Dla mojej przyjaciółki, Anette McCleave,

za jej słowa zachęty i wsparcie.

Jestem Ci wdzięczna.

PROLOG 1

Paryż, Francja, 1757

Rozpaczliwie ściskając palcami krawędź stołu, Marguerite Piccard poddała się zalewającej ją fali podniecenia. Dreszcz przeszył jej ramiona. Przygryzła dolną wargę, by zdusić jęk rozkoszy.

– Nie powstrzymuj się – nakazał kochanek. – Twój jęk doprowadza mnie do szaleństwa.

Podniosła wzrok i spod przymkniętych z rozkoszy powiek, błękit jej spojrzenia napotkał w odbiciu lustra wzrok mężczyzny rytmicznie poruszającego się za nią. Pożądanie wibrowało w powietrzu buduaru i drżało z każdym pchnięciem jego bioder. Kochając się z nią, oddychał ciężko. Okryte złą sławą, zmysłowe usta markiza Saint-Martin wykrzywiała rozkosz, gdy patrzył na jej zatracenie. Jego dłonie pieściły bujne piersi Marguerite, zmuszając ją, by poruszała się w takim samym rytmie jak on.

Ich ciała wygięły się nagle jednocześnie od fali orgazmu. Spoceni, łapali oddech z wyczerpania. Krew buzowała jej w żyłach. Czuła namiętność kochanka, dla której wyrzekła się wszystkiego – rodziny, przyjaciół, godnej przyszłości. Tylko po to, by z nim być. Wiedziała, że kochał ją równie mocno. Dowodził tego każdy jego dotyk, każde spojrzenie.

– Jesteś taka piękna – powiedział, przyglądając się jej odbiciu w lustrze. Kiedy nieśmiało zaproponowała zmianę miejsca, uśmiechnął się zachwycony. – Do usług – zamruczał, zrzucając ubranie i ciągnąc ją do buduaru. W jego ciemnym spojrzeniu była żądza i drapieżność, od których ogarniało ją gorąco i drżenie. Seks był dla niego czymś naturalnym, nieodłączną częścią jego natury. Był wyczuwalny w jego skórze, w każdej wypowiadanej przez niego sylabie i widoczny w każdym ruchu. I był w tym niedościgniony.

Od pierwszej chwili, gdy blisko rok temu ujrzała go na balu Fontinescu, oczarowała ją jego złota uroda. Jego karmazynowy strój przyciągał każde spojrzenie. Marguerite przybyła na bal w jednym celu: by zobaczyć go na własne oczy. Jej starsze siostry szeptały o jego licznych skandalicznych romansach i bezwstydnych zdobyczach. Był wprawdzie żonaty, ale porzucone kochanki i tak otwarcie usychały za nim z tęsknoty, płacząc pod jego domem, błagając o choćby chwilę atencji. Tym większa była jej ciekawość, jaka powierzchowność skrywała takiego nikczemnika.

Saint-Martin nie rozczarował. By ująć to najprościej, nie spodziewała się, że będzie on aż takim... samcem. Ci, którzy zwykle oddawali się pogoni za występkami i zbytkiem, rzadko bywali męscy. A on zdecydowanie taki właśnie był. Nigdy wcześniej nie spotkała mężczyzny, który by tak bardzo mącił spokój kobiecego umysłu. Markiz był wspaniały. Jego wygląd wywierał porażające wrażenie, a rezerwa w jego zachowaniu była dodatkowym wabikiem. Miał, tak jak ona, złote włosy i skórę, pożądała go każda kobieta we Francji. Było w nim coś takiego, co dawało obietnicę wyjątkowej przyjemności. W jego powłóczystym spojrzeniu czaiła się dekadencja i zakazane uciechy – to wystarczało, by się w nim zatracić. Markiz był dwa razy starszy od osiemnastoletniej Marguerite. Miał też uroczą żonę. To jednak nie powstrzymało Marguerite, by natychmiast poczuła silne pożądanie do markiza. Ani też on do niej.

– Zniewoliła mnie twa uroda – wyszeptał jej do ucha tej pierwszej nocy. Stał blisko niej, gdy czekała przy parkiecie. Szczupłym ciałem oparł się o duży filar. – Muszę za tobą podążać lub cierpieć z powodu rozstania.

Marguerite patrzyła przed siebie, ale każdy nerw jej ciała zadrżał od bezwstydności tego wyznania. Jej oddech przyśpieszył, a ciało oblała fala gorąca. Choć nie patrzyła na niego, czuła na sobie ciężar jego spojrzenia.

– Znasz panie piękniejsze kobiety ode mnie – odpowiedziała.

– Nie. – Jego silny, niski głos zatrzymał jej serce. A następnie przyprawił je o palpitację. – Nie, nie znam piękniejszych od ciebie.

W jego głosie brzmiała szczerość. I wbrew zdrowemu rozsądkowi, uwierzyła mu. Trwała w tej wierze, gdy następnego ranka matka wezwała ją na rozmowę.

– Nie karm się naiwnymi myślami o Saint-Martinie – zawyrokowała baronowa. – Widziałam, jak na ciebie patrzył i jak ty go podziwiałaś.

– Wszystkie kobiety na balu go podziwiały, nawet ty.

Matka położyła rękę na oparciu otomany, na której siedziała. Mimo dość wczesnej pory jej twarz i peruka były już wypudrowane, a policzki i usta soczyście uróżowane. Porcelanowa uroda baronowej zyskiwała w srebrno-białym kolorze pokoju, co było oczywiście zamierzone.

– Jesteś moją najmłodszą córką i wyjdziesz za mąż. A skoro markiz już jest żonaty, musisz skierować swoje zabiegi w innym kierunku.

– Skąd wiesz, czy jest szczęśliwy w małżeństwie? W końcu jego małżeństwo było aranżowane.

– Tak jak i twoje będzie, jeśli nie będziesz mi posłuszna – powiedziała baronowa, a w jej głosie zadźwięczała stal. – Twoje siostry znalazły sobie godnych małżonków, co pozwala mi na udzielenie ci odrobiny swobody wyboru. Wykorzystaj ją mądrze. W przeciwnym razie, sami wybierzemy ci męża. Może wicehrabia de Grenier? Podobno jego uroda jest równie krzykliwa co markiza. A to najwyraźniej cenisz u mężczyzn. Ale jest też młodszy, a tym samym łatwiejszy do ułożenia.

– Maman!

– Nie jesteś przygotowana, by poradzić sobie z mężczyzną pokroju Saint-Martina. On słodzi sobie herbatę takimi naiwnymi dziewczętami jak ty, po czym rzuca się na mniej subtelne panny.

Marguerite ugryzła się w język. Zdawała bowiem sobie sprawę, że nie wie na jego temat nic, poza plotkami i opowieściami.

– Trzymaj się od niego z daleka, ma petite. Nawet najmniejszy skandal cię zniszczy.

Wiedząc, że matka ma rację, Marguerite zgodziła się z nią i solennie poprzysięgła sobie trzymać się danego słowa.

– Jestem pewna, że i tak już o mnie zapomniał.

– Naturellement. – Baronowa obdarzyła ją współczującym uśmiechem. Marguerite była jej ulubienicą, ze wszystkich córek najbardziej podobną do matki z urody i temperamentu. – Ta rozmowa ma na celu przypomnieć ci, co jest właściwe.

Saint-Martin okazał się znacznie bardziej zdeterminowany niż przypuszczały. Przez kilka kolejnych tygodni Marguerite ciągle na niego wpadała, co tylko utrudniało próby zapomnienia o markizie. Dodatkowo wokół narastały spekulacje na temat powodów jego nagłej utraty zainteresowania typowymi dla niego podbojami. Podsycało to tylko jej nadzieję, że celowo aranżuje ich przypadkowe spotkania. Nie mogąc już dłużej znieść tych domysłów i nie potrafiąc skupić się na poszukiwaniach właściwego kandydata na męża, zdecydowała się na konfrontację z markizem.

Chowając się za wielką rośliną, Marguerite czekała, aż markiz przejdzie obok, najprawdopodobniej szukając jej towarzystwa. Spróbowała wyrównać oddech, by wyglądać na spokojniejszą, ale jej wysiłki przyprawiły ją jedynie o zawrót głowy. Tak jak i przy ich pierwszym spotkaniu, tak i teraz im był bliżej, tym większe odczuwała oszołomienie. Wprawdzie jeszcze go nie widziała, ale czuła każdy jego krok. Coraz bliżej... i bliżej...

Gdy w końcu ukazał się jej oczom, wypaliła:

– Czego chcesz?

Markiz zatrzymał się w pół kroku, przekrzywił głowę w peruce w jej kierunku.

– Ciebie.

Wstrzymała oddech.

Stanął z nią twarzą w twarz, zbliżając się z niebywałą gracją, a bystrym spojrzeniem ogarniając od stóp do głów. Jego ciemne spojrzenie krążyło po jej ciele, a gdy bezwstydnie spoczęło na piersiach, te w odpowiedzi nabrzmiały.

– Przestań. – Wprawnym ruchem rozłożyła wachlarz, zasłaniając się nim. Czuła, jak w ciasnym gorsecie twardnieją jej sutki. – Wywołasz skandal.

Zacisnął szczękę:

– I zniweczę twoje szanse na dobre zamążpójście?

– Właśnie.

– Nie przemawia do mnie ten argument.

Zamrugała.

– Myśl o twoim zamążpójściu – powiedział ponuro – doprowadza mnie do szaleństwa.

Marguerite podniosła rękę do gardła.

– Nic już nie mów – wyszeptała błagalnie. W głowie miała mętlik. – Brak mi twojego obycia, by droczyć się w ten sposób.

– Mówię szczerze, Marguerite – odpowiedział, nie odrywając od niej wzroku. Drgnęła na dźwięk swego imienia w jego ustach. – Nie mamy czasu na bezsensowne gierki słowne.

– Nie możemy pozwolić sobie na nic więcej.

Pod naporem jego bliskości, zrobiła kilka kroków w tył, aż za plecami poczuła ścianę. Przed ciekawskim wzrokiem skrywała ich jedynie wątła bariera z liści. Mieli dla siebie tylko ten krótki moment.

Zdjął rękawiczkę i dotknął jej policzka. Zetknięcie ciał przyprawiło ją o falę gorąca, a jego zapach o ból w zakazanych miejscach.

– Też to czujesz.

Pokręciła głową.

– Ciągnie nas do siebie, nie zaprzeczaj – powiedział. – Reakcja twojego ciała na moje jest nie do ukrycia.

– Może po prostu się boję.

– Może po prostu jesteś podniecona. Jeżeli ktoś potrafi to rozróżnić, to z pewnością ja.

– Ależ oczywiście – odparła gorzko, nienawidząc siebie za zazdrość, jaką w tej chwili poczuła.

– Zastanawiałem się – wyszeptał, patrząc na jej delikatnie rozchylone wargi – jak to jest kochać się z kobietą taką jak ty, niewyobrażalnie piękną i zmysłową, ale zbyt niewinną, by wykorzystać te atrybuty jako broń.

– Tak jak ty wykorzystujesz swoją urodę?

W kącikach jego pięknych ust i oczu pojawił się uśmiech, zastępując malujący się w nich cynizm. Jej serce zatrzymało się na chwilę.

– To miłe, że uważasz mnie za urodziwego.

– Czy istnieje kobieta, która miałaby na ten temat odmienne zdanie?

Markiz z wdziękiem wzruszył ramionami.

– Zależy mi jedynie na twojej opinii.

– Nie znasz mnie. Być może moja opinia jest bezwartościowa.

– Bardzo chciałbym cię poznać. Muszę cię poznać. Od kiedy cię ujrzałem, nie mogę myśleć o niczym innym.

– Ale my nie możemy.

– Gdybym znalazł sposób, oddasz mi się?

Przełknęła ślinę przez ściśnięte gardło. Wiedziała, co powinna odpowiedzieć, ale nie mogła się do tego zmusić.

– Twa żądza przeminie – zdołała powiedzieć.

Saint-Martin odsunął się, spięty.

– To nie żądza.

– A cóż innego?

– Obsesja.

Marguerite obserwowała, jak ponownie wkłada rękawiczkę, celowo z ociąganiem. Palec za palcem, jakby potrzebował czasu, by odzyskać nad sobą panowanie. Czyż mógł być równie jak ona poruszony tym, co iskrzyło między nimi?

– Znajdę sposób, byś była moja – wycedził, pokłonił się i odszedł.

Patrzyła za nim roztrzęsiona pożądaniem.

Przez kolejne miesiące powoli topił jej opór, wykradając krótkie wspólne chwile przy każdej sposobności. Zadawał pytania o to, co działo się w jej życiu, pokazując, że z zainteresowaniem śledzi jej poczynania.

W końcu matka straciła cierpliwość i postanowiła spełnić swoją groźbę. Wybrała wicehrabiego de Grenier na przyszłego małżonka Marguerite. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej ten wybór nawet by dziewczynę ucieszył. Wicehrabia był młody, przystojny i zamożny. Wszyscy przyjaciele i siostry powtarzali jej, jak wielkie ma szczęście. Ale w sercu Marguerite zagościł już Saint-Martin.

– Pragniesz de Greniera? – zapytał markiz ponuro, gdy przyszedł za nią do pokoju wypoczynkowego.

– Nie powinieneś mnie o to pytać.

Stał za nią, widziała w lustrze jego odbicie. Twarz miał spiętą i poważną.

– On nie jest dla ciebie, Marguerite. Znam go dobrze. Spędziliśmy razem niejeden wieczór, bawiąc w niesławnych przybytkach uciech.

– Odradzasz mi więc mężczyznę podobnego tobie? – Westchnęła, widząc jego smutek. – Wiesz, że nie mam wyboru.

– Bądź moją.

Marguerite zakryła usta, by powstrzymać wybuch płaczu. Przyciągnął ją do siebie.

– Prosisz o zbyt wiele – wyszeptała. Przyglądała się jego twarzy, by odczytać w niej jakieś oznaki podstępu. – Nie możesz mi niczego w zamian zaoferować.

