Tytuł oryginału: Scarlet

Copyright © 2013 by Marissa Meyer. First published by Feiwel and Friends, an imprint of Macmillan Children’s Publishing

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.,

Warszawa 2013

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Anna Sidorek, Agnieszka Sprycha

Projekt okładki: Monika Klimowska

Lalka na okładce autorstwa Mariny Bychkovej, www.enchanteddoll.com

Koordynacja produkcji: Małgorzata Wnuk, Krystyna Michalak

Wydawca prowadzący: Agnieszka Betlejewska

Przygotowanie pliku e-booka: Anita Pilewska

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Wydanie pierwsze, Warszawa 2013

Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. +48 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 978-83-237-7687-1

Skład i łamanie: Gj-studio Grażyna Janecka

Mamie i Tacie,

moim najzagorzalszym wielbicielom

KSIĘGA PIERWSZA

Nie wiedziała, że wilk jest przebiegłym i niegodziwym zwierzęciem, i nie obawiała się go.

ROZDZIAŁ 1

Scarlet podchodziła do lądowania na uliczce ciągnącej się za gospodą „Rieux”, kiedy leżący na siedzeniu pasażera tablet zapiszczał, po czym obwieścił: „Wiadomość dla panny Scarlet Benoit z Wydziału Dochodzeniowego ds. Osób Zaginionych miasta Tuluzy”.

Scarlet drgnęła i skręciła gwałtownie w ostatniej chwili, niemal ocierając się prawą burtą statku o kamienną ścianę, po czym zaciągnęła hamulce, zanim jeszcze statek całkowicie się zatrzymał. Wyłączyła silnik i sięgnęła po rzucony niedbale tablet. Jego bladoniebieska poświata odbiła się w kontrolkach na desce rozdzielczej.

Coś znaleźli.

Najwyraźniej policja z Tuluzy zdołała się wreszcie czegoś dowiedzieć.

– Przyjmij! – krzyknęła, prawie miażdżąc ekran palcami.

Spodziewała się połączenia wideo ze śledczym przydzielonym do sprawy jej babki, ale oczom dziewczyny ukazał się jedynie ciąg liter.

28 SIERPNIA 126 T.E.

RE: NUMER IDENTYFIKACYJNY SPRAWY #AIG00155819, ZGŁOSZONA 11 SIERPNIA 126 T.E.

WIADOMOŚĆ PRZEZNACZONA DLA SCARLET BENOIT ZAMIESZKAŁEJ W RIEUX, FRANCJA, FE. 26 SIERPNIA 126 O GODZINIE 15:42 SPRAWA OSOBY ZAGINIONEJ NIEJAKIEJ MICHELLE BENOIT, ZAMIESZKAŁEJ W RIEUX, FRANCJA, FE, ZOSTAŁA UMORZONA ZE WZGLĘDU NA BRAK WYSTARCZAJĄCYCH DOWODÓW NA PRZEMOC LUB INNEGO RODZAJU DZIAŁANIA O CHARAKTERZE PRZESTĘPCZYM. HIPOTEZA: ZAGINIONA OSOBA ODDALIŁA SIĘ Z WŁASNEJ WOLI I/LUB POPEŁNIŁA SAMOBÓJSTWO.

SPRAWA ZOSTAJE ZAMKNIĘTA.

DZIĘKUJEMY ZA SKORZYSTANIE Z USŁUG NASZEGO BIURA ŚLEDCZEGO.

Po wiadomości odtworzona została policyjna reklama wideo, przypominająca pilotom wszystkich statków dostawczych o zasadach bezpieczeństwa i zapinaniu uprzęży podczas pracy silników.

Scarlet gapiła się na niewielki ekran, dopóki słowa nie zlały się w gryzący melanż czerni i bieli. Miała wrażenie, że ziemia usunęła jej się spod statku. Plastikowy panel na tylnej części tabletu zatrzeszczał w żelaznym uścisku jej palców.

– Kretyni – wysyczała w pustkę.

Słowa: SPRAWA ZOSTAJE ZAMKNIĘTA złośliwie zaśmiały się jej w twarz.

Wrzasnęła z wściekłością i rzuciła tablet na deskę rozdzielczą, mając nadzieję, że rozpadnie się na tysiąc kawałków plastiku i metalu. Trzy razy walnęła nim solidnie, ale ekran jedynie zamrugał, jakby lekko poirytowany.

– Banda kretynów!

Cisnęła tablet na podłogę przed siedzeniem pasażera i opadła na oparcie, z rozpaczą przeczesując palcami burzę loków.

Uprząż wbiła jej się w klatkę piersiową, nagle dusząc ją i dławiąc, więc czym prędzej się z niej uwolniła, kopnięciem otworzyła drzwi i nieomal wypadła na zacienioną uliczkę. Zapach whisky i spalonego tłuszczu z pobliskiej gospody wdarł się w jej płuca, gdy głęboko wciągnęła powietrze, próbując opanować gniew i znów zacząć myśleć logicznie.

Pójdzie na posterunek. Dziś już za późno, ale jutro, od razu z samego rana. Spokojnie i racjonalnie wyjaśni im, dlaczego przyjmują błędne założenia. Zmusi ich, by wznowili postępowanie.

Przesunęła nadgarstek ponad skanerem obok pokrywy włazu i szarpnęła ją do góry mocniej, niż pozwalała na to hydraulika.

Nakłoni śledczego do kontynuowania poszukiwań. Zmusi go, żeby jej wysłuchał. Zmusi go, żeby zrozumiał, że babcia nie oddaliła się z własnej nieprzymuszonej woli i prawie na pewno nie popełniła samobójstwa.

W tylnej części pojazdu upchnięto sześć plastikowych skrzynek wypełnionych warzywami, ale Scarlet ominęła je wzrokiem. Była myślami wiele kilometrów dalej, w Tuluzie. Układała sobie w głowie przebieg rozmowy, przywołując wszystkie logiczne argumenty i całą swoją zdolność precyzyjnego rozumowania.

Jej babci coś się stało, coś złego, i jeśli policja nie wznowi poszukiwań, Scarlet poda funkcjonariuszy do sądu i dopilnuje, żeby wszyscy ci twardogłowi śledczy stracili uprawnienia i nigdy więcej nie dostali żadnej roboty, i...

Złapała w każdą dłoń po krwiścieczerwonym pomidorze, obróciła się na pięcie i rozkwasiła oba na kamiennej ścianie budynku gospody. Rozbryznęły się na wszystkie strony, a sok i nasiona spłynęły na sterty śmieci przygotowanych do sprasowania.

Poczuła się zdecydowanie lepiej. Wzięła kolejne dwa pomidory, wyobrażając sobie sceptyczną minę śledczego, kiedy będzie próbowała mu wyjaśnić, że jej babcia nie miała w zwyczaju tak po prostu znikać. Wyobraziła sobie, jak pomidory rozpryskują się na jego zadowolonej buźce...

Drzwi otworzyły się gwałtownie akurat w chwili, gdy czwarty pomidor trafiał celu. Scarlet już sięgała po następny, lecz zamarła, gdyż właściciel gospody oparł się o framugę. Jego wąska twarz błyszczała od potu, kiedy omiatał wzrokiem czerwoną breję spływającą po murze.

– Lepiej, żeby to nie były moje pomidory.

Cofnęła ręce i wytarła je o poplamione dżinsy, czując, że raptownie purpurowieje. Serce waliło jej jak młotem.

Gilles otarł z potu swoją prawie całkiem łysą głowę, nie spuszczając wzroku ze Scarlet i nie zmieniając badawczego wyrazu twarzy.

– No więc?

– Nie były pana – wymamrotała.

W sumie mówiła prawdę. Dopóki nie zapłacił, należały do niej.

Odchrząknął.

– A zatem potrącę ci z wypłaty tylko trzy uniwy za posprzątanie tego bałaganu. Jeśli już skończyłaś ćwiczenia z celowania, może łaskawie wniosłabyś mi do środka trochę warzyw. Od dwóch dni podaję klientom zwiędłą sałatę.

Wycofał się do restauracji, zostawiając drzwi otwarte. Brzęk sztućców i śmiechy klientów odbiły się echem w uliczce, zadziwiając swą normalnością.

Świat Scarlet rozpadał się właśnie na kawałki, a wydawało się, że nikt tego nie zauważał. Jej babcia zniknęła i nikogo to nie obchodziło.

Odwróciła się w stronę pokrywy luku i chwyciła skrzynkę z pomidorami, czekając, aż jej serce przestanie walić jak oszalałe. Słowa odsłuchanej wiadomości nadal kłębiły jej się w głowie, ale zaczynała już myśleć jaśniej. Pierwsza fala złości opadła razem z rozkwaszonymi na ścianie pomidorami.

Kiedy wreszcie mogła znów spokojnie oddychać, ustawiła skrzynkę pomidorów na skrzynce czerwonych ziemniaków i dźwignęła je obie.

Kucharze nie zwracali na nią uwagi, gdy przemykała między pyrkoczącymi rondlami, torując sobie drogę do chłodnej spiżarni. Wsunęła skrzynki na półki, które przez lata wielokrotnie opisywane były markerem, wycierane i opisywane ponownie.

– Bonjour, Scarletko!

Scarlet odwróciła się, odgarniając włosy ze spoconej twarzy.

W drzwiach stała rozradowana Émilie. Oczy błyszczały jej jakąś tajemnicą, ale zawahała się, ujrzawszy minę Scarlet.

– Co...

– Nie chcę o tym mówić. – Wyminęła kelnerkę i ruszyła z powrotem przez kuchnię, ale Émilie prychnęła lekceważąco i potruchtała za nią.

– Nie chcesz, to nie mów. Po prostu cieszę się, że cię widzę – powiedziała, chwytając Scarlet za łokieć, kiedy znów wynurzyły się na ulicę. – Bo on wrócił...

Choć twarz Émilie okalały anielskie blond loki, jej uśmiech nie pozostawiał wątpliwości, że myśli miała iście diabelskie.

Scarlet odsunęła się i chwyciła skrzynkę pasternaku i rzodkiewki, po czym podała ją kelnerce. Nie była w stanie zainteresować się, kim jest tajemniczy „on” i dlaczego jego powrót ma jakiekolwiek znaczenie.

– To świetnie – odpowiedziała mechanicznie, ładując do kosza szeleszczące czerwone cebule.

– Nie pamiętasz już, prawda? Och, daj spokój, Scar, to ten, co bierze udział w nielegalnych walkach, opowiadałam ci o nim... A może to Sophie mówiłam?

– Nielegalne walki? – Scarlet zacisnęła powieki, czując narastający ból głowy. – Doprawdy, Ém?

– No, nie bądź taka. On jest rozkoszny! Przez ostatni tydzień przychodził tutaj prawie codziennie i zawsze siadał w mojej części sali. Założę się, że to musi coś znaczyć, nie uważasz? – Kiedy Scarlet nie odpowiedziała, kelnerka postawiła skrzynkę na ziemi i wyciągnęła z kieszeni fartuszka paczkę gumy do żucia. – Nie robi wokół siebie dużo zamieszania, tak jak Roland i ta jego banda. Myślę, że jest nieśmiały... i samotny.

Wsunęła pasek gumy do ust, a drugi podała Scarlet.

– Gość biorący udział w nielegalnych walkach, który wygląda na nieśmiałego? – Scarlet zdecydowanym ruchem odsunęła gumę. – Zastanów się, co ty wygadujesz.

– Musiałabyś go zobaczyć, żeby zrozumieć. On ma takie oczy, że po prostu... – Émilie położyła dłoń na czole, udając, że dostaje zawrotu głowy.

– Émilie! – W drzwiach pojawił się Gilles. – Przestań trajkotać i wracaj do pracy. Masz czwarty stolik do obsłużenia.

Spiorunował Scarlet wzrokiem, w którym kryło się ostrzeżenie, że jeśli nie przestanie odciągać jego pracowników od roboty, potrąci jej z wypłaty kolejne uniwy, a potem, nie czekając na wyjaśnienia, wrócił do środka. Za jego plecami Émilie pokazała mu język.

Scarlet oparła kosz z cebulą na biodrze, zatrzasnęła luk i wyminęła kelnerkę.

– On siedzi przy czwartym stoliku?

– Nie, przy dziewiątym – burknęła Émilie, chwytając skrzynkę warzyw. – Kiedy znów przepychały się przez zaparowaną kuchnię, Émilie nagle aż sapnęła. – No nie, ale jestem głupia! Przez cały tydzień chciałam napisać do ciebie i zapytać o babcię. Masz jakieś nowe wieści?

Scarlet zacisnęła zęby, a słowa wiadomości zabrzęczały w jej głowie jak rój szerszeni: „Sprawa zostaje zamknięta”.

– Nic nowego – odpowiedziała, pozwalając, by ich rozmowa utonęła wśród krzyków kucharzy wywrzaskujących do siebie polecenia ponad blatami roboczymi.

Émilie poszła za nią do spiżarni i postawiła przytargane skrzynki na podłodze. Scarlet zajęła się przesuwaniem koszy, mając nadzieję, że Émilie nie zdobędzie się na żadną optymistyczną uwagę. Émilie rzuciła wymuszone:

– Nie przejmuj się, Scar. Ona na pewno wróci. – Po czym wyszła na salę.

Scarlet zacisnęła zęby tak mocno, aż rozbolała ją szczęka. Wszyscy mówili o zaginięciu jej babci, jakby była zabłąkanym kotem, który wróci do domu, gdy zgłodnieje. „Nie przejmuj się. Ona na pewno wróci”.

Nie było jej już jednak ponad dwa tygodnie. Po prostu nagle zniknęła bez słowa, bez ostrzeżenia, bez pożegnania. Przegapiła osiemnaste urodziny Scarlet, chociaż tydzień wcześniej kupiła wszystkie składniki potrzebne do zrobienia ciasta cytrynowego, które Scarlet najbardziej lubiła.

Nie widział jej żaden z pracujących na farmie ogrodników. Żaden z gospodarczych androidów nie zarejestrował nic podejrzanego. Zostawiła swój tablet, ale zachowane w nim wiadomości nie podsuwały żadnych wskazówek, podobnie jak zapiski w kalendarzu i historia przeglądanych stron. Już samo pozostawienie tabletu musiało nasuwać miliony podejrzeń. Normalnie nikt nie ruszał się bez niego na krok.

Jednak ani porzucony tablet, ani niezrobione ciasto nie były jeszcze najgorsze.

Najgorsze było to, że Scarlet znalazła czip identyfikacyjny swojej babci. Zawinięty w poplamioną krwią ściereczkę do odciskania sera i pozostawiony niczym niepozorny pakunek na kuchennym blacie.

Detektyw wyjaśnił jej, że wycięcie sobie czipu identyfikacyjnego było typowym zachowaniem uciekinierów, którzy nie chcieli, by ich odnaleziono. Powiedział to takim tonem, jakby jednoznacznie rozwiązywało to całą sprawę, a Scarlet momentalnie przyszło do głowy, że tak samo musieli postępować porywacze dzieci.