Unoszę dłoń, pozwalając, żebyś mi pomógł wstać. Nie puszczasz mojej ręki. Cofam ją delikatnie.

– Dam sobie radę. Nie musisz iść na kolację, profesorze?

– Nie jestem profesorem. – Drga ci powieka. Wibruje kilkakrotnie, szybko, raz za razem, jakby wewnątrz krył się malutki owad. – Henry dostał profesurę, i to w roku, gdy ja się o nią starałem. Małe szanse wobec nagradzanego poety. Bycie szefem wydziału też mu nie zaszkodziło.

Henry aż nadto zasłużył sobie na profesurę, ale tego oczywiście nie mówię. Stwierdzam tylko:

– Przykro mi. – Po kilku krępujących chwilach milczenia dodaję: – Muszę wracać do domu. – Wydajesz się taki zdruzgotany, że mam ochotę cię pocieszyć. – Rafe, to naprawdę ciekawa książka. – Staram się złagodzić efekt nieuchronnej perspektywy mojego wyjścia. – Możesz być z niej dumny.

Podnosisz kieliszki i podajesz mi jeden.

– Wznieśmy toast, Clarisso. Zanim sobie pójdziesz.

– Za twoją piękną książkę. – Trącam moim białym o twoje czerwone i upijam łyk. Wydajesz się taki zadowolony z tego drobiazgu. Wzrusza mnie to i zasmuca. W ciągu następnych kilku miesięcy będę odtwarzać ten moment w pamięci zbyt wiele razy, mimo że wolałabym go tam nie dopuścić.

– Wypijmy do dna. – Łykasz duszkiem swoje wino, jakby to była demonstracja.

A ja idę za twoim przykładem, chociaż wino ma smak słono-słodkiego lekarstwa. Ale nie chcę odbierać blasku twojej uroczystości, która i tak wypadła blado.

– Odprowadzę cię, Clarisso. Wolę pójść z tobą, niż uczestniczyć w jakiejś nudnej kolacji.

Chwilę później otacza nas chłodne powietrze późnej jesieni. Chociaż jestem lekko oszołomiona po winie, waham się, nie wiedząc, co dalej mówić.

– Myślałeś kiedyś o pierwszej żonie Sinobrodego? Nie wspomniano o niej, ale to musi być jedna z tych martwych kobiet wiszących w zakazanym pokoju.

Uśmiechasz się wyrozumiale, jakbym była jedną z twoich studentek. Jesteś ubrany niczym szpanerski amerykański profesor – to u ciebie nietypowe. Tweedowy blezer, jasnobrązowe sztruksowe spodnie, koszula w biało-niebieskie prążki, granatowa kamizelka z dzianiny.

– Wyjaśnij, proszę – wyrzucasz te słowa władczo, jak to pewnie robisz podczas swoich seminariów z literatury angielskiej.

– No bo skoro już na samym początku był sekretny pokój, a on zakazał pierwszej pani Sinobrodej do niego wchodzić, to nie było tam jeszcze żadnych zamordowanych żon. Nie było kałuży krwi, w którą upuściłaby klucz, ani plamy na nim, która by ją zdradziła. Więc niby co go skłoniło do pierwszego zabójstwa? Zawsze mnie to intrygowało.

– Może wymyślił historię z pokojem, gdy pojawiła się żona numer dwa. Może żona numer jeden popełniła coś jeszcze bardziej niewybaczalnego niż wejście do tamtego pokoju. Najgorszą formę nieposłuszeństwa: niewierność, jak pierwsza żona w Baśniach z tysiąca i jednej nocy, i to dlatego ją zabił. A potem musiał poddać próbie każdą następną, by się przekonać, czy okaże się godna zaufania. Tyle tylko, że żadna się nie okazała. – Wszystko to mówisz tonem lekkim, niefrasobliwym.

Powinnam była wówczas zrozumieć, że wcale nie żartujesz. Ty nigdy nie bywasz niefrasobliwy. Gdybym nie przyjęła trzeciego kieliszka wina, może bym to zauważyła i zapobiegła wszystkiemu, co się później stało.

– Mówisz, jakbyś uważał, że jej się należało.

– Ależ skąd – odpowiadasz zbyt szybko, zbyt natarczywie, co wskazuje, że kłamiesz. – Wcale tak nie myślę.

– Ale mówiłeś o „nieposłuszeństwie”. – Czyżby tylko mi się wydawało, że zaczynam się chwiać? – To przerażające słowo. Przy tym nigdy nie była to uczciwa obietnica. Nie można prosić kobiety, żeby nigdy nie wchodziła do pokoju, który stanowi część jej domu.

– Mężczyźni potrzebują sekretnych miejsc, Clarisso.

– Doprawdy? – Doszliśmy do opactwa w Bath. Zachodni front budynku jest podświetlony, ale nie mogę się skupić na moich ulubionych upadłych aniołach wyrzeźbionych do góry nogami na drabinie Jakuba. Zawroty głowy, które zaczynam odczuwać, muszą doskwierać także im w ich odwróconym świecie.

Ujmujesz mnie za ramię.

– Clarisso? – Z uśmiechem machasz mi ręką przed oczami. – Zbudź się, śpiochu.

Przypomina mi to, do czego zmierzam, choć muszę się szczególnie skoncentrować, żeby sformułować zdania.

– Ten pokój musiał kryć jakieś naprawdę straszne tajemnice. To był przybytek jego fantazji, które tam urzeczywistniał.

Mijamy łaźnie rzymskie. Wyobrażam sobie, że posągi cesarzy, namiestników i wodzów, stojące na wysokim tarasie, spoglądają na mnie spod zmarszczonych brwi, pragnąc wciągnąć mnie do wielkiego zielonego basenu pod nimi. W ustach czuję siarkowy smak jak po wodzie mineralnej z fontanny w pijalni w Bath.

– Lepiej rozumiesz Sinobrodego niż którykolwiek z krytyków, Clarisso. Powinnaś zostać profesorem. Powinnaś dokończyć ten doktorat.

Kręcę głową, by zaprzeczyć. Nawet gdy moja głowa nieruchomieje, świat nie przestaje się kołysać. Mało komu opowiadam o zarzuconym doktoracie. Niepewnie zastanawiam się, skąd o nim wiesz, lecz raptem przestaję. Moją uwagę przykuwa pierścionek w witrynie sklepu – platynowy twist lśniący diamentami. Dawniej marzyłam, że Henry zaskoczy mnie nim kiedyś, ale nigdy tego nie zrobił. Ruchome światła migoczą i pobłyskują w klejnotach niczym jasne słońce na błękitnym morzu. Oślepiają mnie biało-złote lampki obramiające okno.

Odciągasz mnie od szyby, a ja mrugam, jakbyś mnie obudził. Gdy mijamy pozamykane sklepy w ciemnozłocistych budynkach w stylu georgiańskim, nie stawiam już kroków po linii prostej. Otaczasz mnie ręką w talii, kierując we właściwą stronę.

Prawie nie pamiętam, jak przeszliśmy przez przejście podziemne, ale już pniemy się po stromym wzgórzu i brak mi tchu. Obejmujesz mnie mocno, lekko popychasz lub pociągasz, na poły niosąc. Powracają błyski diamentów i kolorowych światełek, niczym drobne punkciki przed moimi oczyma. Jak to możliwe, że już stoimy przed drzwiami starego domu, którego górne piętro zajmuję?

Chwieję się delikatnie jak komiczna szmaciana lalka. Krew uderza mi do głowy. Pomagasz mi znaleźć klucze, wejść po schodkach na drugie piętro i wsunąć jeszcze dwa klucze w zamki moich drzwi frontowych. Stoję tam, lekko oszołomiona. Nie wiedząc, co dalej robić.

– Nie zaprosisz mnie na kawę?

Twoja manipulacja działa niezawodnie, odwołujesz się do mojego dobrego wychowania. Przychodzi mi na myśl Królewna Śnieżka o oczach idiotki otwierająca drzwi złej królowej i wyrywająca jej z ręki zatrute jabłko. Oraz Jonathan Harker, który z własnej nieprzymuszonej woli przekracza próg domu Drakuli. I ponownie Sinobrody z jego krwawą komnatą. Czy przenosił każdą nową pannę młodą przez próg do swego zamku, gdy już wpadła mu, szczęśliwa, w ramiona? A potem pojawiała się sala tortur, której nawet sobie nigdy nie wyobrażała.

Próbuję się uśmiechnąć, ale moja twarz nie porusza się jak należy.

– Ależ owszem. Oczywiście, że tak. Musisz zajść na kawę i się rozgrzać. Zamówię ci taksówkę. Jak to miło, że odprowadziłeś mnie do domu w tak szczególny dla ciebie wieczór – trajkoczę. Wiem, że trajkoczę. Stoję przed zlewem i napełniam czajnik wodą. – Przepraszam. – Moje słowa wydają się rozmazane, jakbym mówiła w języku, którego prawie nie znam. – Śmiesznie się czuję.

Utrzymanie się na nogach wymaga wielkiego wysiłku. Czuję się niczym wirujący bąk. A może to pokój się kręci? Mam wrażenie, jakby moje ciało było cieczą. Spływam na dół, nogi uginają się pode mną z przyjemną gładkością i nagle siedzę już na łupkowych płytkach mojej kuchni. Czajnik wciąż trzymam w rękach, z dziobka chlapie woda.

– Bardzo chce mi się pić. – Choć woda bryzga mi na sukienkę, nie mam pojęcia, co zrobić, żeby trafiła do moich ust.

Znajdujesz szklankę i ją napełniasz. Klękasz przy mnie, pojąc mnie, jakbym była dzieckiem pijącym z kubka niekapka. Ocierasz mi kroplę z podbródka palcem wskazującym, potem przykładasz go sobie do ust. Moje ręce wciąż ściskają czajnik.

Znów się podnosisz, żeby odstawić szklankę, i zakręcasz kran. Pochylasz się, by odebrać ode mnie czajnik.

– Przykro mi, że mi nie ufasz. – Czuję twój oddech na włosach, kiedy mówisz.

Podtrzymując moje bezwładne ciało, unosisz mnie do pozycji pionowej. Moje nogi prawie nie współdziałają, gdy prowadzisz mnie do sypialni. Sadzasz mnie na brzegu łóżka i przykucasz przede mną, przechylając mnie ku sobie, żebym się nie przewróciła. Nie jestem w stanie utrzymać równowagi. Płaczę.

– Przestań – mówisz cicho. Gładzisz mi włosy, szepcząc, że są takie miękkie, i scałowujesz łzy cieknące mi po twarzy. – Położę cię do łóżka. Wiem, co trzeba z tobą zrobić.

– Henry… – usiłuję powiedzieć. Mówienie wydaje się takie trudne, jakbym zapomniała, jak to się robi.

– Nie myśl o nim. – W twoim głosie pobrzmiewa chyba gniew. Patrzysz mi głęboko w oczy, więc muszę je zamknąć. – Wiem, że oglądając tamten obraz Muncha, myślałaś o nas, wyobrażałaś sobie, że jesteśmy razem. Oboje o tym myśleliśmy.

Jestem kompletnie bezwładna. Czuję się, jakbym się składała z fal. Opadam na plecy. Chcę się tylko położyć. W głowie mi szumi, jakby morze. W uszach dudni bęben, to moje serce, coraz głośniejsze.

Twoje dłonie są na mojej talii, na brzuchu, biodrach, krzyżu, wędrują po mnie, gdy rozpinasz mi kopertową sukienkę.

Miał jej dotykać tylko Henry. Sprawiłam ją sobie na kolację urodzinową, na której byłam z nim siedem miesięcy temu. Chociaż oboje już wiedzieliśmy, że wszystko skończone, nie chciał, żebym samotnie weszła w trzydziesty ósmy rok życia. Nasz ostatni wspólny wieczór. Pożegnalna kolacja z pożegnalnym seksem. Ta sukienka nie była wcale przeznaczona dla ciebie.

Usiłuję cię odepchnąć, ale jestem słaba jak dziecko. Rozchylasz mi do końca sukienkę i zsuwasz z ramion. Potem pokój wiruje, a wszystko, co działo się dalej, pozostaje mglistym wspomnieniem, urywanymi obrazami z koszmaru, którego wolałabym nie pamiętać.

Była tak pochłonięta pisaniem, że chrypienie mikrofonu funkcjonariusza sądowego wytrąciło jej z ręki długopis; wystrzelił w spokojną przestrzeń, w której siedziała.

– Proszę następujące osoby o wejście i stawienie się na proces, który ma się rozpocząć w sali rozpraw numer dwanaście. – Jej nazwisko wywołano jako pierwsze, co odczuła jak wstrząs elektryczny. Schowała notes do torebki, jakby stanowił obciążający dowód, z którym wolała się nie pokazywać.

Dwie minuty później spieszyła z innymi za woźnym sądowym. Otworzyły się gwałtownie ciężkie drzwi, znaleźli się w ukrytych wnętrzach gmachu. Pokonali kilka pięter krętych betonowych schodów, pełnych przeciągów. Przeszli cicho po linoleum niewielkiej, zbyt jasno oświetlonej poczekalni, potem wkroczyli nagle przez kolejne drzwi. Zamrugała kilkakrotnie, gdy zdała sobie sprawę, że znaleźli się na sali rozpraw. Znów wywołano jej nazwisko. Usiadła w ostatnim rzędzie.

Henry odmówiłby przyjęcia Biblii, ale Clarissa bez wahania wzięła ją od woźnego sądowego. Z całą powagą traktowała każde słowo przysięgi, choć wypowiedziała ją słabym głosem.

Miejsce obok niej zajmowała ładna, pulchna ciemnowłosa kobieta, której naszyjnik prezentował jej imię literami z białego złota: „Annie”. Clarissa dyskretnie zerknęła bardziej w prawo, gdzie zaledwie parę metrów dalej siedziało pięciu oskarżonych pilnowanych przez policjantów. Annie przyglądała im się z nieskrywanym zainteresowaniem, jakby rzucała wyzwanie, by na nią spojrzeli.

Sędzia zwrócił się do przysięgłych:

– Ta rozprawa potrwa siedem tygodni.

Siedem tygodni. Nawet nie marzyła o takim szczęściu.

– Jeśli istnieją ważkie przyczyny, dla których nie mogą państwo zasiadać tu, w ławie przysięgłych, proszę przekazać pisemną informację woźnemu sądowemu przed opuszczeniem sali. Jutro oskarżyciel publiczny przedstawi uwagi wstępne.

Sięgnęła po torebkę, wstała, obciągając spódnicę, aby mieć pewność, że nie podjechała do góry, i ruszyła chwiejnym krokiem za innymi. Mijając ławę oskarżonych, zauważyła, że gdyby najbliższy z nich i ona wyciągnęli ręce, to prawie mogliby się dotknąć.

Gdy znalazła się w pociągu, ściągnęła rękawiczki, usiadła na ostatnim wolnym miejscu i wyjęła komórkę. Ogarnęła ją fala mdłości. Cztery SMS-y. Jeden od matki. Reszta od Rafe’a. Wprowadziła ograniczenie na wiadomości od niego do trzech.

Nie uśmiechnęła się, jak to normalnie bywało, odczytując słowa matki: Kawa to nie śniadanie. Nic jej nie mogło uodpornić na serie jego krótkich wiadomości, jakkolwiek nieszkodliwe by się one wydawały komuś innemu.

Mam nadzieję, że śpisz. I śnisz o mnie.

Odbieraj pocztę głosową. Zadzwonię później.

Będziesz potrzebować soków, owoców i witamin. Przyjdę do twego mieszkania.

Potrzebowała przyjaciółki, do której mogłaby się zwrócić; której mogłaby pokazać te SMS-y; która poradziłaby jej, co ma dalej robić. Miewała przyjaciółki, zanim Henry i kuracja niepłodności wypełnili bez reszty jej życie; zanim pozwoliła, by żonaty mężczyzna zostawił dla niej żonę; zanim inne kobiety przestały jej ufać; zanim zbyt trudne stało się dla niej oglądanie ich pełnych dezaprobaty spojrzeń i odbitego w nich własnego zdumienia tym, jak postąpiła.

Henry i jej przyjaciółki nie znajdowali wspólnego języka, ale i tak powinna była znaleźć jakiś sposób, by stosować kardynalną zasadę, że nie wolno dopuścić, aby związek kolidował z przyjaźniami. Teraz Henry już odszedł, a Clarissa była zbyt zażenowana, by starać się odzyskać przyjaciółki. Nie miała nawet pewności, czy na nie zasługuje i czy kiedykolwiek jej wybaczą.

Przyszła jej na myśl najdawniejsza przyjaciółka: Rowena. Nie widziały się od dwóch lat. Ich matki poznały się na oddziale położniczym, gdy tuląc swoje noworodki, spoglądały na morze przez okna górnego piętra szpitala. Umawiały się na wspólne zabawy dzieci, gdy córki były niemowlakami, potem maluchami. Dziewczyny przyjaźniły się przez całą szkołę. Ale Rowena należała do tych jej przyjaciółek, które nie były w najlepszych stosunkach z Henrym. Z drugiej strony, gdy obie dorosły, bardzo się już różniły, więc może Henry tylko przyspieszył sprawę, a ich drogi i tak by się rozeszły.

Próbowała się otrząsnąć z użalania się nad sobą. Będzie się musiała bardziej starać nawiązać nowe znajomości. A skoro chwilowo nie miała przyjaciółek, których mogłaby się poradzić, istniały przynajmniej telefony zaufania. Ich broszurki informacyjne dostarczono pocztą w sobotę, zaledwie dzień po tym, jak pierwszy raz z nimi rozmawiała.

Odpowiedziała mu SMS-em: Nie przychodź. Nie chcę Cię widzieć. Bardzo zaraźliwe.

Ledwie wcisnęła klawisz „wyślij”, pożałowała tego, przypomniawszy sobie radę powtarzaną na wszelkie możliwe sposoby w każdej z broszurek. O ile to możliwe, nie rozmawiaj z nim. Nie wdawaj się w żadne rozmowy. Wiedziała, że jej utracone przyjaciółki powiedziałyby to samo.

Żałowała, że dała mu swój numer komórki. Ale nic innego nie pozwoliłoby jej pozbyć się go tamtego ranka po jego imprezie z okazji publikacji książki. Ani mdłości, ani ból głowy, chociaż połknęła na jego oczach trzy tabletki przeciwbólowe. Nawet jej widoczne drżenie nie przekonało go, że Clarissa czuje się tak źle, że powinien sobie pójść. Uciekła się do środka ostatecznego, żeby go spławić, i przekupiła go numerem telefonu – gdyby tylko wykazała się przezornością i wymyśliła fałszywy, zamiast podawać prawdziwy. Ale była wtedy zbyt chora, by jasno myśleć.

Wystukała numer Gary’ego. Ważkie powody, powiedział wtedy sędzia. Na przykład jakie? Może ciąża. Albo karmienie piersią. Nie miała żadnych ważkich powodów. To, że jej nieobecność będzie dla jej przełożonego stanowić lekką niedogodność, nie liczyło się jako ważki powód.

Clarissa postarała się, by jej głos zabrzmiał żałośnie, jakby spotkało ją coś wstrząsającego.

– Myślałam, że to zajmie tylko dziewięć dni. Najwyżej dwa tygodnie. Tak jest napisane we wszystkich tych materiałach, jakie nam przysyłają. A tu nagle wybrano mnie na proces siedmiotygodniowy. Tak mi przykro.

– Nie dali ci szansy wyjaśnić, że nie możesz? Jesteś niezbędna na uniwersytecie.

Nie mogła się powstrzymać od śmiechu.

– Niezbędna? Ależ skąd. Nie tak jak lekarze czy nauczyciele. Nawet oni nie mogą się od tego wymigać. Nawet sędziowie. Sekretarka kierownika studiów doktoranckich nie jest istotnym pracownikiem, choć oczywiście jestem wzruszona, że aż tak doceniasz moją rolę.

– Ale nie odpowiedziałaś na moje pytanie. – Przy rzadkich okazjach Gary podczas rozmowy z nią potrafił się zdobyć na poważny ton zwierzchnika. – Nie dali ci szansy wywinąć się?

– Nie – skłamała bez skrupułów. Była prawie w domu, pociąg wjeżdżał na stację w Bath. Poczuła gęsią skórkę, co zwykle stanowiło niezawodne ostrzeżenie, że jest obserwowana. Wiedziała jednak, że Rafe’a nie ma w wagonie. Nie zobaczyła go też na peronie. – Nie, nie dali.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz