Sylvia Day

Ekstaza

Tłumaczenie:
Małgorzata Hesko-Kołodzińska

Wszystkim dziewczynom „Cosmo”

PODZIĘKOWANIA

Dziękuję Kimberley Whalen, Ann Leslie Tuttle i Dianne Moggy – dowcipnym, odważnym kobietom, które wyruszyły ze mną w tę podróż.

Jestem też wdzięczna moim wspaniałym Czytelniczkom, od których codziennie czerpię inspirację.

Dziękuję!

Drogie Czytelniczki,

Ogromnie się cieszę, że mogę zaprezentować Wam opowieść o Jacksonie i Giannie. Podczas gdy oni dają sobie drugą szansę, ja postawiłam na współpracę z Harlequinem i „Cosmopolitan”. Podobnie jak każda dziewczyna „Cosmo” uwielbiam przecierać nowe szlaki. Odkąd sięgam pamięcią, jestem dziewczyną „Cosmo” i wielbicielką romansów. Na każdym etapie życia, począwszy od liceum, przez małżeństwo do rodzicielstwa, zawsze miałam pod ręką najnowszy egzemplarz „Cosmopolitan” i romans (albo nawet kilka). Chyba

każda z nas chce być zabawna, przebojowa i fantastyczna, no i wszystkie zasługujemy na wyjątkowego faceta.

Mam nadzieję, że spodoba się Wam historia Gianny, która szturmem wdziera się do nowojorskiego świata biznesu i w życie Jacksona. Chętnie porozmawiam o tym z Wami, gdy już przeczytacie ostatnią stronę. Szukajcie mnie tutaj: www.sylviaday.com/community.

Do boju!

Sylvia

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Tamtego jesiennego poranka szalał wiatr, gdy wchodziłam do przeszklonego klimatyzowanego wieżowca o lustrzanych szybach, zostawiając za sobą kakofonię klaksonów i głosów przechodniów w centrum Manhattanu. Moje obcasy postukiwały na ciemnej posadzce z marmuru w rytmie bicia mojego serca. Wilgotnymi dłońmi położyłam prawo jazdy na biurku ochrony, a gdy otrzymałam plakietkę gościa, jeszcze bardziej zdenerwowana ruszyłam do windy.

Czy zależało wam na czymś tak bardzo, że sama myśl o porażce wydawała się wręcz niepojęta?

Tak właśnie się czułam w dwóch kwestiach: mężczyzny, w którym się głupio zakochałam, oraz posady asystentki, o którą się ubiegałam.

Mężczyzna okazał się wielką pomyłką, ale praca miała radykalnie odmienić moje życie. Nawet nie rozważałam możliwości, by po rozmowie kwalifikacyjnej tę posadę mógł dostać ktoś inny. Byłam pewna, że jako asystentka Lei Yeung wreszcie rozwinę skrzydła i pofrunę.

Niemal krzyknęłam z radości, gdy znalazłam się na dziewiątym piętrze i zobaczyłam drzwi z przyciemnionego szkła prowadzące do spółki Savor. Już sama nazwa firmy, wypisana ozdobną czcionką, zachęcała do snucia śmiałych planów i delektowania się tą cudną chwilą.

Przez szybę przyglądałam się elegancko ubranym recepcjonistkom. W przeciwieństwie do mnie nie ubierały się w second-handach, z pewnością też nie musiały łapać każdej pracy, by opłacić studia. Cóż, miały przewagę pod niemal każdym względem, ale nie czułam się speszona. No, nie za bardzo.

Usłyszałam brzęczyk i wpuszczono mnie do środka, a ja coraz bardziej traciłam pewność siebie. Popatrzyłam na beżowe ściany, na których wisiały zdjęcia modnych restauracji i słynnych szefów kuchni, poczułam zapach ciastek, ten krzepiący aromat z mojego dzieciństwa, ale nawet to mnie nie odprężyło.

Przedstawiłam się recepcjonistce, potem znalazłam wolne miejsce pod ścianą i patrząc na tłum, zaczęłam się zastanawiać, czy umówiona godzina spotkania, na które przyszłam z półgodzinnym wyprzedzeniem, to jakiś żart. Wreszcie uświadomiłam sobie, że zaledwie pięć minut poświęcano kolejnym kandydatkom, które wchodziły i wychodziły idealnie o czasie.

Gdy usłyszałam swoje nazwisko, odepchnęłam się od ściany tak szybko, że zachwiałam się na szpilkach, omal całkiem nie straciłam równowagi. Ta niezręczność doskonale odzwierciedlała mój stan ducha, moją niepewność.

Poszłam za atrakcyjnym młodym mężczyzną przez korytarz i znalazłam się w gabinecie. Za pustym sekretariatem znajdowały się podwójne drzwi prowadzące do centrum władzy Lei Yeung.

– Powodzenia – z uśmiechem powiedział przystojniak.

– Dziękuję.

Gdy znalazłam się w środku, najpierw zwróciłam uwagę na wykwintny nowoczesny wystrój, a dopiero potem na kobietę, która siedziała za gigantycznym biurkiem. Można by jej nie zauważyć w tej olbrzymiej przestrzeni z niesamowitym widokiem na Manhattan, gdyby nie uderzająca czerwień okularów dopasowana do odcienia pełnych ust.

Lei Yeung przykuła mój wzrok. Podziwiałam pasmo srebrnych włosów na prawej skroni i skomplikowaną fryzurę. Była smukłą kobietą, miała piękną szyję i długie ręce. Gdy spojrzała znad mojego CV, poczułam się bezbronna i obnażona.

– Proszę, usiądź, Gianno – zachęciła mnie z uśmiechem, zdejmując okulary.

Przeszłam po kremowej wykładzinie i spoczęłam na chromowanym i obitym skórą krześle stojącym przed biurkiem.

– Dzień dobry – odezwałam się, poniewczasie słysząc swój brookliński akcent, którego tak bardzo próbowałam się pozbyć.

Jeśli Lei go zauważyła, to nie dała tego po sobie poznać.

– Opowiedz mi o sobie – poprosiła.

Odkaszlnęłam, po czym zaczęłam recytować:

– Wiosną ukończyłam z wyróżnieniem Uniwersytet Stanu Nevada w Las Vegas…

– To przeczytałam w twoim podaniu – wpadła mi w słowo, łagodząc to lekkim uśmiechem. – Opowiedz mi coś, o czym nie wiem. Dlaczego interesuje cię branża restauracyjna? Sześćdziesiąt procent nowych lokali upada w ciągu pierwszych pięciu lat istnienia, o czym na pewno wiesz.

– Nasza firma nie upadła. Moja rodzina już od trzech pokoleń prowadzi restaurację w Małych Włoszech – oznajmiłam z dumą.

– Dlaczego tam nie pracujesz?

– Bo nie mamy pani. – Uff… Ten komentarz był zbyt poufały. Choć Lei Yeung nie wyglądała na dotkniętą moją gafą, jednak bardzo się przejęłam. – Chodzi o to, że nie mamy pani magii – dodałam niezręcznie.

– My…?

– Mam trzech braci. Po przejściu taty na emeryturę wszyscy trzej nie mogą przejąć restauracji U Rossich, i nawet nie chcą. Najstarszy dostanie restaurację, natomiast młodsi otworzą filie.

– A twoim wkładem jest dyplom z zarządzania restauracjami i serce.

– Chcę się nauczyć, jak im pomóc spełnić marzenia. Chcę też, żeby inni ludzie realizowali swoje wizje.

– Rozumiem… – Znów włożyła okulary. – Dziękuję, Gianno. Cieszę się, że nas odwiedziłaś.

Innymi słowy, koniec rozmowy. Zrozumiałam, że nie mam szans na tę pracę, ale cóż, nie powiedziałam tego, co Lei powinna była usłyszeć, żebym została bezapelacyjną zwyciężczynią.

Powoli wstałam, a w głowie wirowało od pomysłów na przekonanie Lei Yeung, że jednak się nadaję.

– Naprawdę potrzebuję tej pracy, proszę pani. Ciężko pracuję, nigdy nie biorę zwolnień. Jestem bardzo aktywna i myślę perspektywicznie. Zorientuję się, czego pani potrzebuje, zanim jeszcze pani o tym pomyśli. Na pewno nie pożałuje pani, że mnie zatrudniła.

– Wierzę ci. – Lei podniosła na mnie wzrok. – Intensywnie pracowałaś zawodowo, jednocześnie zdając egzaminy z wyróżnieniem. Jesteś bystra, zdeterminowana i nie boisz się harówki. Na pewno byś sobie poradziła, niestety nie wydaje mi się, żebym była dla ciebie odpowiednią szefową.

– Nie rozumiem… – Za to zrozumiałam, że wymarzona praca ostatecznie odpłynęła w siną dal.

– Nie musisz rozumieć – łagodnie odparła Lei. – Zaufaj mi. W Nowym Jorku są setki restauratorów, którzy dadzą ci to, czego szukasz.

Uniosłam brodę. Byłam dumna z tego, jak wyglądam, ze swojej rodziny i korzeni, lecz oto zaczęłam w siebie powątpiewać, co bardzo mi się nie spodobało, i pod wpływem impulsu wyznałam, dlaczego tak bardzo chcę pracować z Lei Yeung:

– Proszę, niech mnie pani wysłucha. Pani i ja mamy ze sobą wiele wspólnego. Ian Pembry kiedyś pani nie docenił, prawda? – Jej oczy błysnęły na wzmiankę o byłym partnerze, który ją zdradził, ale milczała. A ja nie miałam już nic do stracenia. – W moim życiu też był mężczyzna, który mnie nie docenił. Pani udowodniła, że Pembry się mylił, a ja też bym chciała coś udowodnić.

– Mam nadzieję, że ci się uda – powiedziała Lei.

I tak dotarłam do kresu drogi. Podziękowałam za czas, który mi poświęcono, i wyszłam z godnością, a przynajmniej taką miałam nadzieję.

To był jeden z najgorszych poniedziałków w moim życiu.

– Mówię ci, że to idiotka – powtórzył Angelo. – Masz szczęście, że nie dostałaś tej pracy.

Nie dość, że byłam oczkiem w głowie rodziny, to jeszcze miałam trzech starszych braci. Gdy Angelo, najmłodszy z nich, tak bardzo wściekł się na Lei, mimowolnie się uśmiechnęłam.

– Ma rację – skomentował Nico, najstarszy z Rossich i największy dowcipniś.

Odepchnął Angela i zamaszyście postawił przede mną posiłek. Usiadłam przy barze, ponieważ do restauracji U Rossich jak zwykle w porze kolacji przybył tłum hałaśliwych i dobrze nam znanych ludzi. Mieliśmy mnóstwo stałych klientów, czasem wpadali też celebryci, żeby incognito zjeść w spokoju coś smacznego. Ta mieszanka świadczyła o dobrej opinii naszej restauracji, która słynęła ze sprawnej obsługi i świetnego jedzenia.

Angelo skrzywił się i w rewanżu popchnął Nica.

– Zawsze mam rację – oznajmił.

– Chciałbyś! – wrzasnął Vincent przez kuchenne okienko, stawiając dwa parujące talerze na ladzie i zrywając ze ściany dwa zamówienia nagryzmolone na karteczkach samoprzylepnych. – Tylko kiedy powtarzasz to, co ja powiedziałem.

Te dobroduszne złośliwości sprawiły, że zaśmiałam się wbrew sobie. Poczułam, że jakaś ręka obejmuje mnie w pasie i dopiero po sekundzie dobiegł mnie zapach perfum Elizabeth Arden, nieodłącznie towarzyszący mojej mamie.

– Miło widzieć twój uśmiech. – Pocałowała mnie w policzek. – Nic się nie dzieje…

– …bez przyczyny – dokończyłam. – Wiem, ale i tak beznadziejnie się czuję.

Jedna jedyna z rodziny poszłam na studia. To był zbiorowy wysiłek, nawet moi bracia dorzucili się do czesnego. Teraz czułam się tak, jakbym ich wszystkich zawiodła. Jasne, że w Nowym Jorku były setki restauratorów, jednak Lei Yeung nie tylko zamieniała nieznanych szefów kuchni w krajowe sławy. Ona była nieokiełznanym żywiołem! Promowała kobiety w biznesie i często pojawiała się w talk-show w paśmie telewizji śniadaniowej. Jej rodzice byli imigrantami, a Lei włożyła wiele wysiłku w naukę i osiągnęła sukces mimo bolesnej zdrady mentora i partnera. Praca u niej byłaby dla mnie prawdziwym sukcesem, przynajmniej tak to sobie w kółko powtarzałam.

– Zjedz fettuccine, zanim wystygnie – poleciła mama i poszła przywitać nowych gości.

Patrząc na nią, nabrałam na widelec makaron ociekający kremowym sosem Alfredo. Mnóstwo klientów też ją obserwowało. Mona Rossi miała prawie sześćdziesiąt lat, ale nikt by w to nie uwierzył. Była piękna i niesamowicie seksowna. Fioletowo-rude włosy upięła tak, że pasma opadały na klasycznie symetryczną twarz o pełnych ustach i ciemnych oczach. Mama była posągowa, miała ponętne kształty i upodobanie do złotej biżuterii.

Wszyscy ją lubili, i mężczyźni, i kobiety. Świetnie się czuła w swojej skórze, była pewna siebie i na pozór beztroska. Niewiele osób zdawało sobie sprawę z tego, ile kłopotów przysporzyli jej moi bracia, gdy dorastali. Nadal trzymała ich krótko, a oni przestali się buntować.

Odetchnęłam głęboko, napawając się atmosferą wokół siebie – przyjemnym dźwiękiem śmiechów, apetycznymi zapachami starannie przygotowanych potraw, pobrzękiwaniem sztućców o talerze i stukaniem kieliszków o kieliszki podczas wznoszenia toastów. Jednak chciałam od życia więcej, przez co czasem zdarzało mi się zapomnieć, jak wiele już mam.

Gdy Nico wrócił, spojrzał na mnie uważnie i spytał:

– Czerwone czy białe?

Mój przystojny brat o potarganych ciemnych włosach i łobuzerskim uśmiechu był ulubionym barmanem klientów, a już zwłaszcza kobiet. Uwielbiał flirtować, miał własny fanklub pań, które pętały się po barze nie tylko ze względu na fantastyczne koktajle, ale i pogawędki z Nikiem.

– Może szampana? – usłyszałam, ale tym razem to nie mój brat pytał.

Lei Yeung usiadła obok mnie na jakimś cudem wolnym taborecie.

Zamrugałam ze zdumienia, a ona uśmiechnęła się do mnie. W dżinsach i różowej jedwabnej bluzce wydawała się dużo młodsza niż podczas rozmowy o pracę. Miała rozpuszczone włosy i zupełnie nieumalowaną twarz.

– W internecie znalazłam mnóstwo zachwytów na temat tego lokalu – powiedziała.

– Mamy najlepsze włoskie jedzenie. – Poczułam, jak moje tętno przyśpiesza.

– Wiele osób twierdzi, że to świetny lokal, który stał się jeszcze lepszy w ostatnich dwóch latach. Zakładam, że wcieliłaś w życie to, czego dowiedziałaś się w trakcie studiów, prawda? – Popatrzyła na mnie wymownie.

Nico postawił przed nami dwa wysokie kieliszki do szampana, a następnie napełnił je do połowy musującym płynem.

– Słusznie pani zakłada – wtrącił.

Lei pogłaskała palcami nóżkę kieliszka. Popatrzyłyśmy na siebie. Nico, który doskonale wiedział, kiedy należy zniknąć, odszedł nieco dalej.

– Wracając do tego, co mówiłaś… – Urwała jakby w zadumie.

– Tak? – Wzdrygnęłam się i natychmiast wyprostowałam. Przecież Lei Yeung nie marnowałaby czasu i nie przychodziłaby tutaj, żeby mnie rugać za zbytnią poufałość.

– Ian mnie nie docenił, ale i nie wykorzystał. Obwinianie go o wszystko oznaczałoby, że był ważniejszy niż w rzeczywistości. Zostawiłam otwarte drzwi, a on przez nie przeszedł.

Skinęłam głową. Dokładne okoliczności ich rozstania nie były znane, ale sporo dowiedziałam się z artykułów w czasopismach branżowych, a reszty dopełniły plotki z brukowców i internetowych blogów. Lei i Ian wspólnie stworzyli kulinarne imperium, zatrudnili znanych szefów kuchni, założyli kilka sieci restauracji, wydali serię wysokonakładowych książek kucharskich oraz wypuścili na rynek przystępny cenowo sprzęt kuchenny, który sprzedał się w milionach sztuk. Potem Pembry zapowiedział uruchomienie nowej sieci restauracji finansowanych przez aktorów z pierwszych stron gazet, tyle że z tego interesu Lei wykluczono.

– Sporo mnie nauczył – ciągnęła. – W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że dostał z tego tyle samo co ja. – Umilkła z zadumą. – Za bardzo przywykłam do siebie, do mojego sposobu patrzenia na świat. Potrzebne mi nowe spojrzenie. Chcę dopływu świeżej krwi.

– Zależy pani na protegowanej, która rozwijałaby się przy pani, ale i dawała wiele od siebie – ujęłam to po swojemu.

– Otóż to – przytaknęła z uśmiechem. – Nawet nie zdawałam sobie z tego sprawy, dopóki nie przyszłaś na rozmowę o pracę. Wiedziałam, że czegoś szukam, ale nie umiałam wskazać palcem, czego konkretnie.

Byłam bardzo rozemocjonowana, ale starałam się zachować spokój. Popatrzyłam na Lei i powiedziałam:

– Wchodzę w to, jeśli mnie pani zechce.

– Ale zapomnij o stałych godzinach pracy – ostrzegła. – To nie jest biurowa robota od dziewiątej do piątej. Będziesz mi potrzebna w weekendy, być może zadzwonię do ciebie w środku nocy. Ja pracuję cały czas.

– Nie będę się skarżyła.

– Ale ja będę. – Angelo stanął za nami. Wszyscy moi bracia już się zorientowali, z kim rozmawiam, i jak zwykle żaden z nich nie krył się po kątach. – Mimo wszystko chciałbym ją co jakiś czas widywać.

Szturchnęłam go łokciem. Dzieliliśmy wielki, na wpół wykończony loft w Brooklynie. Oprócz mnie, Angela i Vincenta mieszkała tam jeszcze moja bratowa Denise, i często narzekaliśmy, że widujemy się za często, nie za rzadko.

Lei wyciągnęła rękę i przedstawiła się moim braciom. Nico i Angelo przywitali się z nią szarmancko, potem jej dłoń uścisnęła mama, która też tu podeszła, żeby sprawdzić, co to za zamieszanie. Tata i Vincent pomachali nam z okienka obsługi. Przed Lei natychmiast pojawiło się menu, a oprócz niego koszyk świeżego chleba oraz oliwy importowanej z niewielkiego gospodarstwa w Toskanii.

– Polecisz mi panna cotta? – spytała Lei, patrząc na mnie.

– Nigdy nie jadła pani lepszej – odparłam. – Jest pani po kolacji?

– Jeszcze nie. Lekcja numer jeden: życie jest zbyt krótkie. Nie odkładaj tego, co dobre, na później.

Przygryzłam wargę, żeby ukryć uśmiech.

– Czy to znaczy, że dostałam tę pracę? – zapytałam wprost.

Lei skinęła głową i uniosła kieliszek.

– Twoje zdrowie.

Tytuł oryginału: Afterburn

Pierwsze wydanie: Harlequin COSMO, 1994

Opracowanie graficzne okładki: Robert Dąbrowski

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Władysław Ordęga

Korekta: Małgorzata Narewska

Afterburn – 2013 by Sylvia Day LLC

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2014

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B. V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin jest zastrzeżony.

Wyłącznym właścicielem nazwy i znaku firmowego wydawnictwa Harlequin jest Harlequin Enterprises Limited. Nazwa i znak firmowy nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-0980-9

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com