– Moje serce – odpowiedział łagodnie, gładząc kciukiem dolną wargę jej ust. – Może nie jest zbyt wiele warte, ale jest twoje. I tylko twoje.

– Kłamca – syknęła, niejako w samoobronie przed tlącą się w niej nadzieją, rozpaloną jego słowami. – Jesteś nałogowym zdobywcą, a ja jedna ci się oparłam. Teraz twój towarzysz wygrywa z tobą w wyścigu, i to cię napędza.

– Sama w to nie wierzysz.

– Wierzę. – Uwolniwszy się z jego objęć, uciekła z pokoju.

Przez kilka następnych wieczorów Marguerite robiła wszystko, żeby uniknąć jego towarzystwa. Była to marna próba zduszenia w sobie fascynacji mężczyzną, który nigdy nie mógł być jej. Udawała chorą tak długo jak się dało, ale w końcu musiała wyjść z ukrycia.

Gdy znów się spotkali, była zszokowana jego wyglądem – przystojna twarz była teraz zapadnięta, usta zaciśnięte, a cera blada. Od jego widoku bolało ją serce. Przez chwilę patrzył na nią, po czym odwrócił wzrok.

Zmartwiona jego stanem, celowo stała w ustronnym miejscu, licząc, że do niej podejdzie.

– Bądź moją – powiedział od razu, pojawiwszy się za jej plecami. – Nie zmuszaj mnie, bym cię błagał.

– Zrobiłbyś to? – zdołała wydobyć z siebie ledwie słyszalny szept, bo gardło miała zbyt ściśnięte. Odczuwała jego bliskość mrowieniem w całym ciele, co po tygodniu otępienia było dużą odmianą. Przerażało ją, jak wiele znaczyły dla niej te krótkie wspólne chwile. Ale jeszcze bardziej przerażała ją myśl o tym, że miałoby ich w ogóle nie być.

– Tak. Chodź ze mną.

– Kiedy?

– Teraz.

Marguerite wyszła z nim, porzucając wszystko, co było jej drogie. Zabrał ją do swojej rezydencji – niewielkiej willi w eleganckiej dzielnicy.

– Ile kobiet sprowadziłeś tu przede mną? – zapytała, podziwiając wyszukaną prostotę kremowo-orzechowej palety barw.

– Ty jesteś pierwsza. – Złożył pocałunek na jej karku i dodał: – I ostatnia.

– Byłeś tak pewny mojej kapitulacji?

Zaśmiał się miękko i zmysłowo.

– Do niedawna to miejsce służyło znacznie mniej przyjemnym celom.

– Och?

– To opowieść na inny wieczór – obiecał, a jego chrapliwy głos przepełniała żądza.

Od tamtej pory rezydencja była jej domem, schronieniem przed cenzurą i potępieniem socjety za zostanie jego kochanką bez przyzwolenia.

– Je t’adore – wyjęczał Saint-Martin, a pchnięcia jego bioder stały się mocniejsze i szybsze.

Jego potężny członek nabrzmiał w niej jeszcze bardziej, dając jej niezwykłą rozkosz. Jęknęła. Napierał na nią, by wejść w nią jeszcze głębiej. Atletyczne, męskie ciało mocno przyciskał do niej. Ustami pieścił jej ucho.

– Dojdź dla mnie, mon coeur – wyszeptał.

Ręką sięgnął między jej uda i wprawnymi palcami zaczął pieścić nabrzmiałą łechtaczkę, dokładnie tak jak pragnęła. Pieszczoty w połączeniu z długimi, rytmicznymi pchnięciami sprawiły, że nie mogła dłużej powstrzymać zbliżającego się orgazmu. Szczytowała, krzycząc. Rękoma sięgnęła do tyłu, żeby chwycić jego rytmicznie poruszające się pośladki. Zacisnęła się wokół niego w fali rozkosznych skurczy. Jęknął i doszedł, wypełniając ją obfitym wytryskiem.

Jak zawsze po miłosnych uniesieniach, Philippe przywarł do niej, rozchylonymi ustami całował ją po szyi i policzku.

– Je t’aime – wysapał, przytulając twarz do jej ciepłego policzka. Wyszedł z niej i odwrócił ją, by wziąć w ramiona. Gęste pasma złotych włosów, teraz wilgotne i przyklejone do szyi, podkreślały kolor jego cery i ciemnych oczu. Przeniósł ją do łóżka z lekkością człowieka przywykłego do ciężkiej fizycznej pracy – przyzwyczajenie, któremu zawdzięczał wspaniale wyrzeźbione ciało. Marguerite nie wyobrażała sobie, że mógł być tak piękny pod ubraniem. Maska rozpustnika wiele skrywała.

Pukanie do drzwi alkowy rozległo się w momencie, gdy znów zaczął się na nią powoli wspinać.

Przeklął i zawołał:

– O co chodzi?

– Masz gościa, panie – odparł kamerdyner.

Marguerite spojrzała na zegar. Była druga w nocy.

Pogłaskał ją po policzku i pocałował w czubek nosa.

– Daj mi chwilkę, nie dłużej.

Uśmiechnęła się z pobłażaniem. Wiedziała, że to nieprawda. Z początku, gdy wyznał jej, że jest agentem króla w tajnym stowarzyszeniu o nazwie Secret du Roi[*], dbającym o sekrety dyplomacji królewskiej, była zszokowana. Nie mogła uwierzyć, jak dalece jego wizerunek, utrzymywany wśród socjety, odbiegał od prawdy. Jak to możliwe, by mężczyzna nazywany sępem, pozornie żyjący tylko dla spełniania własnych przyjemności, w rzeczywistości był zdolny ryzykować życie i zdrowie w służbie królowi?

Dopiero wraz z rozwijającą się z namiętności miłością, żywiącą się codziennymi rozmowami i prawdziwym połączeniem dusz, Marguerite zaczęła dostrzegać złożoną naturę swojego kochanka i genialność jego kamuflażu. Wprawdzie posiadanie kochanki nie było wymuszonym obowiązkiem, ale nie był bez serca. Każdego dnia odczuwał wyrzuty sumienia, że przyczynił się do jej „upadku”.

Gdy wyraziła podobne skrupuły z powodu odciągnięcia go od żony, przytulił ją i wyznał zaskakującą prawdę: markiza Saint-Martin, obdarzana powszechnym współczuciem za jego występki, miała licznych kochanków. Ich małżeństwo było jedynie na pokaz. Nie krzywdzili się nawzajem i byli ukontentowani prowadzeniem oddzielnego życia.

Marguerite patrzyła, jak wkłada szlafrok z czarnego jedwabiu i podchodzi do drzwi.

– Będę tęsknić – powiedziała. – Jeśli nie będzie cię zbyt długo, być może wyjdę na zewnątrz i będę cię nawoływać.

Zatrzymał się w progu, uniósł brew.

– Mon Dieu, nie wierzę w ten nonsens. To była raptem jedna kobieta. W dodatku straciła rozum.

– Biedactwo. Ale wątpię, żeby to jej rozum był głównym obiektem twego zainteresowania.

Philippe warknął tylko:

– Czekaj na mnie.

– Może...

Przesłał jej całusa w powietrzu i wyszedł.

Jak tylko zamknął za sobą drzwi, uśmiech zniknął mu z twarzy. Zawiązał szlafrok szczelniej i zszedł po schodach piętro niżej. O tej porze rzadko przychodziły miłe wieści, więc nie spodziewał się niczego dobrego po rozmowie. Czując na sobie zapach seksu i ciała Marguerite, bardziej niż zwykle zdawał sobie sprawę z jej obecności w swoim życiu. Dzięki niej odzyskał swoje człowieczeństwo, coś, co – jak sądził – utracił dawno temu, udając kogoś, kim nie był.

Drzwi do saloniku były otwarte. Wszedł, nie zwolniwszy kroku, stąpając boso po marmurowej posadzce w holu i dywanie w saloniku.

– Thierry – zaskoczony powitał gościa. – Miałeś dziś w nocy złożyć raport Desjardins’owi.

– Tak zrobiłem – odpowiedział młodzieniec o wciąż zarumienionych od jazdy policzkach. – Dlatego przychodzę.

Philippe gestem dłoni wskazał posłańcowi miejsce na otomanie, sam usiadł na krześle obok.

Brudny i zmęczony po trudach podróży, Thierry ostrożnie usiadł na skraju kanapy. Philippe uśmiechnął się, widząc jego troskę o nowy, burgundowy aksamit obicia. Gdy rezydencja służyła za siedzibę agentów Secret du Roi, nikt nie troszczył się o meble. Potem siedzibę zmieniono, typowa taktyka myląca, a on usunął wszelkie ślady poprzedniego przeznaczenia rezydencji, zastępując je luksusowym wyposażeniem godnym miłości jego życia.

– Wybacz to najście – zaczął Thierry zmęczonym tonem – ale mam rozkaz ponownego wyjazdu z samego rana i nie mogłem stracić okazji spotkania się z tobą, panie.

– Cóż to za pilne wieści?

– Chodzi o mademoiselle Piccard.

Philippe wyprostował się i zmierzył kuriera uważnym spojrzeniem.

– Tak?

– Gdy dotarłem do rezydencji Desjardins’a, ktoś u niego był i kazano mi poczekać w jego gabinecie. Chyba nie wiedział, jak dobrze słyszałem jego rozmowę.

Philippe przytaknął ponuro. Zawsze intrygowało go, że taki niepozorny mężczyzna jest obdarzony tak donośnym głosem. Natomiast fakt, że Desjardins rozmawia o Marguerite, wzbudził w nim nagły alarm i niepokój. Głównie dlatego, że od jej bezpieczeństwa i bliskości zależało jego dobre samopoczucie i spokój. Hrabia Desjardins był młody, ambitny i głodny uwagi króla. Niebezpiecznie było mu wchodzić w drogę.

– Usłyszałem nazwisko Piccard – ciągnął cicho Thierry, jakby bał się, że ktoś go usłyszy – i pomyślałem, że zajmę myśli czymś innym. Jednak nie mogłem się powstrzymać i przysłuchiwałem się dalej.

– Cóż, to naturalne. Nie możesz obwiniać się za to, że usłyszałeś rozmowę wyraźnie dobiegającą do twoich uszu.

– Tak, właśnie tak. – Posłaniec obdarzył go uśmiechem pełnym wdzięczności.

– Mówili o mademoiselle Piccard...?

– Desjardins mówił, jak bardzo cię ona zajmuje, panie, i jak najlepiej należy w tej sytuacji postąpić. Zasugerował, że mademoiselle jest winna twojego malejącego zaangażowania w sprawę.

Philippe stukał palcami o kolano.

– Wiesz, kim był jego gość?

– Żałuję, ale nie. Wyszedł innymi drzwiami.

Philippe wypuścił oddech i przesunął wzrok na ogień w kominku. Salonik był znacznie mniejszy niż ten w domu, który dzielił z żoną. A jednak to tu był jego prawdziwy dom, bo była tu Marguerite. Któż mógł przypuszczać, że niechętnie przyjęte zaproszenie od państwa Fontinescu będzie punktem zwrotnym jego życia?

Myśli o Marguerite wypełniły mu głowę i uśmiechnął się do siebie. Nie zdawał sobie sprawy z tego, jak zły wpływ miały na niego różne aspekty jego życia, dopóki ona mu ich nie wskazała.

– Jesteś taki spięty – powiedziała któregoś wieczoru. Zgrabnymi palcami masowała napięte mięśnie jego szyi i ramion. – Jak mogę ci pomóc?

Przez chwilę pomyślał, by odsunąć od siebie złe myśli i zapomnieć w namiętnym seksie, ale zamiast tego wyznał jej rzeczy, o których nie mówił nikomu innemu. Wysłuchała go, a potem rozmawiali i znaleźli niespodziewane rozwiązanie problemu.

– Jakaś ty mądra – powiedział ze śmiechem.

– Wystarczająco mądra, żeby cię wybrać – odpowiedziała z łobuzerskim uśmieszkiem.

Nie miał wątpliwości, że gdyby od początku wiedział, jak bardzo poznanie jej zmieni wszystko, postąpiłby tak samo. Jej uroda zniewalała i zawsze była rozkoszą dla oka, ale to niewinność i czystość jej serca go uwiodły. Miłość, którą do niej czuł, napawała go szczęściem. Do niedawna sądził, że to uczucie nie jest przeznaczone dla kogoś takiego jak on. Był spełniony i szczęśliwy. Żałował jedynie, że nie mógł zapewnić jej bezpieczeństwa płynącego z jego tytułu i nazwiska.

Philippe westchnął głęboko i spojrzał na Thierry’ego.

– Coś jeszcze?

– Nie, to wszystko.

– Doceniam to. – Philippe wstał i podszedł do sekretarzyka w rogu pokoju. Otworzył szufladkę i wyjął z niej niewielką sakiewkę. Thierry przyjął ją z uśmiechem, pełen wdzięczności. Następnie opuścił salonik. Philippe wyszedł tuż za nim, po drodze odsyłając kamerdynera.

Po kilku chwilach był już z Marguerite. Leżała na boku. Jej lśniące jasne loki rozsypały się na poduszce. Mrugnęła powiekami. W świetle świecy stojącej przy łóżku jej skóra miała kolor kości słoniowej. Wyciągnęła do niego rękę, a serce stopniało mu na jej widok – tak ciepła, miła i przepełniona miłością. Wprawdzie inne kobiety zapewniały go o swej miłości, ale żadna nie wyrażała jej równie gorliwie jak Marguerite. Żar jej uczuć był bezcenny. Nikt i nic nie mogło mu jej odebrać.

Rozebrał się i wsunął pod pościel. Objął ją w talii, a ich palce splotły się w uścisku.

– O co chodzi? – spytała.

– Nic, czym powinnaś się przejmować.

– Ale ty się przejmujesz. Czuję to. – Marguerite odwróciła się do niego. – Mam swoje sposoby, by to z ciebie wydobyć – zamruczała.

– Hultajka. – Philippe musnął ustami jej nos i zamruczał, czując ciepło splecionego z nim jej ciała. Powtórzył rozmowę z Thierrym i pogładził ją po plecach, czując w niej narastające napięcie. – Nie martw się. To nieznaczna komplikacja. Nic więcej.

– Co zamierzasz?

– Desjardins ma duże aspiracje. Musi czuć, że każdy, kto z nim współpracuje, jest w równym stopniu zaangażowany. Ja nie jestem, co udowodniłem, odmawiając wielokrotnie udziału w misjach wiążących się z wyjazdem do Polski.

– Przeze mnie.

– Jesteś znacznie bardziej czarująca niż Polki, mon amour. – Pocałował ją w czoło. – Są inni, którzy mogą wykazać się oddaniem, jakiego oczekuje.

Marguerite, wsparłszy się na łokciu, spojrzała na niego z góry.

– I pozwoli ci tak po prostu odejść?

– A cóż może uczynić? Poza tym, skoro uważa, że moja skuteczność tak dalece zmalała, że musi zajmować się moim życiem prywatnym, z pewnością przyjmie moją rezygnację z ulgą.

Położyła rękę na jego piersi.

– Obiecaj mi, że będziesz ostrożny.

Philippe ujął jej dłoń i podniósł do ust.

– Obiecuję.

Potem położył ją i zajął się jej ustami, łagodząc lęki namiętnością.

W jadalni hrabiego Desjardins’a, w głośnej atmosferze zabawy, upływało spotkanie przyjaciół i politycznych współpracowników hrabiego. Sam gospodarz śmiał się i bawił wybornie, gdy wtem dostrzegł wzmożone poruszenie w holu. Przeprosił współtowarzyszy i z pozorną beztroską oddalił się od stołu, wywołany przez dyskretnie gestykulującego służącego. Wchodząc do wyłożonego marmurem holu, zostawił za sobą gwar zabawy i uniósł brew na widok kuriera oczekującego w mroku.

– Zrobiłem, jak kazałeś, panie – powiedział Thierry.

– Doskonale.

W wyciągniętej dłoni Thierry’ego widniał list z czarną woskową pieczęcią. W pieczęci tkwił idealnie okrągły rubin, lśniący blaskiem w świetle żyrandola.

– Zostałem też zatrzymany niedaleko stąd i wręczono mi to.

Desjardins zastygł.

– Widziałeś go?

– Nie. Powóz nie był oznaczony, a zasłony zaciągnięto. Niczego nie dostrzegłem.

Jak zwykle. Pierwszy list doręczono kilka miesięcy temu przez przejeżdżającego posłańca. To skłaniało Desjardins’a ku teorii, że był to ktoś związany z Secret du Roi. Gdyby tylko mógł poznać jego tożsamość i powód nienawiści do Saint-Martina.

Hrabia skinieniem głowy odprawił Thierry’ego. Następnie udał się w kierunku przeciwnym do jadalni, przez kuchnię, schodami w dół do piwniczki z winem. List schował do kieszeni. I tak nie było w nim żadnej treści, wiedział to po otrzymaniu tuzina podobnych listów. W środku zawsze była jedynie pieczęć, uniemożliwiająca rozpoznanie pisma odręcznego, z wytłoczonym jednym słowem: L’Esprit. Rubin był formą wynagrodzenia za współpracę, tak jak i otrzymywane od czasu do czasu sakiewki z klejnotami. Bardzo sprytne posunięcie. Żona Desjardins’a uwielbiała biżuterię, a nieoprawione kamienie szlachetne były nie do wyśledzenia.

Odgłosy z kuchni ucichły, gdy zamknął drzwi od piwnicy z winem. Hrabia obszedł sięgający sufitu stojak z butelkami i podszedł do mniejszych, drewnianych drzwi w rogu, prowadzących do katakumb. Były lekko uchylone.

– Zatrzymaj się. – Niski, ochrypły głos przywodził na myśl dźwięk ścieranych o siebie kawałków szkła. Był nieprzyjemny i złowrogi.

Desjardins stanął w miejscu.

– Załatwione?

– Ziarno zostało zasiane – odpowiedział hrabia.

– Dobrze. Teraz Saint-Martin będzie do niej jeszcze bardziej przywiązany, gdy czuje tuż za sobą zagrożenie.

– Sądziłem, że znużą go te łóżkowe igraszki miesiące temu – wymamrotał Desjardins.

– Ostrzegałem, że Marguerite Piccard jest inna. Na szczęście dla ciebie, bo doprowadziło to do naszej owocnej współpracy. – Nastąpiła chwila ciszy, po czym dodał: – De Grenier jej pożąda. Jest młody i przystojny. Dla Saint-Martina byłby to potężny cios, gdyby de Grenier mu ją odebrał.

– Więc zadbam o to, by de Grenier ją posiadł.

– Tak. – Ostateczność i zdecydowanie, które zabrzmiały w głosie L’Esprita sprawiły, że Desjardins poczuł ulgę, iż jest współpracownikiem, a nie wrogiem tego człowieka. – Saint-Martinowi nie można pozwolić na chociażby szczyptę szczęścia.

[*] Sekret Króla.

PROLOG 2

– Wicehrabia de Grenier prosi o przyjęcie.

Marguerite odłożyła książkę, którą właśnie czytała, i spojrzała zaskoczona na kamerdynera. Był środek dnia. Pora, kiedy jak wiadomo, Philippe’a nie ma. Tylko osoby z Secret du Roi na spotkania z markizem przychodziły do domu jego kochanki.

– Markiza nie ma w domu – powiedziała bardziej do siebie, niż do służącego.

– Wicehrabia pragnie rozmawiać z tobą, pani.

Zmarszczyła brwi.

– Ze mną? Dlaczego?

Kamerdyner nic nie odpowiedział, zgodnie z oczekiwaniami.

Westchnąwszy, zamknęła głośno książkę i wstała.

– Zawołaj Marie, proszę – powiedziała, chcąc, by pokojówka jej towarzyszyła. Nie chciała być sama z wicehrabią.

Gdy zjawiła się pokojówka, Marguerite zeszła piętro niżej, do saloniku. Na jej powitanie wicehrabia wstał i pokłonił się z elegancją.

– Mademoiselle Piccard – powitał ją łagodnym uśmiechem. – Pani widok zapiera dech w piersiach.

– Merci. Pan również wygląda dobrze.

Usiedli naprzeciw siebie. Marguerite w ciszy oczekiwała wyjaśnienia powodu jego wizyty. Może powinna odmówić mu spotkania. Była w końcu kochanką innego mężczyzny. Co więcej, gdyby posłuchała matki, dziś byłaby żoną de Greniera. Sądząc po delikatnym rumieńcu, który oblał twarz de Greniera, ten fakt nie umknął i jego uwadze.

Wicehrabia był młodym mężczyzną, zaledwie kilka lat starszym od niej. Wysoki i postawny, obdarzony przystojną twarzą i miłym spojrzeniem. Ubrany był stosownie do jazdy konnej, a brąz jego ubioru ładnie komponował się z błękitnym wystrojem jej saloniku. Obdarzyła go szczerym, lekko rozbawionym uśmiechem.

– Mademoiselle – zaczął i chrząknął. Poruszył się nerwowo. – Wybacz, proszę, najście, jak i informacje, które za chwilę ci przekażę. Nie mogłem postąpić inaczej.

Marguerite zawahała się przez moment, niepewna, jak ma zareagować. Spojrzała na Marie, która siedziała w kącie saloniku, z głową pochyloną nad cerowaniem.

– Ostatnio nauczyłam się doceniać bezpośredniość – odpowiedziała w końcu.

Na jego ustach zagościł uśmiech, co przypomniało jej, że zawsze darzyła wicehrabiego sympatią. Był czarujący i sprawiał, że w jego towarzystwie można było poczuć się swobodnie.

– Są sprawy wymagające pewnej subtelności, które umknęły markizowi Saint-Martin – powiedział nieśmiało – ale nie umknęły mojej uwadze.

Wstrzymała oddech, wiedząc, co zaraz usłyszy. Jak daleko sięgał Secret du Roi?

– Czy dzieje się coś złego? – zapytała, zaciskając palce na udach.

– Obawiam się o twe bezpieczeństwo, pani.

– O moje bezpieczeństwo?!

De Grenier nachylił się nieznacznie, opierając dłonie o kolana.

– Saint-Martin nieraz dowiódł, jak ważny jest dla króla. Co więcej, jego umiejętności docierania bardziej... hm... prywatnymi kanałami cieszą się dużym uznaniem. Był w tym niezrównany. Jego odejście jest bardzo odczuwalne.

Żołądek Marguerite ścisnął się z zazdrości. Oczywiście, że kobiety, które poznały Saint-Martina w sytuacjach intymnych, chciałyby, aby wrócił. Ale czy to wystarczający powód, żeby któreś z nich znalazło się w niebezpieczeństwie?

– Co masz na myśli, panie?

– Odsunął się od służby i angażuje się jedynie w te sprawy, które nie wymagają od niego rozłąki z tobą, pani. To budzi pewne niepokoje.

Wicehrabia nachylił się bardziej i przemówił niemal szeptem, zmuszając Marguerite, by i ona przysunęła się bliżej:

– Król naciska na Desjardins’a, by przywrócił markiza do służby. Dotąd jego wysiłki były bezowocne, przez co hrabia Desjardins jest coraz bardziej sfrustrowany i poirytowany. To dla mnie niepokojące sygnały. Słyszałem, że padło twoje nazwisko, pani, w jego rozmowie ze współpracownikiem. Podejrzewam, że może mieć plan pozbycia się ciebie. Widzi w tobie przeszkodę. Jednak im bardziej naciska Saint-Martina, tym bardziej markiz się opiera.

Spojrzała na Marie. Następnie przeniosła wzrok na swój portret wiszący nad pustym kominkiem. Saint-Martin zamówił go zaraz po tym, jak rozpoczął się ich romans. Teraz jej młodość i uroda miały być na zawsze uwiecznione w feerii barw. Jej niewinność i błękit spojrzenia, pełnego miłości i pożądania.

– Co mogę zrobić?

– Opuść go.

Parsknęła nieznacznie:

– Równie dobrze możesz mnie panie prosić, bym wyrwała sobie serce z piersi gołymi rękoma. Było by to zapewne łatwiejsze.

– Kochasz go, pani.

– Oczywiście – spojrzała znów na niego. – Padłam ofiarą ostracyzmu. Czy sądzisz, że przetrwałabym to wszystko, gdybym go nie kochała?

– Mimo to jestem gotowy cię przyjąć.

Zaskoczona Marguerite zastygła bez ruchu. Patrzyła na niego, zupełnie zbita z tropu.

– Proszę?

Wicehrabia uśmiechnął się smutno.

– Pragnę cię. Przyjmę cię.

Poderwała się na równe nogi.

– Musisz już iść, panie.

De Grenier wstał. Obszedł okrągły stolik, stanowiący barierę między nimi. Zrobiła krok do tyłu, więc się zatrzymał.

– Nie zrobię ci krzywdy.

– Saint-Martin nie będzie zachwycony twoją wizytą, panie. – Jej głos drżał nieznacznie, uniosła brodę, by dodać sobie animuszu.

– To prawda. – Spojrzenie wicehrabiego spochmurniało. – Zawsze między nami była wyczuwalna rywalizacja. Mimo że zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństwa, nie podejmuje żadnych działań, bo wie, co czuję do ciebie.

– Jakiego niebezpieczeństwa?

– Królewskie plany mają ogromną wagę i utrzymywane są w ścisłej tajemnicy. Hrabia Desjardins może uznać usunięcie cię za konieczność, nie zawaha się wtedy ani chwili. Jeśli markiz kocha cię równie mocno jak ty jego, zakończy wasz romans, by cię chronić.

– Nie dbam o to – powiedziała, kładąc rękę na ściśniętym żołądku. Wiedziała, że jej protesty byłyby niczym w obliczu życzeń króla. – Bez niego byłabym głęboko nieszczęśliwa. Wolę zostać i cieszyć się chwilą, tak długo jak to możliwe, niż odejść i pozostać z niczym.

– Mogę zwrócić ci wszystko, co straciłaś. – Podszedł krok bliżej.

– Zyskałam znacznie więcej.

– Czyżby? – zacisnął szczękę. – Straciłaś rodzinę, przyjaciół i pozycję społeczną. Poza murami tego domu nie masz żadnego życia, a dni upływają ci w oczekiwaniu na dawanie przyjemności mężczyźnie, dla którego jesteś niczym innym jak dodatkową rozrywką. Widziałem, co dzieje się z kobietami, które porzuca. Nie zniósłbym, gdyby i ciebie spotkał taki koniec.

– Przecież oferujesz mi to samo – powiedziała szybko.

– Nie. Ja chcę dać ci moje nazwisko.

Marguerite poczuła, że pokój wiruje i złapała się kurczowo oparcia fotela.

– Idź już.

– Ożeniłbym się z tobą – powiedział z zaangażowaniem. – Wysyłają mnie na jakiś czas do Polski. Tam jest bezpiecznie. Mogłabyś zacząć życie od nowa.

Pokręciła głową, czując narastający w niej ból.

– Proszę, idź już.

De Grenier zacisnął pięści, po czym pokłonił się z gracją.

– Wyjeżdżam niebawem. Jeśli zmienisz zdanie, przyjdź do mnie. – Wyprostował się, zwracając jej uwagę na swe szerokie ramiona. – Porozmawiaj z Saint-Martinem o powadze sytuacji, w jakiej się znaleźliście. Jeśli faktycznie znasz go tak dobrze, jak sądzisz, przekonasz się, że mówię prawdę.

Opuścił pokój zdecydowanym krokiem. Marguerite opadła bez sił na fotel. Chwilę później z wdzięcznością wzięła z rąk pokojówki kielich z czerwonym napojem. Wszyscy służący w rezydencji byli niezwykle dyskretni, zostali starannie dobrani. Nie wiedziała, skąd Philippe wiedział, komu można zaufać, a komu nie. Również jego działalność w Secret du Roi pozostawała dla niej tajemnicą.

– Mon coeur.

Skołowana, podniosła wzrok na Philippe’a, który energicznie wszedł do pokoju. Na głowie wciąż miał kapelusz, na dłoniach rękawiczki, a jego ubranie przesiąknięte było wonią koni i tytoniu.

– I cóż się stało? – zapytał, zapadając się w siedzisku naprzeciwko niej.

Przeniosła wzrok ponad jego ramieniem do okna i ujrzała, jak bardzo przesunął się cień rzucany przez słońce na podłogę. Czas upłynął tak szybko, zupełnie dla niej niezauważalnie. Poczuła się zagubiona. Nie tylko w czasie i niepokoju.

– Marguerite? Po co przyszedł de Grenier? Co ci powiedział?

Spojrzała na swojego kochanka, chcąc uwolnić się od kielicha, by pogładzić go po policzku. Szukał jej dotyku, a błękit jego oczu pociemniał od troski.

– Mówił, że Desjardins jest zdeterminowany, by nas rozdzielić – odparła ponuro. – I że grozi mi niebezpieczeństwo. Nie powiedział, o jakie niebezpieczeństwo chodzi, fizyczne czy psychiczne, a mnie nie przyszło do głowy, by zapytać.

Philippe zacisnął szczękę.

– To wszystko obłęd.

– Co? – Marguerite odstawiła kielich na stół, sięgając za jego plecy. – Co się dzieje? Zasugerował, że nie mówisz mi wszystkiego. Jeśli tak jest, powiedz mi natychmiast.

– Sam nie wiem. – Wstał, utyskując, i powoli zaczął zdejmować z siebie okrycie. Kapelusz, rękawiczki, płaszcz. Rzucił wszystko na otomanę z wyraźną frustracją. – Nie rozumiem tego. Przecież twoja osoba nie ma tu żadnego znaczenia.

Wiedziała, że niemądrze byłoby pozwolić, aby to beztrosko wypowiedziane zdanie ją zraniło, ale pierwszy raz, od kiedy go poznała, poczuła się mało ważna. Jakby była tylko dodatkową rozrywką.

– Oczywiście, że nie ma – wyszeptała, wstając. Kremowa suknia w krwistoczerwone kwiaty ciążyła jej teraz niemiłosiernie. Była roztrzęsiona. Poczuła mrowienie w palcach u nóg, jakby wracało do nich krążenie. Jak długo tu siedziała, rozmyślając o życiu bez Philippe’a? Ostatni rok żyła w przekonaniu, że już zawsze będą razem. Tego popołudnia pierwszy raz dopuściła do siebie inną możliwość.

– Źle mnie zrozumiałaś – wymruczał, przytulając ją mocno. – Dla mnie jesteś wszystkim, ale dla nich nie. Nie ma powodu, by skupiali na tobie uwagę. Skłaniam się raczej, by sądzić, że chodzi o coś innego, na czym im zależy. Coś, co według nich jest w twoim posiadaniu.

– Ty?

Philippe potrząsnął głową w geście zaprzeczenia.

– Zaoferowałem Desjardins’owi moje usługi. Powiedziałem, że pojadę, dokąd będzie trzeba. Tak jak kiedyś, na maksymalnie trzy miesiące. Choć nie wiem, jak bym zniósł trzy dni bez ciebie, kiedy już trzy godziny wydają się torturą i wiecznością. Przylgnął policzkiem do jej łona, a gest ten przywołał znane, zachęcające uczucie pożądania.

– Moją jedyną prośbą była ta o twoje bezpieczeństwo i wygody tutaj, podczas mojej nieobecności. Ale odmówił. Twierdzi, że nie mogę się skupić, rozpraszasz mnie, i woli, żebym pozostał na miejscu, bez obciążeń.

– Nie rozumiem, dlaczego nie może cię kimś zastąpić – powiedziała, szukając na jego twarzy jakiś wskazówek. – Mimo twych niewątpliwych zasług, z pewnością istnieją inni mężczyźni, którzy mogą świadczyć takie same usługi, co ty.

Usta pobielały mu od ich zaciskania. Philippe milczał chwilę, zanim powiedział:

– Myślisz, że de Grenier byłby ode mnie lepszy?

– Mam wybór między jego słowami a twoim milczeniem?

– Tak.

Przez chwilę poczuła napływający gniew, wywołany jego arogancją, ale za moment zaśmiała się lekko.

– Jak ty to robisz? – zapytała, kręcąc głową.

Złapał w palce upudrowany lok i pocierając go czule kciukiem i palcem wskazującym, zapytał niskim głosem:

– Co robię?

– Sprawiasz, że jesteś niezastąpiony. Całe popołudnie łajałam się w myślach za niepewną sytuację, w której się znalazłam. Nie mam nic poza twoimi względami, których nie mogę być do końca pewna. A teraz dodatkowo inni wykorzystują swe wpływy, by nas rozdzielić i nic nie mogę zrobić, żeby ich powstrzymać lub odwieść od tego. – Położyła dłonie na jego piersiach, palcami dotykając rozchełstanego żabotu. Robił zniewalające wrażenie: ubrany, na wpół ubrany, rozebrany. – A jednak stoisz tu przede mną, gotów strzec swoich tajemnic, a ja mimo to cię pragnę.

– Nie mam tajemnic, mówię ci wszystko. – Philippe ujął jej dłoń, ich palce się splotły. Ruszył do drzwi, pociągając ją za sobą.

– Nie powiedziałeś mi, że nadal naciskają, byś mnie opuścił.

– Bo to nie ma znaczenia.

Gdy weszli do prywatnego saloniku, puścił jej rękę i podszedł do okna. Przesunął przezroczysty materiał firanki i spojrzał na zewnątrz. Zapadał zmrok, będący zapowiedzią nadchodzącej nocy. Rok temu zapadający mrok był sygnałem do rozpoczęcia przygotowań do wyjścia na spotkania towarzyskie. Teraz czekała na nich jedynie kolacja i spokojny wspólny wieczór. Czy to było dla niego?

– Słyszę targające tobą wątpliwości aż tutaj – powiedział, odwracając się nagle w jej kierunku. – Co ci zaproponował?

W ciągu roku, który spędziła jako jego kochanka, Marguerite poznała wiele sposobów radzenia sobie z tym mężczyzną. Wiedziała, że nie był w stanie niczego jej odmówić, gdy była naga. Odsłoniła więc plecy i zachęcająco zerknęła na niego przez ramię. Podszedł do niej z gorącym spojrzeniem.

– Powinieneś raczej zapytać, czego nie proponował.

Philippe zaczął rozpinać guziki biegnące wzdłuż jej pleców.

– Jak sobie życzysz. Czego więc nie proponował?

– Swego serca.

Zastygł w bezruchu. Słyszała, jak powoli wypuszcza powietrze.

– Mógłbym cię zakontraktować, Marguerite. Mógłbym sprowadzić nasz... układ... do poziomu wymiany dóbr. Może wówczas poczułabyś się bezpieczniej.

– Lub poczułabym się jak dziwka.

– Właśnie dlatego nie proponowałem tego wcześniej. – Oparł dłonie na jej ramionach, po czym zmusił ją, by się odwróciła twarzą do niego. Przyglądał się jej uniesionej twarzy. Widać było, że cierpi. Jego ciemne oczy pełne były emocji, których nie potrafiła nazwać.

– Co mogę zrobić? – zapytała szeptem. – Jak mogę walczyć, gdy nie wiem, z czym walczę?

– Nie możesz tego zostawić mnie? – Przycisnął wargi do jej czoła. – Nie wierzę, że ta sprawa nawet w najmniejszym stopniu ma związek z tym, co nas łączy. Nie tak dawno de Grenier sugerował, żebym odszedł ze służby, a Desjardins był bliski przychylenia się do jego sugestii. Ta nagła zmiana zdania jest zupełnie nielogiczna. Chodzi o jakiś ukryty motyw, a ja zamierzam dowiedzieć się jaki.

– Je t’aime – powiedziała, nienawidząc uczucia strachu ogarniającego jej ciało.

Musnął jej wargi, by odgonić niepokój, po czym pogłębił pocałunek. Jego sprawność zapierała jej dech w piersiach. Wkrótce jej oddech przyśpieszył. Przywarła mocno do jego silnego ciała. Tym razem to Marguerite zdecydowała. Trzymając go za ręce, pociągnęła go w stronę alkowy. Tam, przynajmniej na kilka godzin, mogli zapomnieć o swoich zmartwieniach.

Hrabia Desjardins wszedł do piwniczki i stanął w tym samym miejscu, gdzie zawsze nakazywał mu L’Esprit.

– Mniemam, że de Grenierowi nie udało się skutecznie uwieść mademoiselle Piccard. – Na dźwięk chrapliwego głosu L’Esprita hrabiemu dreszcz przebiegł wzdłuż kręgosłupa.

– Zbyt wcześnie, by to ocenić.

– Nie. Obserwowałem go, gdy wychodził. Wyglądał na przygnębionego. Nie był pełen nadziei. Dla tego romansu poświęciła wszystko. Nie ma już nic do stracenia, poza jednym.

– Saint-Martinem.

– Otóż to. – W głosie L’Esprita słychać było uśmiech. – Nie opuści go dla własnego dobra. Ale dla jego dobra, tak.

Desjardins pokręcił głową. Nie wiedział, co takiego Saint-Martin uczynił, by ściągnąć na siebie gniew L’Esprita, ale było mu go żal. Podejrzewał, że L’Esprit nie spocznie, dopóki markizowi nie zostanie odebrane wszystko, co mu drogie.

– Co mam robić?

– Sam się tym zajmę – odparł L’Esprit – nie chcę, by umarł. To byłoby zbyt miłosierne.

– Wedle życzenia.

– Odezwę się, jeśli będę cię jeszcze potrzebował.

Otworzywszy drzwi do piwniczki, Desjardins wszedł po schodkach do kuchni. Podskoczył na dźwięk trzaskających drzwi prowadzących do przejścia, z którego korzystał L’Esprit. Wyjście przez piekielną otchłań pasowało do tego człowieka. Była w nim furia i szaleństwo. Hrabia żałował szczerze, że uległ pokusie kontaktu z nim. Piękna błyskotka dla żony, niezależnie od tego jak cenna, nie była warta jego duszy.

Philippe był zbyt pochłonięty myślami o Marguerite, by podziwiać uroki Paryża. Oddawał się własnym rozmyślaniom, przekonany, że coś umykało jego uwadze. Koń sam skierował kroki w stronę rezydencji zajmowanej przez Marguerite. Rytmiczny stukot kopyt pomagał jeźdźcowi pogrążyć się w myślach.

Otaczali go liczni przechodnie, tworząc poczucie bezpieczeństwa. Ale nie był wcale bezpieczny. Gdyby choć przez chwilę podejrzewał, że to on zostanie wykorzystany przeciwko Marguerite, a nie na odwrót, zachowałby większą czujność. A tak, skręcił i otrzymał potężny, niespodziewany cios w klatkę piersiową. Nie miał nawet szans się obronić. Spadł z konia i upadł na plecy na ziemię. Nie mógł złapać tchu, kręciło mu się w głowie i nie mógł się ruszyć. Niebo przesłonili mu stojący nad nim mężczyźni. Noga z ciężkim butem wyprowadziła cios w jego bok. Powietrze przeszył groteskowy trzask – odgłos łamiącego się żebra. Kolejne kopniaki. Krzyk. Szyderczy śmiech. Ból. Agonia. Philippe modlił się o siłę, by móc przekręcić się na bok i zwinąć w kłębek, ale ciało było głuche na polecenia. Pociemniało mu w oczach, a w końcu nastała zupełna ciemność.

– Popołudniowa poczta, mademoiselle.

Marguerite podniosła wzrok znad menu na ten tydzień, które studiowała przy stole w jadalni. Spojrzała na stojącego w drzwiach kamerdynera, skinęła, by wszedł i odłożyła menu na bok.

– Dziękuję – powiedziała, sięgając po srebrną kopertę z wierzchu stosu korespondencji podanej na eleganckiej tacy. Zajmowała się codziennymi sprawami z minimalną uwagą, pochłonięta rozmyślaniami o Philippie i tym, jak bardzo był wyobcowany przez kilka ostatnich dni. Była prawdziwym więźniem we własnym domu. Nie mogła wyjść na miasto, żeby załatwić najprostsze nawet sprawy. Przeznaczono jej dodatkowych służących, których zadaniem było dbanie o jej bezpieczeństwo. Skromna korespondencja była jedynym kontaktem z ludźmi spoza murów domu.

Jej uwagę przyciągnęła teraz koperta zalakowana czarną pieczęcią. Korespondowało z nią niewiele osób. Matka i ojciec wydziedziczyli ją, a siostry pisały z rzadka i bardzo ogólnikowo. A jednak, na kopercie widniało jej nazwisko, nie Philippe’a. Otworzyła ją ostrożnie i zaczęła czytać zamaszyste pismo z coraz większą konfuzją.

Saint-Martin ma dwa wyjścia. Może wybrać ciebie lub życie. Wiem, jaki będzie jego wybór. Pytanie, co ty wybierzesz?

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Nie igraj ze mną

Spis treści

Karta tytułowa

Dedykacja

PROLOG 1

PROLOG 2

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału

DON’T TEMPT ME

Projekt serii i zdjęcie na okładce

Anna Małyszek

Redakcja

Dorota Wer

Korekta

Jadwiga Przeczek

Copyright © 2006 by Sylvia Day

Copyright © for the translation by Małgorzata Miłosz, 2014

Copyright © Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2014

Wielka Litera Sp. z o.o.

ul. Kosiarzy 37/53

02-953 Warszawa

http://www.wielkalitera.pl/

ISBN 978-83-64142-56-7

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl