O książce

Wspaniała powieść o losach dwojga ludzi – skazanych na siebie, walczących o przetrwanie i próbujących ujarzmić rodzące się zakazane uczucie

Dla Anny Emerson, trzydziestoletniej nauczycielki angielskiego, życie stało się przewidywalnym pasmem obowiązków. Niespodziewanie otrzymuje propozycję spędzenia lata na jednej z wysepek na Malediwach. W rajskiej scenerii miałaby przygotować szesnastoletniego TJ. do zaległych egzaminów.

TJ. Callahan przez rok walczył z chorobą nowotworową. woli wraca do normalności i stara się nadrobić braki w nauce. ciaż po roku odosobnienia wcale nie ma na to ochoty.

Awionetka, którą Anna i T.J. mają dolecieć na miejsce, rozbija się w oceanie, i choć udaje się im dopłynąć do najbliższej wyspy, to okazuje się, że jest ona bezludna.

Z początku myślą tylko o przetrwaniu. Ale dni oczekiwania na pomoc zmieniają się w miesiące, potem w lata… A wspólna walka o przeżycie i strach przed nawrotem choroby zbliża ich o wiele bardziej, niż mogli przypuszczać. Przed Anną stoi wiele wyzwań, ale czy największym z nich nie będzie życie z chłopcem, który staje się mężczyzną…?

TRACEY GRAVIS GRAVES

Amerykańska pisarka mieszkająca w stanie Iowa z mężem i dwójką dzieci. Prowadzi błoga, na którym w zabawny, inteligentny i barwny sposób komentuje blaski i cienie życia na przedmieściach amerykańskiego miasteczka. Jej debiutancka powieść, Na wyspie, przez dziewięć tygodni utrzymywała się na liście bestsellerów „New York Timesa”, przetłumaczono ją na dwadzieścia siedem języków, trwają też prace nad jej ekranizacją.

www.traceygarvisgraves.com

Tytuł oryginału:
ON THE ISLAND

Copyright © Tracey Garvis Graves 2011
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Elżbieta Zychowicz 2015

Redakcja: Monika Strzelczyk

Zdjęcie na okładce: © Sakis Papadopoulos/Photodisc/Getty Images

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-209-3

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em

Dla Meiry

ROZDZIAŁ 1
Anna

Czerwiec 2001

Miałam trzydzieści lat, gdy hydroplan, którym podróżowaliśmy z szesnastoletnim T.J. Callahanem, roztrzaskał się, lądując na Oceanie Indyjskim. T.J. miał już wówczas za sobą trzymiesięczny okres remisji chłoniaka Hodgkina. Pilot o imieniu Mick zmarł, zanim jeszcze uderzyliśmy w wodę.

Mój chłopak John odwiózł mnie na lotnisko, mimo że był trzeci na mojej liście osób, z którymi chciałabym polecieć, po mamie i siostrze Sarah. Torowaliśmy sobie drogę przez tłum, każde z nas ciągnęło dużą walizkę na kółkach, a ja zastanawiałam się, czy tego dnia wszyscy mieszkańcy zdecydowali się dokądś lecieć. Gdy wreszcie dotarliśmy do stanowiska US Airways, kontroler uśmiechnął się, oznakował mój bagaż i podał mi kartę pokładową.

– Dziękuję, panno Emerson. Załatwiłem dla pani wszystko na całej trasie przelotu do Male. Życzę bezpiecznej podróży.

Schowałam kartę pokładową do torebki i odwróciłam się do Johna, by się z nim pożegnać.

– Dziękuję, że mnie podrzuciłeś na lotnisko.

– Odprowadzę cię, Anno.

– Nie musisz – odparłam, kręcąc głową.

– Ale chcę – żachnął się.

Szliśmy, powłócząc nogami, w tłumie wolno posuwających się pasażerów. Przy bramce John zapytał:

– Jak on wygląda?

– Chudy i łysy.

Przeszukałam spojrzeniem tłoczących się ludzi i uśmiechnęłam się, gdy udało mi się wypatrzyć T.J., ponieważ jego głowę pokrywały już krótkie ciemne włosy. Pomachałam do niego, a on pozdrowił mnie skinieniem głowy. Chłopak siedzący obok szturchnął go łokciem.

– Kim jest ten drugi dzieciak? – spytał John.

– Chyba jego przyjaciel, Ben.

Rozparci w fotelach w swobodnych pozach, byli ubrani w stylu, który najbardziej odpowiadał większości szesnastolatków: długie, workowate sportowe szorty, T-shirty i adidasy z rozwiązanymi sznurowadłami. Granatowy plecak leżał na podłodze u stóp T.J.

– Jesteś pewna, że chcesz to zrobić? – spytał John. Wsadził ręce do tylnych kieszeni spodni, utkwiwszy spojrzenie w wytartej wykładzinie w sali odlotów.

Cóż, jedno z nas musi coś zrobić.

– Tak.

– Proszę, nie podejmuj ostatecznej decyzji do czasu powrotu.

Nie zwróciłam uwagi na ironię w jego prośbie.

– Przecież obiecałam.

Ale naprawdę wyjście było jedno. Po prostu zdecydowałam się zaczekać z tym do końca lata.

John objął mnie w talii i pocałował. Trwało to kilka sekund dłużej, niż powinno w miejscu publicznym. Zażenowana, odsunęłam się. Kątem oka zauważyłam, że T.J. i Ben obserwują tę scenę.

– Kocham cię – powiedział John.

Skinęłam głową.

– Wiem.

Zrezygnowany, podniósł moją torbę podręczną i zawiesił mi ją na ramieniu.

– Bezpiecznego lotu. Zadzwoń, jak już dotrzesz na miejsce.

– Dobrze.

Odszedł, a ja patrzyłam za nim, dopóki nie zniknął w tłumie, po czym wygładziłam przód spódnicy i podeszłam do chłopców. Spuścili wzrok, gdy się zbliżałam.

– Cześć, T.J. Świetnie wyglądasz. Jesteś gotów do podróży?

Nasze oczy na moment się spotkały.

– Tak, jasne.

Przybrał na wadze i nie był już taki blady. Miał aparat na zębach, którego nie widziałam wcześniej, i małą bliznę na podbródku.

– Cześć, jestem Anna – przedstawiłam się chłopcu siedzącemu obok T.J. – A ty zapewne Ben. Jak się udała impreza?

Zerknął speszony na T.J.

– Eee, była w porządku.

Wyjęłam telefon komórkowy i sprawdziłam, która godzina.

– Zaraz wracam, T.J., chcę sprawdzić nasz lot.

Odchodząc, usłyszałam, jak Ben mówi:

– Chłopie, twoja niania to niezła lalunia.

– To moja korepetytorka, dupku.

Puściłam jego słowa mimo uszu. Uczyłam w szkole średniej i uważałam, że sporadyczne uwagi ze strony chłopców w okresie dojrzewania, kiedy to buzują w nich hormony, są wliczone w zwykłe ryzyko zawodowe.

Potwierdziłam, że samolot odlatuje zgodnie z rozkładem, po czym wróciłam i usiadłam w pustym fotelu obok T.J.

– Ben już poszedł?

– Tak, jego mama miała dość krążenia po lotnisku. Nie pozwolił jej przyjść tu z nami.

– Masz ochotę coś zjeść?

Pokręcił głową.

– Nie jestem głodny.

Siedzieliśmy w kłopotliwym milczeniu, dopóki nie nadeszła pora wejścia na pokład samolotu. T.J. szedł za mną wąskim przejściem do naszych miejsc w pierwszej klasie.

– Chcesz usiąść przy oknie? – spytałam.

T.J. wzruszył ramionami.

– Jasne. Dzięki.

Odsunęłam się na bok i czekałam, aż usiądzie, a następnie usiadłam obok niego i zapięłam pas. Wyjął z plecaka przenośny odtwarzacz CD i włożył słuchawki, dając mi w ten sposób delikatnie do zrozumienia, że nie jest zainteresowany rozmową. Ja wyjęłam książkę, pilot wystartował i Chicago zostało za nami.

*

Sytuacja zaczęła się komplikować w Niemczech. Podróż z Chicago do Male – stolicy Malediwów – powinna zająć osiemnaście godzin, ale mieliśmy opóźnienie, spędziliśmy bowiem cały dzień i pół nocy na lotnisku we Frankfurcie, czekając, aż linie lotnicze zmienią nam trasę z powodu jakichś problemów technicznych i złych warunków pogodowych. W związku z tym nasz pierwotny plan podróży się zdezaktualizował. Siedzieliśmy z T.J. na twardych plastikowych krzesłach do trzeciej nad ranem, gdy wreszcie potwierdzono nasz kolejny lot. Potarł oczy.

Wskazałam na rząd pustych krzeseł.

– Może się położysz?

– Nie, nie trzeba, dzięki – odrzekł, tłumiąc ziewnięcie.

– Wylatujemy dopiero za kilka godzin. Powinieneś spróbować się przespać.

– A ty nie jesteś zmęczona?

Byłam wykończona, ale prawdopodobnie T.J. potrzebował odpoczynku bardziej ode mnie.

– Nic mi nie jest – rzuciłam. – No, idź, połóż się.

– Jesteś pewna?

– Absolutnie.

– Dobrze. – Uśmiechnął się słabo. – Dziękuję. – Wyciągnął się na krzesłach i niemal natychmiast zasnął.

Gapiłam się przez okno, obserwując lądujące i startujące samoloty, ich czerwone światła mrugały na nocnym niebie. W hali była włączona klimatyzacja i dostałam gęsiej skórki, drżałam z zimna w spódniczce i bluzce z krótkimi rękawami. Weszłam do toalety i przebrałam się w dżinsy i bluzę, które spakowałam do podręcznej torby, po czym kupiłam sobie gorącą kawę. Usiadłam z powrotem obok T.J., otworzyłam książkę i zagłębiłam się w lekturze. Po upływie trzech godzin obudziłam go, gdy wywołano nasz lot.

Po przylocie do Sri Lanki mieliśmy jeszcze większe opóźnienie – tym razem z powodu braku personelu latającego – i gdy wylądowaliśmy na lotnisku w Male na Malediwach, skąd dzieliły nas jeszcze dwie godziny podróży hydroplanem do wynajętego przez Callahanów letniego domu, nie spałam już od trzydziestu godzin. Czułam pulsujący ból w skroniach, oczy mnie piekły, jakbym miała w nich piasek. Gdy mi powiedziano, że nie ma dla nas rezerwacji, omal się nie rozpłakałam.

– Ale przecież mam numer potwierdzenia – powiedziałam do kontrolera, przesuwając w jego stronę po kontuarze skrawek papieru. – Uaktualniłam rezerwację przed wylotem ze Sri Lanki. Dwa miejsca. T.J. Callahan i Anna Emerson. Może pan sprawdzić jeszcze raz?

Kontroler sprawdził w komputerze.

– Przykro mi – odrzekł. – Waszych nazwisk nie ma na liście pasażerów. Wszystkie miejsca w hydroplanie są zajęte.

– A kiedy będzie następny lot?

– Wkrótce się ściemni. Hydroplany nie latają po zachodzie słońca. – Widząc moją zbolałą minę, popatrzył na mnie ze współczuciem, postukał w klawiaturę i podniósł słuchawkę. – Zobaczę, co da się zrobić.

– Dziękuję.

T.J. i ja weszliśmy do małego sklepiku, gdzie kupiłam dwie butelki wody.

– Chcesz jedną? – spytałam.

– Nie, dzięki.

– Schowaj ją do plecaka – zaproponowałam, podając mu butelkę. – Może przydać ci się później.

Znalazłam w torebce flakonik tylenolu, wytrząsnęłam dwie tabletki na dłoń i popiłam je odrobiną wody. Usiedliśmy na ławce i zadzwoniłam do Jane, matki T.J., uprzedzając ją, że może się nas spodziewać dopiero rano.

– Istnieje szansa, że coś dla nas znajdą, ale nie sądzę, że wylecimy dziś wieczorem. Hydroplany nie latają, gdy zapadnie ciemność, zanosi się więc na to, że spędzimy noc na lotnisku.

– Strasznie mi przykro, Anno. Musisz być wykończona – powiedziała.

– Wszystko w porządku, naprawdę. Jutro z pewnością uda nam się dotrzeć na miejsce. – Zasłoniłam telefon dłonią. – Chcesz porozmawiać z mamą? – T.J. skrzywił się, kręcąc głową.

Zauważyłam, że kontroler przywołuje mnie skinieniem. Uśmiechał się.

– Jane, posłuchaj, chyba uda nam się… – W tym momencie moja komórka straciła zasięg. Schowałam ją do torebki i podeszłam do stanowiska kontrolera, wstrzymując oddech.

– Jeden z czarterowych pilotów może zabrać was dzisiaj na wyspę – oznajmił. – Pasażerowie, których miał zabrać, przylecą z opóźnieniem, są jeszcze w Sri Lance i dotrą tutaj dopiero jutro rano.

Odetchnęłam z ulgą i uśmiechnęłam się.

– To cudownie. Bardzo dziękuję, że znalazł pan dla nas lot. Naprawdę jestem ogromnie wdzięczna. – Spróbowałam jeszcze raz zadzwonić do rodziców T.J., ale nie zdołałam się z nimi połączyć. Miałam nadzieję, że mi się to uda po przylocie na wyspę. – Jesteś gotów, T.J.?

– Tak – odpowiedział, biorąc plecak.

Minibus podrzucił nas do terminalu powietrznych taksówek. Kontroler sprawdził nasze dokumenty i wyszliśmy na zewnątrz.

Klimat na Malediwach przypominał łaźnię parową w mojej siłowni. Natychmiast na czole i karku pojawiły mi się krople potu. Powietrze było tak wilgotne, że dżinsy i bluza przykleiły mi się do ciała. Żałowałam, że nie przebrałam się z powrotem w coś lżejszego.

Czy tu jest tak parno przez cały czas?

Pracownik lotniska stał na nabrzeżu obok hydroplanu kołyszącego się łagodnie na wodzie. Przywołał nas gestem dłoni. Gdy podeszliśmy, otworzył drzwi, a my schyliliśmy głowy i weszliśmy na pokład hydroplanu. Pilot, który siedział już w swoim fotelu, uśmiechnął się z ustami pełnymi cheeseburgera.

– Cześć, jestem Mick. – Skończył przeżuwać i połknął. – Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko temu, że dokończę mój obiad. – Był mężczyzną mocno po pięćdziesiątce, tak grubym, że ledwie mieścił się w fotelu. Miał na sobie szorty bojówki i największy, nierówno ufarbowany T-shirt, jaki w życiu widziałam. Jego stopy były bose, na czole i nad górną wargą perlił mu się pot. Zjadł ostatni kęs cheeseburgera i wytarł twarz serwetką.

– Jestem Anna, a to T.J. – Uśmiechnęłam się i podałam mu rękę. – Jasne, że nie mamy nic przeciwko.

Twin otter DHC-6 mógł zabrać dziesięciu pasażerów i cuchnął paliwem lotniczym i stęchlizną. T.J. zapiął pas i wyjrzał przez okno. Usiadłam po drugiej stronie przejścia, wsunęłam torebkę i bagaż podręczny pod fotel i potarłam oczy. Mick uruchomił silniki. Jego głos utonął w ich warkocie, ale gdy odwrócił się do mnie profilem, widziałam, że wargi mu się poruszają, gdy komunikował się z kimś przez radio. Wyprowadził hydroplan od nabrzeża, nabrał prędkości i znaleźliśmy się w powietrzu.

Przeklinałam moją nieumiejętność spania w samolotach. Zawsze zazdrościłam tym, których sen morzył w chwili, gdy samolot odrywał się od ziemi, i budzili się, dopiero kiedy koła dotknęły znowu pasa startowego. Próbowałam się zdrzemnąć, ale światło słoneczne wlewało się przez okna hydroplanu i mój zdezorientowany zegar biologiczny nie pozwalał mi zasnąć. Gdy się poddałam i otworzyłam oczy, zauważyłam, że T.J. mi się przygląda. Jego mina i rumieniec na mojej twarzy wskazywały na to, że oboje poczuliśmy się zakłopotani. Odwrócił się, wsunął plecak pod głowę i po kilku minutach zasnął.

Niespokojna, odpięłam pas bezpieczeństwa i podeszłam do Micka, by spytać go, za ile mniej więcej wylądujemy.

– Za jakąś godzinkę. – Wskazał mi fotel drugiego pilota. – Usiądź, jeśli masz ochotę.

Usiadłam i zapięłam pas. Osłaniając oczy od słońca, chłonęłam widok zapierający dech w piersi. Niebo nad nami było błękitne i bez jednej chmurki. Ocean Indyjski pod nami miał przepiękną turkusową barwę.

Mick potarł pięścią pierś i sięgnął po fiolkę środków neutralizujących kwas żołądkowy. Włożył jedną tabletkę do ust.

– Zgaga. Nie powinienem jeść cheeseburgerów. Ale są znacznie smaczniejsze od tej cholernej sałaty.

Roześmiał się, a ja pokiwałam ze zrozumieniem głową.

– Skąd jesteście?

– Z Chicago.

– A co robisz tam, w Chicago? – Włożył do ust kolejną tabletkę.

– Uczę angielskiego w dziesiątej klasie.

– Ach, letnie wakacje.

– Cóż, nie dla mnie. Zwykle w lecie udzielam prywatnych korepetycji uczniom. – Wskazałam na T.J. – Jego rodzice zatrudnili mnie, bym pomogła mu nadrobić zaległości w szkole. Chorował na chłoniaka Hodgkina i opuścił mnóstwo zajęć.

– Tak myślałem, że jesteś za młoda na jego matkę.

Uśmiechnęłam się.

– Jego rodzice i siostry polecieli na wyspę już kilka dni temu.

Nie mogłam wyjechać razem z Callahanami, ponieważ szkoła publiczna, w której uczyłam, rozpoczynała letnie wakacje kilka dni później niż prywatna szkoła T.J. Gdy się o tym dowiedział, przekonał rodziców, by pozwolili mu zostać w Chicago na weekend i polecieć razem ze mną. Jane Callahan zadzwoniła do mnie, by spytać, czy się na to zgodzę.

– Jego przyjaciel Ben organizuje imprezę i T.J. bardzo chciałby na nią pójść. Jesteś pewna, że nie masz nic przeciwko temu? – spytała.

– Nic a nic – odrzekłam. – Dzięki temu będziemy mieli okazję, by się poznać.

Spotkałam T.J. tylko raz, gdy odbywałam rozmowę z jego rodzicami. Niewątpliwie muszę uzbroić się w cierpliwość, nie od razu przekonam go do siebie; zawsze działo się tak, kiedy zaczynałam pracę z nowym uczniem, zwłaszcza z nastolatkiem.

Głos Micka przerwał moje rozmyślania.

– Jak długo tam będziecie?

– Przez całe lato. Wynajęli dom na wyspie.

– To znaczy, że chłopak czuje się już dobrze?

– Tak. Jego rodzice mówili, że przez jakiś czas był bardzo chory, ale kilka miesięcy temu nastąpiła remisja.

– Piękna lokalizacja jak na letnią pracę.

Uśmiechnęłam się szeroko.

– Znacznie sympatyczniejsza od biblioteki.

Przez chwilę lecieliśmy w milczeniu.

– Naprawdę jest tutaj tysiąc dwieście wysp? – spytałam. Doliczyłam się na razie trzech czy czterech, rozproszonych na wodzie niczym ogromne elementy układanki. Czekałam na jego odpowiedź. – Mick?

– Słucham? Ach, tak, plus minus. Tylko około dwustu jest zamieszkanych, ale spodziewam się, że przy obecnym tempie rozwoju to się zmieni. Co miesiąc otwierają nowy hotel lub ośrodek wypoczynkowy. – Zachichotał. – Każdy chce mieć swój kawałek raju.

Potarł znowu pierś i zdjął lewą rękę z wolantu, wyciągając ją przed siebie. Dostrzegłam, że krzywi się z bólu, na jego czole perlił się pot.

– Dobrze się czujesz?

– Nic mi nie jest. Po prostu nigdy nie miałem tak silnej zgagi. – Włożył do ust dwie kolejne tabletki alkalizujące i wyrzucił opakowanie.

Poczułam się bardzo nieswojo.

– Chcesz, żebym kogoś wezwała? Jeśli mi pokażesz, jak się obsługuje radio, mogę to zrobić za ciebie.

– Nie, zaraz leki zaczną działać i będzie dobrze. – Wziął głęboki oddech i uśmiechnął się do mnie. – Ale dziękuję za troskę.

Przez chwilę wyglądało na to, że faktycznie jest lepiej, ale po dziesięciu minutach Mick zdjął prawą rękę z wolantu i potarł lewe ramię. Pot spływał mu po policzkach, oddychał płytko, wiercił się w fotelu, jak gdyby nie mógł znaleźć wygodnej pozycji. Mój niepokój przerodził się w panikę.

T.J. obudził się.

– Anno! – zawołał głośno, żebym usłyszała go przez warkot silników. Obejrzałam się. – Czy już dolatujemy?

Odpięłam pas i przeszłam, by usiąść z powrotem obok T.J. Nie chcąc krzyczeć, przyciągnęłam go bliżej i powiedziałam:

– Posłuchaj, jestem całkiem pewna, że Mick ma zawał. Odczuwa ból w klatce piersiowej i wygląda okropnie, ale utrzymuje, że to zgaga.

– Co takiego?! Mówisz poważnie?

Skinęłam głową.

– Mój ojciec przeżył rozległy zawał w zeszłym roku, więc znam objawy. Myślę, że boi się przyznać, że źle się czuje.

– A co będzie z nami? Czy może dalej pilotować samolot?

– Nie mam pojęcia.

Podeszliśmy z T.J. do Micka, który przyciskał obie pięści do piersi, a oczy miał zamknięte. Hełmofon mu się przekrzywił, twarz poszarzała.

Ogarnięta panicznym przerażeniem przykucnęłam obok jego fotela.

– Mick – ponagliłam go. – Musimy wezwać pomoc.

Skinął głową.

– Najpierw zamierzam wodować, a potem któreś z was będzie musiało zastąpić mnie przy radiostacji – wykrztusił z trudem. – Włóżcie kamizelki ratunkowe. Są w schowku obok drzwi. Potem usiądźcie na swoich miejscach i zapnijcie pasy. – Skrzywił się z bólu. – Szybciej!

Serce tłukło mi się w piersi jak szalone, czułam nagły przypływ adrenaliny. Przeszliśmy szybko do schowka i przetrząsnęliśmy go.

– Dlaczego musimy włożyć kamizelki ratunkowe, Anno? Przecież ten samolot ma pływaki, prawda?

Mick obawia się, że nie zdąży nas wodować? – przemknęło mi przez głowę.

– Nie wiem, może taka jest procedura operacyjna. Wodujemy pośrodku oceanu. – Znalazłam kamizelki ratunkowe, wciśnięte między pojemnik w kształcie cylindra z napisem TRATWA RATUNKOWA a kilka koców. – Proszę. – Podałam T.J. jedną kamizelkę i sama włożyłam drugą. Usiedliśmy i zapięliśmy pasy, ręce trzęsły mi się tak okropnie, że udało mi się to dopiero za trzecim razem. – Jeśli on straci przytomność, będę musiała natychmiast zacząć resuscytację krążeniowo-oddechową. Ty zajmiesz się radiostacją, dobrze?

T.J. skinął głową, oczy miał szeroko otwarte.

– Dobrze, potrafię to zrobić.

Zacisnęłam dłonie na oparciach fotela i patrzyłam przez okno na zbliżającą się rozkołysaną powierzchnię oceanu. Ale zamiast zwolnić, nabieraliśmy szybkości, opadając pod ostrym kątem. Zerknęłam na Micka. Osunął się na wolant, nie poruszał się. Odpięłam pas i rzuciłam się przejściem w jego stronę.

– Anno! – krzyknął T.J. Rąbek mojej bluzy wyślizgnął mu się z palców.

Zanim zdążyłam dotrzeć do Micka, ten gwałtownie odchylił się do tyłu w fotelu, gdy nastąpił silny paroksyzm bólu. Nos hydroplanu ostro poderwał się do góry, uderzyliśmy w wodę najpierw ogonem i podskakiwaliśmy zygzakiem po falach. Czubek jednego skrzydła zawadził o wodę i niesterowany przez nikogo samolot kilkakrotnie przekoziołkował.

Siła uderzenia zbiła mnie z nóg, jak gdyby ktoś obwiązał mi kostki linką i mocno szarpnął. Moje uszy wypełnił brzęk tłuczonego szkła, poczułam, że lecę, następnie przeszył mnie ostry ból, gdy hydroplan się rozpadł.

Pogrążyłam się w oceanie, słona woda wdarła mi się do gardła. Byłam kompletnie zdezorientowana, kiedy kamizelka ratunkowa wynosiła mnie powoli do góry. Gdy głowa znalazła się na powierzchni, rozkasłałam się gwałtownie, próbując pozbyć się wody z płuc i nabrać powietrza.

T.J.! O mój Boże, gdzie jest T.J.?

Wyobrażając sobie, że siedzi uwięziony w swoim fotelu i nie może odpiąć pasa, gorączkowo przeszukiwałam wodę spojrzeniem; mrużyłam oczy w słońcu i wykrzykiwałam jego imię. Gdy pomyślałam, że z pewnością utonął, chłopiec wynurzył się, krztusząc się i dławiąc.

Popłynęłam w jego stronę, czując w ustach smak krwi, a w głowie taki rwący ból, jakby miała mi za chwilę pęknąć. Gdy dotarłam do T.J., chwyciłam go za rękę i chciałam mu powiedzieć, jak bardzo jestem szczęśliwa, że zdołał wyjść cało z opresji, ale słowa uwięzły mi w gardle i zaczęłam zapadać w nicość.

T.J. krzyczał na mnie, żebym się obudziła. Pamiętam wysokie fale, pamiętam, jak znowu krztusiłam się wodą, a potem już nic.

ROZDZIAŁ 2
T.J.

Woda kłębiła się wokół mnie, wdzierała się do nosa, do gardła, zalewała oczy. Krztusiłem się, nie mogłem oddychać. Anna płynęła do mnie, płacząc i krzycząc, krew spływała jej po twarzy. Chwyciła mnie za rękę i próbowała coś powiedzieć, ale z jej ust wydobywał się tak niewyraźny bełkot, że nie mogłem niczego zrozumieć. Głowa opadła jej bezwładnie, twarz zniknęła pod wodą. Chwyciłem ją za włosy i podciągnąłem do góry.

– Obudź się, Anno, obudź się!

Fale były bardzo wysokie i mocno nami huśtały; w obawie, że zostaniemy rozdzieleni, wsunąłem prawą rękę pod pasek kamizelki ratunkowej Anny i przywarłem do niej. Podniosłem jej głowę.

– Anno, Anno!

O Boże! Wciąż nie otwierała oczu i nie reagowała na moje słowa, wsunąłem więc drugą rękę pod jej kamizelkę i przewróciłem się na plecy w taki sposób, że Anna leżała na mojej piersi.

Prąd znosił nas coraz dalej od szczątków hydroplanu. Jego fragmenty znikały pod wodą, niedługo nie pozostanie po nim śladu. Próbowałem nie myśleć o Micku, przypiętym pasem w fotelu.

Unosiłem się na wodzie, oszołomiony, serce tłukło mi się w piersi jak spłoszony ptak. Otaczały mnie rozkołysane fale, usiłowałem utrzymać nasze głowy nad powierzchnią wody i starałem się ze wszystkich sił nie panikować.

Czy wiedzą, że się rozbiliśmy? Czy namierzają nas radarem?

Może nie, ponieważ pomoc się nie zjawiała.

Niebo pociemniało i słońce zaszło. Anna coś mamrotała. Myślałem, że zaczyna odzyskiwać przytomność, ale jej ciało przeszył dreszcz i zwymiotowała na mnie. Fale zmyły wymiociny, ale Anna dygotała, więc przycisnąłem ją do siebie mocniej, próbując ogrzać ją własnym ciałem. Mnie również było zimno, mimo że tuż po katastrofie woda wydawała się ciepła. Księżyc nie świecił i ledwie dostrzegałem powierzchnię otaczającej nas wody, teraz już czarnej, nie turkusowej.

Niepokoiłem się z powodu rekinów. Uwolniłem jedną rękę i wsunąłem dłoń pod brodę Anny, unosząc jej głowę z mojej piersi. Wyczułem coś ciepłego poniżej szyi, tam, gdzie spoczywała jej głowa. Czy wciąż krwawiła? Próbowałem ją ocucić, ale reagowała tylko wtedy, gdy poklepywałem ją po twarzy. Nie mówiła, tylko jęczała. Nie chciałem sprawić jej bólu, ale musiałem wiedzieć, czy żyje. Nie poruszała się od długiego czasu, co mnie przeraziło, ale w tym momencie ponownie zwymiotowała, wstrząsana dreszczami w moich ramionach.

Usiłowałem zachować spokój, robiąc powoli wdechy i wydechy. Łatwiej radziłem sobie z falami, leżąc na wodzie na plecach z przytuloną do mnie Anną, dałem się unosić prądowi. Hydroplany nie latają w nocy, ale z pewnością po wschodzie słońca pomoc nadejdzie. Do tego czasu ktoś już zda sobie sprawę, że się rozbiliśmy.

Moi rodzice nawet nie wiedzą, że byliśmy na pokładzie tego hydroplanu.

Mijały godziny, a ja na szczęście nie zauważyłem rekinów. Może tam były, tylko po prostu o nich nie wiedziałem. Wyczerpany, zdrzemnąłem się przez chwilę, przestałem walczyć, by utrzymać nogi na powierzchni, i pozwoliłem, by luźno zwisły. Starałem się nie myśleć o rekinach, które mogły krążyć wokół nas.

Gdy znowu potrząsnąłem Anną, nie zareagowała. Wydawało mi się, że czuję, jak jej piersi unoszą się i opadają w oddechu, ale nie byłem pewien. Rozległ się głośny plusk i gwałtownie przyjąłem pionową pozycję. Gdy głowa Anny opadła bezwładnie, przyciągnąłem ją z powrotem ku sobie. Niemal rytmiczne pluskanie nie ustawało. Okręciłem się, wyobrażając sobie nie jednego rekina, lecz pięć, może dziesięć, całe stado. Coś sterczało z wody i po sekundzie zorientowałem się, co to jest. Fale rozbijały się z pluskiem o rafę otaczającą wyspę.

Nigdy w życiu nie czułem tak ogromnej ulgi, nawet wtedy, gdy lekarz powiedział mi, że terapia w końcu poskutkowała i objawy raka ustąpiły.

Prąd zniósł nas bliżej wyspy, ale nie płynęliśmy prosto ku niej. Jeśli czegoś nie zrobię, miniemy ją.

Nie mogłem pracować rękami, ponieważ wciąż były uwięzione pod paskami kamizelki ratunkowej Anny, pozostałem więc na plecach i machałem nogami. Zgubiłem buty, ale kompletnie się tym nie przejąłem. Powinienem był je zrzucić parę godzin temu.

Od lądu dzieliło nas w dalszym ciągu jakieś pięćdziesiąt metrów. Ponieważ ciągle nas znosiło, nie miałem wyboru, musiałem uwolnić jedną rękę i płynąłem na boku, ciągnąc Annę; jej twarz znikała co chwila pod wodą.

Podniosłem głowę. Byliśmy blisko. Pracując rozpaczliwie nogami i mając uczucie, że za chwilę rozerwie mi płuca, płynąłem, na ile starczało mi sił.

Dotarliśmy do spokojnych wód laguny za rafą koralową, nie przestawałem jednak płynąć, dopóki moje stopy nie dotknęły piaszczystego dna oceanu. Udało mi się wyciągnąć Annę na brzeg, po czym opadłem na piasek obok niej.

*

Obudziły mnie palące promienie słońca. Zesztywniały i obolały, widziałem na jedno oko. Usiadłem i zdjąłem kamizelkę ratunkową, a następnie spojrzałem na Annę. Twarz miała opuchniętą i posiniaczoną, na czole i policzkach – skaleczenia. Leżała bez ruchu.

Serce waliło mi w piersi jak oszalałe, ale zdołałem wyciągnąć rękę i dotknąć jej szyi. Była ciepła i odetchnąłem z ogromną ulgą po raz drugi, gdy wyczułem pod palcami puls. Żyła, ale nie miałem zielonego pojęcia o urazach głowy poza tym, że prawdopodobnie jakichś doznała. A jeśli się nigdy nie obudzi?

Potrząsnąłem nią delikatnie.

– Anno, słyszysz mnie?

Nie zareagowała, więc potrząsnąłem jeszcze raz.

Czekałem, by otworzyła oczy. Były niezwykłe – duże, szaroniebieskie. To właśnie na nie zwróciłem uwagę, gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy. Przyszła do moich rodziców na rozmowę w sprawie pracy. Czułem się zakłopotany, ponieważ była piękna, a ja wychudzony, łysy i wyglądałem okropnie.

No, Anno, chcę zobaczyć twoje oczy.

Szarpnąłem ją trochę mocniej i dopiero gdy je w końcu otworzyła, zacząłem normalnie oddychać.

ROZDZIAŁ 3
Anna

Nade mną unosiły się dwie niewyraźne postaci T.J. i dopóty mrugałam, dopóki nie zlały się w jedną. Chłopiec miał na twarzy kilka skaleczeń, jedno oko kompletnie zapuchnięte.

– Gdzie jesteśmy? – spytałam ochrypłym głosem, w ustach czułam słony smak.

– Nie wiem. Na jakiejś wyspie.

– A co z Mickiem?

T.J. pokręcił głową.

– Szczątki samolotu szybko zatonęły.

– Niczego nie pamiętam.

– Straciłaś w wodzie przytomność i nie mogłem cię ocucić. Myślałem, że umarłaś.

Strasznie bolała mnie głowa. Dotknęłam czoła i skrzywiłam się, gdy palce natrafiły na wielki guz. Coś lepkiego pokrywało z boku moją twarz.

– Czy ja krwawię?

T.J. pochylił się ku mnie i odgarnął mi włosy, szukając źródła krwawienia. Krzyknęłam głośno, gdy je znalazł.

– Przepraszam – powiedział. – Rana jest głęboka, ale już tak bardzo nie krwawi. Wyglądało to znacznie gorzej, gdy byliśmy w wodzie.

Przerażenie rozlało się falą po moim ciele.

– Były tam rekiny?

– Nie mam pojęcia. Nie widziałem żadnego, ale obawiałem się, że mogą być.

Wzięłam głęboki oddech i usiadłam. Plaża wirowała mi przed oczami. Oparłam dłonie płasko na piasku i zbierałam siły, dopóki nie minęły najgorsze zawroty głowy.

– Jak się tu dostaliśmy? – spytałam.

– Okręciłem ręce paskami twojej kamizelki ratunkowej i płynęliśmy unoszeni prądem, aż w końcu zobaczyłem brzeg. Potem wyciągnąłem cię na piasek.

Powoli docierało do mnie to, co zrobił. Spoglądałam na ocean i przez minutę się nie odzywałam. Myślałam o tym, co mogłoby się stać, gdyby mnie puścił lub gdyby pojawiły się rekiny, albo jeśli nie natrafilibyśmy na wyspę.

– Dziękuję ci, T.J.

– Nie ma za co. – Patrzył mi przez chwilę prosto w oczy, po czym odwrócił wzrok.

– Jesteś ranny?

– Nic mi nie jest. Chyba uderzyłem twarzą o fotel przede mną.

Próbowałam wstać, ale nie zdołałam, tak mi się znowu zakręciło w głowie. T.J. pomógł mi po chwili, podpierając mnie, i tym razem utrzymałam się na nogach. Rozpięłam kamizelkę ratunkową i pozwoliłam, by opadła na piasek.

Odwróciłam się od brzegu i popatrzyłam w głąb lądu. Wyspa wyglądała tak, jak na obrazkach, które widziałam w internecie, tyle że nie było na niej luksusowych hoteli ani domków letniskowych. Stałam boso na nieskazitelnie czystym, białym piasku, miałkim jak cukier puder. Nie miałam pojęcia, co stało się z moimi butami. Za plażą rozciągał się pas kwitnących krzewów i tropikalnej roślinności, a jeszcze dalej były drzewa rosnące na tyle gęsto, że ich konary tworzyły zielony baldachim. Słońce, wysoko na niebie, prażyło niemiłosiernie. Lekka bryza od oceanu nie chłodziła wystarczająco mojego coraz bardziej rozgrzanego ciała, pot spływał mi po twarzy. Ubrania przylgnęły do wilgotnej skóry.

– Muszę usiąść. – Żołądek podjeżdżał mi do gardła, myślałam, że zwymiotuję. T.J. usiadł obok mnie i gdy wreszcie mdłości minęły, powiedziałam: – Nie martw się. Muszą wiedzieć, że się rozbiliśmy, i z pewnością wyślą ekipę ratowniczą.

– Masz jakiekolwiek pojęcie, gdzie jesteśmy? – spytał.

– Nie bardzo.

Zaczęłam rysować palcem na piasku.

– Wyspy tworzą łańcuch dwudziestu sześciu atoli, ciągnący się z północy na południe. Tam właśnie się kierowaliśmy. – Wskazałam na jeden z punktów, które zaznaczyłam. Przesunęłam palcem po piasku i zatrzymałam go na innym. – To jest Male, skąd wystartowaliśmy. Jesteśmy chyba gdzieś tutaj, jeśli prąd nie zniósł nas na wschód lub na zachód. Nie wiem, czy Mick trzymał się kursu ani czy hydroplany rejestrują program lotu i czy są namierzane przez radar.

– Moi rodzice muszą być przerażeni.

– Tak. – Rodzice T.J. bez wątpienia próbowali dodzwonić się do mnie na telefon komórkowy, który prawdopodobnie spoczywał teraz gdzieś na dnie oceanu.

Czy powinniśmy rozpalić ognisko, zasygnalizować naszą obecność? Czy nie to właśnie robi człowiek, gdy się zagubi? Rozpala ognisko, żeby dać znać, gdzie się znajduje?

Nie miałam pojęcia, jak się do tego zabrać. Moje umiejętności przetrwania ograniczały się do tego, co widziałam w telewizji lub przeczytałam w książkach. Żadne z nas nie nosiło okularów, które moglibyśmy wykorzystać do rozniecenia ognia, ustawiając soczewki pod odpowiednim kątem względem słońca i skupiając jego promienie. Nie mieliśmy też krzemienia ani nic stalowego. Pozostawało pocieranie o siebie dwóch kawałków drewna, ale czy nam się uda? Może nie musimy martwić się o ogień, przynajmniej na razie. Zobaczą nas, jeśli będą lecieli nisko, a my będziemy trzymali się blisko plaży.

Próbowaliśmy zasygnalizować jakoś nasze wołanie o pomoc. Początkowo wydeptaliśmy napis SOS na piasku, ale doszliśmy do wniosku, że z góry nie będzie widoczny. Potem usiłowaliśmy ułożyć go z liści, ale bryza morska rozwiewała je, zanim udało nam się utworzyć litery. W pobliżu nie było żadnych większych kamieni, byśmy mogli przycisnąć liście, tylko drobne otoczaki i chyba fragmenty rafy koralowej. Ruch sprawił, że zrobiło się nam jeszcze bardziej gorąco, ból głowy dokuczał mi silniej. Poddaliśmy się i usiedliśmy.

Twarz paliła mnie od słońca, nogi i ręce T.J. spiekły się na czerwono. Wkrótce nie pozostało nam nic innego, jak przenieść się z plaży i ukryć w cieniu palmy kokosowej. Na ziemi leżało sporo orzechów; wiedziałam, że są wypełnione płynem. Tłukliśmy nimi o pień drzewa, ale nie udało nam się ich rozbić.

Pot spływał mi po twarzy. Zebrałam włosy na czubku głowy i przytrzymałam. Obrzęknięty język i przesuszone usta utrudniały mi przełykanie.

– Pójdę się rozejrzeć – powiedział T.J. – Może jest tu gdzieś woda.

Nie minęło wiele czasu, gdy wrócił pod palmę kokosową, niosąc coś w dłoni.

– Wody nie zauważyłem, ale znalazłem to.

Owoc był zielony, wielkości grejpfruta, jego powierzchnię pokrywały kolczaste guzki.

– Co to jest? – spytałam.

– Nie mam pojęcia, ale może ma w środku płyn, tak jak orzechy kokosowe.

T.J. obrał owoc, oskubując go paznokciami. Cokolwiek to było, robaki dostały się tam pierwsze i T.J. cisnął owoc na ziemię, po czym odrzucił go dalej kopnięciem.

– Znalazłem to pod drzewem – powiedział. – Na gałęziach jest ich mnóstwo, ale zbyt wysoko, bym dosięgnął. Gdybyś zdołała stanąć mi na ramionach, strąciłabyś jakiś. Myślisz, że dasz radę iść?

Skinęłam głową.

– Jeśli będziemy szli powoli.

Przy drzewie T.J. przytrzymał mnie za rękę i pomógł wspiąć się na swoje ramiona. Miałam metr sześćdziesiąt pięć wzrostu i ważyłam pięćdziesiąt pięć kilo. T.J. był przynajmniej o dziesięć centymetrów ode mnie wyższy i ważył pewnie z piętnaście kilo więcej, ale chwiał się, próbując utrzymać równowagę. Sięgnęłam najwyżej, jak mogłam, wyciągając palce ku owocowi. Nie udawało mi się go schwycić, uderzyłam go więc pięścią. Za pierwszym i drugim razem nie zdołałam go strącić, zebrałam się więc w sobie i walnęłam mocniej. Owoc w końcu spadł na ziemię. T.J. opuścił mnie ostrożnie.

– W dalszym ciągu nie wiem, co to jest – powiedział, gdy podniosłam zieloną kulę i podałam mu.

– To może być owoc chlebowca.

– Nigdy o nim nie słyszałem.

– Podobno smakuje jak chleb.

Po obraniu jego aromat przypominał zapach gujawy. Podzieliliśmy owoc na pół i zaczęliśmy go wysysać, sok spływał do naszych wysuszonych ust. Żuliśmy i połykaliśmy drobne kawałki. Gumowata konsystencja wskazywała prawdopodobnie na to, że owoc nie był jeszcze całkiem dojrzały, mimo to go zjedliśmy.

– Dla mnie wcale nie smakuje jak chleb – zauważył T.J.

– Może ugotowany miałby lepszy smak.

Gdy skończyliśmy jeść, ponownie wdrapałam się na ramiona T.J. i strąciłam dwa kolejne owoce, które natychmiast pochłonęliśmy. Potem wróciliśmy pod palmę kokosową, usiedliśmy i czekaliśmy.

Późnym popołudniem, bez żadnego ostrzeżenia, niebiosa się otwarły i lunął rzęsisty deszcz. Wyszliśmy spod drzewa, zwróciliśmy twarze ku niebu, otwierając usta, ale niestety po dziesięciu minutach deszcz przestał padać.

– To pora deszczowa – wyjaśniłam. – Powinno padać codziennie, przypuszczalnie nawet kilkakrotnie. – Nie mieliśmy niczego, w co moglibyśmy zebrać wodę, i krople, które udało mi się schwytać na języku, tylko wzmogły pragnienie.

– Gdzie oni są? – spytał T.J., gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi. Rozpacz w jego głosie pokrywała się z moim stanem emocjonalnym.

– Nie wiem. – Z przyczyn, których nie potrafiłam zrozumieć, samolot nie nadleciał. – Znajdą nas jutro.

Przenieśliśmy się z powrotem na plażę i wyciągnęliśmy się na piasku, podłożywszy pod głowy kamizelki ratunkowe. Ochłodziło się, a wiatr sprawił, że wstrząsnęły mną dreszcze. Objęłam się ramionami i zwinęłam w kłębek, słuchając rytmicznego huku fal rozbijających się o rafę koralową.

Słyszeliśmy ten dźwięk już wcześniej, ale nie od razu uświadomiliśmy sobie, skąd pochodzi. Dołączył do niego trzepot, a po chwili w powietrzu ukazały się setki, może tysiące nietoperzy. Przesłoniły światło księżyca i zastanawiałam się, czy wisiały nam gdzieś nad głowami, gdy szliśmy do drzewa chlebowego.

T.J. usiadł.

– Nigdy nie widziałem tylu nietoperzy.

Obserwowaliśmy je przez chwilę, aż w końcu rozproszyły się, by polować gdzie indziej. Po kilku minutach T.J. zasnął. Wpatrywałam się w niebo, zdając sobie sprawę, że nikt nas nie szuka w ciemności. Żadna misja ratunkowa, podjęta za dnia, nie będzie kontynuowana, dopóki się nie rozwidni. Wyobrażałam sobie zrozpaczonych rodziców T.J. czekających na wschód słońca. Na myśl, że powiadomili moją rodzinę, łzy napłynęły mi do oczu.

Pomyślałam o siostrze, Sarah, i o rozmowie, jaką odbyłyśmy dwa miesiące temu. Spotkałyśmy się na kolacji w meksykańskiej restauracji i kiedy kelner przyniósł nam drinki, upiłam łyk margarity i powiedziałam:

– Przyjęłam te prywatne lekcje, o których ci mówiłam. Z tym dzieciakiem chorym na raka. – Odstawiłam drinka, nabrałam trochę salsy na kukurydzianego chipsa i wrzuciłam go do ust.

– Z tym, z którym musisz wyjechać na wakacje do domu wynajętego przez jego rodziców? – spytała.

– Tak.

– Strasznie długo cię nie będzie. Co na to John?

– Znowu rozmawialiśmy o małżeństwie. Tym razem jednak powiedziałam mu również, że chcę mieć dziecko. – Wzruszyłam ramionami. – Przeszło mi przez myśl, że być może powinniśmy się rozstać.

– Och, Anno – westchnęła Sarah.

Aż do niedawna nie zastanawiałam się nad taką ewentualnością. W zupełności wystarczała mi rola ciotki dla dzieci Sarah – dwuletniej Chloe i pięcioletniego Joego. Ale wtedy wszystkie moje znajome zaczęły wtykać mi do potrzymania owinięte w kocyk maleństwa i uświadomiłam sobie, że pragnę mieć własne. Zaskoczyła mnie intensywność tego pragnienia, jak również tykanie mojego zegara biologicznego, które potem nastąpiło. Zawsze byłam przekonana, że pragnienie posiadania dziecka to proces, który postępuje powoli, a tu pojawiło się nagle, pewnego dnia.

– Nie mogę już dłużej, Sarah – mówiłam dalej. – Jak on poradzi sobie z dzieckiem, skoro nie dopuszcza nawet myśli o małżeństwie? – Pokręciłam głową. – U innych kobiet wydaje się to takie bezproblemowe. Poznają kogoś, zakochują się i wychodzą za mąż, potem po roku czy dwóch mają dzieci. Proste, prawda? Gdy rozmawiamy z Johnem o naszej przyszłości, jest w tym tyle romantyzmu co w transakcji kupna nieruchomości i niemal tyle samo spornych kwestii. – Chwyciłam serwetkę i otarłam oczy.

– Przykro mi, Anno. Naprawdę nie wiem, dlaczego zwlekałaś tak długo. Siedem lat to chyba dość czasu, by John w końcu zdecydował się, czego tak naprawdę chce.

– Osiem, Sarah. Minęło już osiem. – Podniosłam do ust drinka i wychyliłam go dwoma dużymi haustami.

– Ach, gdzieś mi umknął ten rok.

Kelner zatrzymał się przy naszym stoliku i zapytał, czy mamy ochotę na powtórkę margarity.

– Wygląda na to, że to nie ostatni drink, który będzie pan musiał przynieść – odrzekła Sarah, a kiedy odszedł, zwróciła się do mnie: – I jak się zakończyła rozmowa?

– Oświadczyłam mu, że wyjeżdżam na wakacje, że muszę wyrwać się na jakiś czas, żeby zastanowić się, czego pragnę.

– I co on na to?

– Powtarzał w kółko tę samą śpiewkę. Że mnie kocha, ale nie jest jeszcze gotów. Zawsze był szczery, ale chyba po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że decyzja nie należy wyłącznie do niego.

– Rozmawiałaś o tym z mamą? – spytała Sarah.

– Tak. Powiedziała mi, żebym zadała sobie pytanie, czy moje życie było lepsze z nim, czy bez niego.

Sarah i ja miałyśmy szczęście. Nasza mama doprowadziła do perfekcji sztukę udzielania prostych, lecz praktycznych rad. Zachowywała bezstronność, nigdy nie osądzała. Rodzicielska anomalia w porównaniu z sytuacją wielu naszych koleżanek.

– A ty do jakiego doszłaś wniosku?

– Nie jestem pewna, Sarah. Kocham go, ale nie sądzę, by to mi wystarczyło. – Potrzebowałam czasu, by wszystko przemyśleć, upewnić się, a Tom i Jane Callahan stworzyli mi idealną okazję, by nabrać pewnego dystansu. Dosłownej przestrzeni, by móc podjąć decyzję.

– Zrozumie to jako ultimatum – zauważyła Sarah.

– Oczywiście, że tak. – Upiłam kolejny łyk margarity.

– Radzisz sobie całkiem dobrze.

– To dlatego, że jeszcze nie zerwałam z nim definitywnie.

– Może to faktycznie dobry pomysł, żebyś przez jakiś czas była sama, Anno. Przemyśl wszystkie za i przeciw, a potem zadecyduj, czego pragniesz na resztę życia.

– Nie muszę siedzieć i czekać na niego, siostrzyczko. Mam mnóstwo czasu, by znaleźć kogoś, kto pragnie tego samego co ja.

– To prawda. – Sarah dopiła margaritę i uśmiechnęła się do mnie. – I popatrz tylko, możesz sobie wyjechać w takie egzotyczne miejsca. – Westchnęła. – Żałuję, że nie mogę wybrać się tam z tobą. W ostatnich latach jedyny czas, który mogłabym nazwać wakacjami, to wtedy, gdy w zeszłym roku zabraliśmy z Davidem dzieci do Shedd Aquarium, by obejrzały tropikalne ryby.

Sarah, która godziła małżeństwo, macierzyństwo i pracę na pełny etat, samotny wyjazd do tropikalnego raju musiał wydawać się nirwaną.

Zapłaciłyśmy rachunek i w drodze do metra pomyślałam, że być może chociaż tym razem moja trawa jest odrobinę bardziej zielona. Że jeśli ta sytuacja ma jakieś pozytywne strony, to jedną z nich jest spędzenie lata na przepięknej wyspie.

Na razie ten plan raczej nie wypalił.

Głowa pękała mi z bólu, w brzuchu mi burczało, nigdy tak bardzo nie chciało mi się pić. Wstrząsały mną dreszcze. Oparłszy głowę na kamizelce ratunkowej, starałam się nie myśleć, ile czasu zajmie im odnalezienie nas.

ROZDZIAŁ 4
T.J.

Dzień drugi

Obudziłem się, gdy tylko się rozwidniło. Anna już nie spała, siedziała na piasku obok mnie, wpatrując się w niebo. W brzuchu mi burczało, w ustach kompletnie zaschło.

Usiadłem.

– Dzień dobry. Jak twoja głowa?

– Ciągle boli – odrzekła.

Jej twarz nie wyglądała dobrze. Fioletowe sińce pokrywały obrzmiałe policzki, nad czołem, tuż przy linii włosów, widniał suchy brunatnoczerwony strup.

Podeszliśmy do drzewa chlebowego. Anna wgramoliła się znowu na moje ramiona i strąciła dwa owoce. Czułem się słabo, niepewnie, z trudem ją utrzymywałem. Gdy zeszła i staliśmy pod drzewem, jeden owoc spadł z gałęzi, lądując u naszych stóp. Popatrzyliśmy na siebie.

– To ułatwia sprawę – powiedziała.

Usunęliśmy zgniłe owoce spod drzewa, żebyśmy – kiedy tu wrócimy i znajdziemy następne na ziemi – wiedzieli, że możemy je spokojnie zjeść. Podniosłem ten, który spadł, i obrałem go. Był słodszy od wczorajszych i mniej gumowaty.

Rozpaczliwie potrzebowaliśmy czegoś, w czym moglibyśmy zbierać deszczówkę, ruszyliśmy więc wzdłuż linii brzegowej w poszukiwaniu pustych puszek, butelek, pojemników – czegokolwiek wodoszczelnego. Wypatrzyliśmy jakieś smętne szczątki – chyba samolotu – ale nic poza tym. Brak jakichkolwiek śmieci pozostawionych przez człowieka sprawił, że zacząłem się zastanawiać, gdzie, u diabła, jesteśmy.

Skręciliśmy w głąb lądu. Drzewa przesłaniały światło słoneczne i natychmiast otoczyły nas roje komarów. Tłukłem je, ocierając jednocześnie ręką pot z czoła. Gdy wyszliśmy na niewielką polanę, dostrzegliśmy sadzawkę. Nieco większa od kałuży, pełna była mętnej wody i na ten widok dosłownie skręciło mnie z pragnienia.

– Możemy się tego napić? – spytałem.

Anna uklękła i zanurzyła dłoń. Zmąciła wodę i zmarszczyła nos, czując jej woń.

– Nie, to woda stojąca. Przypuszczam, że niebezpiecznie byłoby ją pić.

Szliśmy dalej, ale nie znaleźliśmy nic, co nadawałoby się do przechowywania wody. Podniosłem z ziemi orzech kokosowy i usiłowałem rozłupać go o pień drzewa, po czym odrzuciłem z rezygnacją, gdy nic z tego nie wyszło. Kopnąłem ze złością drzewo, raniąc się w stopę.

– Niech to cholera!

Gdyby udało mi się rozłupać orzech, moglibyśmy wypić mleczko kokosowe, zjeść miąższ i nałapać deszczówki do pustej skorupy.

Anna zdawała się nie dostrzegać mojego napadu złości. Pokręciła głową, mówiąc:

– Nie rozumiem, dlaczego nie nadleciał jeszcze żaden samolot. Gdzie oni są?

Usiadłem obok niej, cały spocony, oddychając ciężko.

– Nie mam pojęcia. – Przez długą chwilę milczeliśmy, zatopieni w myślach, wreszcie spytałem: – Myślisz, że powinniśmy rozpalić ognisko?

– Znasz jakiś sposób?

– Nie. – Przez całe życie mieszkałem w mieście i mogłem policzyć na palcach jednej ręki, ile razy byłem na biwaku. Zresztą, niewiele się na nich nauczyłem. Ogniska rozpalaliśmy za pomocą zapalniczki. – A ty?

– Też nie.

– Możemy spróbować – powiedziałem. – Czasu nam raczej nie zabraknie.

Uśmiechnęła się, słysząc tę kiepską próbę żartu.

– Dobrze.

Przez następną godzinę pocieraliśmy o siebie dwa patyki. Annie udało się rozgrzać swoje na tyle, że oparzyła się w palec. Zniechęcona, dała sobie spokój. Mnie poszło nieco lepiej – zauważyłem chyba nawet dymek – ale ognia nie zdołałem rozniecić. Ręce mnie rozbolały.

– Poddaję się. – Westchnąłem, rzucając patyki i ocierając brzegiem T-shirtu pot zalewający mi oczy.

Zaczął padać deszcz. Skoncentrowałem się na chwytaniu kropli na język, wdzięczny za tę odrobinę wody. Niestety, po kilku minutach znów się rozpogodziło.

Wciąż pocąc się obficie, powlokłem się na sam brzeg, rozebrałem się do bokserek i wszedłem do morza. Woda w lagunie była ciepła jak w kąpieli, ale zanurzyłem się po głowę i odrobinę się ochłodziłem. Anna podążyła za mną, ale nie weszła do wody. Usiadła na piasku, odgarniając długie włosy z szyi. Musiała piec się w bluzie z długimi rękawami i w dżinsach. Po kilku minutach wstała, zawahała się, a następnie ściągnęła ją przez głowę. Rozpięła dżinsy, zrzuciła je i ruszyła w moją stronę, w samym tylko czarnym staniku i takich samych majtkach.

– Po prostu udawajmy, że mam na sobie kostium kąpielowy, dobrze? – powiedziała, dołączając do mnie w wodzie. Była mocno zarumieniona, odwracała wzrok.

– Jasne – wykrztusiłem z trudem, tak byłem oszołomiony.

Miała fantastyczne ciało. Długie nogi, płaski brzuch. Naprawdę piękne piersi. Co też strzeliło mi do głowy, żeby się jej przyglądać. Nikomu zresztą nie przeszłoby przez myśl, że wycieńczony, głodny i spragniony, coraz bardziej przerażony sytuacją, w jakiej się znaleźliśmy, mogę mieć erekcję, a jednak. Odpłynąłem od niej, żeby się uspokoić.

Pozostaliśmy w wodzie przez długi czas, a kiedy wyszliśmy na brzeg, Anna odwróciła się do mnie tyłem i ubrała się. Udaliśmy się znowu pod chlebowiec, ale na ziemi nie leżały żadne owoce. Anna wdrapała się na moje ramiona i gdy przytrzymywałem ją za uda, by nie spadła, w mojej pamięci odżyło wspomnienie jej nagich nóg.

Strąciła dwa owoce. Nie byłem bardzo głodny, co mnie zdziwiło, powinienem przecież umierać z głodu. Podobnie chyba było z Anną, ponieważ nie zjadła miąższu, wyssała tylko cały sok.

Gdy słońce zaszło, wyciągnęliśmy się na piasku przy brzegu, obserwując, jak nietoperze przesłaniają niebo.

– Serce mi bije naprawdę szybko – powiedziałem.

– To objaw odwodnienia.

– Jakie są inne objawy?

– Utrata apetytu. Zatrzymanie moczu. Suchość w ustach.

– Mam je wszystkie.

– Ja też.

– Jak długo wytrzymamy bez wody?

– Trzy dni. Może mniej.

Próbowałem przypomnieć sobie, kiedy piłem po raz ostatni. Może na lotnisku w Sri Lance? Złapaliśmy do ust odrobinę deszczówki, ale to nie wystarczy, byśmy przeżyli. Świadomość, że nasz czas się kończy, napędziła mi cholernego stracha.

– Co z sadzawką?

– To zły pomysł – odparła Anna.

Żadne z nas nie odważyło się zdradzić swoich myśli. Gdybyśmy mieli do wyboru picie wody z sadzawki albo kompletny brak wody, pewnie bylibyśmy zmuszeni się jej napić.

– Przylecą jutro – rzekła bez przekonania Anna.

– Mam nadzieję.

– Boję się – wyszeptała.

– Ja też. – Przekręciłem się na bok, ale minęło wiele czasu, zanim w końcu udało mi się zasnąć.