Egzorcysta

pismo ludzi wolnych

nr 1 (17) styczeń 2014

MONUMEN Spółka z o.o.

Warszawa 2014

Spis treści

Prawda czyni wolnym – Artur Winiarczyk Redaktor Naczelny

Nick Cave zarzuca pajęczą sieć – Grzegorz Kasjaniuk

Mroczny i zdegenerowany

Ewa naga

Schadzka z diabłem

Wiara zdeformowana

Wabiący w ciemność

Syreni śpiew

Przewrotny testament?

Ze złym można walczyć tylko w armii Bożej – Anna

W mocy tajemniczego Rycerza

Otworzyć drzwi diabłu

Jak w matni

Ślady Złego

NIE MÓWIĘ O DEMONIE Mówię o zwycięstwie Chrystusa

Obnażone słabości złego – Ks. Michał Olszewski SCJ

Ograniczony przez Boga

Pokonany w walce

Pokonany modlitwą i postem

Na pozycji straconej

Nie trzeba się bać broni św. Antoniego Pustelnika – Ks. dr hab. Dominik Zamiatała CMF

Próba strachu

Rozwaga i pokora, modlitwa i asceza

Sposoby ataków diabelskich

Nie należy bać się Szatana

Siewca zwątpienia Doświadczenia ataków Złego w życiu bł. Marceliny Darowskiej

Doświadczenie obecności Szatana

Ośmieszanie i bluźnierstwa

Ataki duchowe

Wizje piekła

Wysiłki piekielne dobrym znakiem

Nie wszystkie pokusy pochodzą od Szatana

Etapy kuszenia

Oczyszczający Dopust Boży

Wyjątkowa rola kobiet

Kolos na glinianych nogach – Dr Wincenty Łaszewski

Natura w służbie Złego?

Dawca „czarnej łaski”

Śladami Szczepana Męczennicy i błogosławieni z Hiszpani– Dr hab. Cezary Taracha
– Dr Pablo de la Fuente

Szał i bestialstwo

Zawiłości procesowe

Wspólne świadectwo

Siedem grzechów głównych współczesnej literatury – Małgorzata Nawrocka

Grzech I: Me deum adoramus

Grzech II: Człowiek – bóg ekshibicjonista

Grzech III: Dzieci von Dänikena i Lucasa

Grzech IV: Zbrodnia i nagroda

Grzech V: Erotyzacja

Grzech VI: Wulgarnie do bólu

Grzech VII: Moda na okultyzm

Po rachunku sumienia

Cmentarzyk z EPEE – Straszna frajda – Grzegorz Janikowski

Słońcem upojeni

Olimpiada „kochających inaczej”

Wyznanie satanisty

Pokora wielkością człowieka – Ks. dr hab. Marek Chmielewski

Prawda o sobie samym

Fałszywa skromność

Szatańska pycha

Uczeń i wąż – Juliusz Gałkowski

Symbolika węża

Czerwony krzyż

Legenda o św. Janie

Żywot gwałtownika

To, co najważniejsze

Materializm - nauka czy światopogląd? Wszechświat według antyteistów – Prof. dr hab. Zbigniew Jacyna-Onyszkiewicz

Geneza materializmu naukowego

Zalew literatury antyteistycznej

Teoria ewolucji a kosmologia kwantowa

Kosmologia kwantowa

Wszechświat bez początku?

Natura duchów upadłych – Ks. dr Sławomir Kunka

Bóg bardzo bliski duchom czystym

Istnienie osobowe i sprawa imienia

Rozumność i wolność

Odrzucenie Boga przez duchy upadłe

Radykalność i nieodwracalność wyboru

Diabelski bunt antagonisty Mądrości miłującej

Anty-osoba – Ks. dr hab. Grzegorz Barth

Osoba w odwróconym sensie

Bez oblicza

Wobec Boga jest bezsilny – Ks. dr Andrzej Wołopiuk

Zły wie, że przegrał

Kusi i oszukuje

Opatrzność Boża nas strzeże

Ostateczne zwycięstwo

Reportaże z doliny śmierci – Łukasz Adamski

Miesięcznik Egzorcysta odpowiada na pytania Czytelników

Przeczytaj Biblię w ciągu jednego roku – Ks. dr hab. Piotr Ostański

Drogi Czytelniku

Strona redakcyjna

Prawda czyni wolnym

Artur Winiarczyk Redaktor Naczelny

Gdyby dzisiaj ktoś głosił takie oczywistości, jak: zła nie należy czynić i każdy człowiek jest wolny, uznany zostałby za nudziarza. Ludzie nie potrzebują oczytywać się w mądrych książkach, by wiedzieć, że to głos sumienia mówi, co dobre, a co złe. Nie muszą też słuchać akademickich wykładów, by wiedzieć, że każdy jest wolny.

Sytuacja zaczyna się komplikować dopiero wtedy, gdy przychodzi te dwie prawdy realnie ze sobą pogodzić. To, co w teorii może być irytującym banałem, w praktyce zaczyna nagle urastać do życiowego problemu, czasem nawet nieprzezwyciężalnego.

Żeby móc realizować wolność, nie wystarczy mieć wolną wolę. Trzeba także być wolnym od przymusu, i to nie tylko zewnętrznego, ale przede wszystkim – od wewnętrznego. Tak samo bowiem, jak istnieje niewola zewnętrzna, tak też i wewnętrzna. Człowiek wolny to nie tylko ten, który może decydować, co i jak robić. To przede wszystkim człowiek, który nie jest niewolnikiem duchowym. Bo wolność jest cechą duchową. Można być niewolnikiem politycznym albo więźniem, a pozostawać wolnym, ponieważ wolna decyzja powstaje tylko i wyłącznie w momencie jej podejmowania. To, co potem następuje, a więc wykonanie czynu, to już ściśle zdeterminowany biologicznie i mechanicznie proces, który czasem może nie dojść do skutku, jeżeli staną na przeszkodzie czynniki zewnętrzne. Jan podjął decyzję kradzieży auta, ale go nie odpalił. I chociaż samochód nie został skradziony, to Jan złodziejem jest, choćby poza nim nikt o tym nie wiedział.

Istotą wolności jest prawda, bowiem ona stanowi o jej tożsamości i sensowności. Tylko w świetle prawdy i na płaszczyźnie dobra (nie ma dobra bez prawdy i odwrotnie) wolność ma szanse swego spełnienia, oznaczającego pozytywny rozwój osoby ludzkiej – wolność jest bowiem po coś, i na pewno nie po to, by się afiszować jako super synteza procesów małpiej ewolucji. Zresztą nie tylko spełnienia, ale nawet przetrwania. Jeśli Jan nie uwzględni prawdy, że nie umie fruwać i że działa siła grawitacji, to skacząc z dziesiątego piętra, najpewniej się zabije i tym samym zabije swą wolność. Taka jest prawda. I co z tego, że była to decyzji wolna, skoro już więcej Jan z wolności nie skorzysta?

Zatem prawda to „prazasada” wszechrzeczy, absolutnie pierwotna matryca wszystkiego, co istnieje i może być pomyślane. Jest bardziej pierwotna niż ludzka wolność i jej ekspresja. Toteż właśnie prawda „ustanawia” wszelkie reguły i warunki. I to bezdyskusyjnie. Jan może co najwyżej ich nie akceptować – ale co mu z tego przyjdzie? Czy wtedy będzie bardziej wolny albo czy w ogóle będzie wolny? W żadnym razie. Jeśli w swej wolnej decyzji zdecyduje się sięgnąć po narkotyki, to powinien wiedzieć, że kolejne po nie sięgnięcie nie będzie skutkiem jego wolnej woli, a jedynie przymusu uzależnienia.

Chrystus powiedział o sobie, że jest Prawdą. I że prawda nas wyzwoli. Należy zatem ją poznawać i jej się poświęcić. Ona dopiero daje gwarancję wolności.

Chrześcijańska koncepcja wolności wynika z biblijnej koncepcji człowieka jako obrazu Bożego, wedle której tylko Bóg jest wolny, natomiast człowiek został obdarzony władzą wolnej woli po to, by wolność pielęgnować przez dobre i mądre decyzje w ciągu całego swego życia. Jest ona więc darem i zadaniem – jak zwykł mawiać Jan Paweł II. Po grzechu pierworodnym człowiek utracił jasność Prawdy: zamiast życia wiecznego wybrał śmierć, zamiast służyć Bogu, który go obdarzył dobrami stworzonymi, stał się niewolnikiem rzeczy. Wolność ludzka jest ciągle zagrożona. Ludzie wolni to słuchający Boga i posłuszni Jego woli. Koncepcja ta różni się zasadniczo od tzw. koncepcji nowożytnej, która upatruje istotę wolności w autonomii od Stwórcy. Właśnie dla chrześcijan Boża wolność jest rękojmią tego, że człowiek nie podda się pod panowanie rzeczy i że będzie w stanie rozróżniać dobra trwałe od nietrwałych. Podstawą wolności jest więc życie w Prawdzie. Kłamstwo zaś stoi u podstaw antywolności, która dziś jest parodiowaniem wolności.

Każdy, kto chce być wolny, musi pokłonić się Prawdzie i pozwolić się Jej prowadzić.

Artur Winiarczyk
Redaktor Naczelny

Nick Cave zarzuca pajęczą sieć

tekst Grzegorz Kasjaniuk

Wydany w lutym 2013 roku album Nicka Cave’a „Push The Sky Away” wrzuca człowieka w ciemność obrzydliwości i destrukcję egoistycznych postępków. To podróż w otchłań piekła. Australijski wokalista wypuścił na rynek płytę, na której wyśpiewał dziewięć utworów o mrokach duszy ludzkiej, otwierającej się na grzech i wpadającej w objęcia Szatana.

Nick Cave uznawany jest za nietuzinkowego artystę, poetę, pisarza i aktora. Dekadencji i zachęcających odniesień do sił zła w jego twórczości jest sporo. Niestety, nazywa się je artystyczną formą, swoistym performance, a nie zagrożeniem dla duchowości.

Mroczny i zdegenerowany

Postać muzyka należy odbierać w szerszym kontekście. Cave w tekstach większości nagranych przez siebie płyt i w treści napisanych książek zawiera autobiograficzne wątki. Nie dotyczą one jednak uroków życia. Czy są autentyczne? W drugiej swojej książce pt. „Śmierć Bunny’ego Munro” przedstawia życie degenerata owładniętego żądzą seksu i doświadczającego go bez skrupułów. Pytany, czy autentyzm opisywanych sytuacji nie wynika z jego własnych doświadczeń, odpowiadał dwuznacznie i cytował swojego bohatera, który miał erotyczne fantazje na temat bielizny Kylie Minogue. Jest taki teledysk do „Spinning Around”, który zawładnął umysłami Brytyjczyków na cały rok. Tabloidy nie rozpisywały się o niczym innym oprócz seksownych majtek Kylie. Myślę, że Kylie powinna wziąć pewną odpowiedzialność za tę powieść z racji, iż ubrała te seksowne majtki – opowiadał dla magazynu „Rolling Stone”. Cave i Minogue znali się dobrze. Czy zatem powieść i wypowiedź wokalisty były prowokacją, czy też czymś więcej?

Nick Cave jest jak nowy Charles Baudelaire, a jego płyta epatuje taką samą śmiałą erotyką, brzydotą, obrazami zła i profanacji jak „Kwiaty zła”.

Cave wraz z Kylie Minogue opowiedział mroczną historię o dzikich różach w piosence „Where the Wild Roses Grow” z płyty „Murder Ballads”.

Kylie Minogue:

Trzeciego dnia zabrał mnie nad rzekę

Pokazał mi te róże i pocałowaliśmy się

I ostatnią rzeczą, którą słyszałam było wymruczane słowo

Kiedy klęknął nade mną z kamieniem w garści

Nick Cave:

Ostatniego dnia zabrałem ją tam, gdzie rosną dzikie róże

Leżała na brzegu, wiatr delikatny jak złodziej

I pocałowałem ją na pożegnanie, mówiąc: „Każde piękno musi umrzeć”

I położyłem ją, i posadziłem jej różę pomiędzy zębami

Twórczość Nicka Cave’a przesiąknięta jest dekadencją i odniesieniami do sił zła. Niestety, nazywa się je artystyczną formą, swoistym performance, a nie zagrożeniem.

Ewa naga

Na początku kariery muzycznej inspiracją dla tekstów Cave’a była jego ówczesna dziewczyna, Anita Lane. Nie opisywał jednak romantycznych wątków tej znajomości. Chorobliwe wręcz skupianie się na perwersji towarzyszy mu więc od dawna. Obnażanie tajemnic kobiecej psychiki jest widoczne także na płycie „Push The Sky Away” i mocno odzwierciedla to jej okładka.

To zawstydzona, upodlona swoim czynem Ewa, która cichaczem wymyka się z Raju. Jest już za jego wrotami, oślepiająca jasność przebija z otworów-okien w kształcie krzyża. Nie patrzy przed siebie, jej twarz jest skryta, chce wymknąć się, ale nie wie jeszcze dokąd. Nie ma z nią Adama… Może już nie zdąży do niej dołączyć i dać jej oparcia. Czeka na nią już ten, który ją zwiódł. Podał fałszywe rozwiązanie. Pewny swego, z bezczelnością, ubrany w swoją czerń, daje jej wyjście z sytuacji – otwiera drzwi prowadzące do… dalszego upadku? To przewrotność tytułu płyty „Push The Sky Away”, to dotykanie piekła.

Autentyzmu okładce dodaje fakt, że zdjęcie przedstawia modelkę Susie Bick, żonę Nicka Cave’a. Odbywała ona sesję zdjęciową w pokoju obok i pozbawiona odzienia przemykała przez salon, gdy jej fotograf, Dominique Issermann, błysnęła fleszem. Cave z wrodzoną przewrotnością zarzekał się, że to zdjęcie było niezamierzone, ale jego dziwny, piękny i niejednoznaczny wyraz zadecydował o wyborze na okładkę.

Schadzka z diabłem

Muzyka, teksty, teledyski, okładka płyty i sceniczny entourage mają swoje wyznaczone miejsce i znaczenie. Dopełniają się. Tworzą język znaków i niedomówień. Są jak fetysz.

Opisując na płycie mroczne sytuacje, zainspirowane historiami wyszukanymi w internetowej Wikipedii, Cave wchodzi w opis relacji z Szatanem. Owładnięcie następuje krok po kroku: najpierw nieświadoma degeneracja, a na zakończenie świadome podpisanie paktu z diabłem.

Ósmy utwór na płycie, „Higgs Boson Blues”, dotyka osobowego zetknięcia się ze Złym. Cave sięga do historii Roberta Johnsona, legendarnego muzyka bluesowego, i do jego klasyka – piosenki „Crossroads”, opowiadającej o skrzyżowaniu na Route 66, na którym Robert Johnson podobno spotkał się z diabłem. Wcześniej był kiepskim muzykiem bluesowym, po tym spotkaniu zyskał niesamowity talent geniusza. Cave w kompozycji jest uczestnikiem spotkania. Biernym? A może sam wciela się w Lucyfera? Skąd wziął się talent Nicka Cave’a?

Natknąłem się na skrzyżowanie

Noc była gorąca i czarna

Widzę jak Robert Johnson

Z gitarą za dziesięć dolarów przytroczoną do pleców

Szuka melodii

Oto Lucyfer

i jego prawo kanoniczne

A setki czarnych dzieci uciekają z jego ludobójczej paszczęki

Ma bruzdę mordercy

Robert Johnson i człowiek diabeł

Nie wiem, kto kogo rozszarpie

Wiara zdeformowana

Kiedy Nick Cave po raz pierwszy przyjechał do USA, nie mógł zrobić kariery. Jedna z tras koncertowych jego zespołu po Ameryce została udokumentowana filmem trafnie zatytułowanym „The Road To God Knows Where”. Szczerze i bez upiększeń ukazywał on egzystencję muzyków borykających się z nudą, ogromnymi przestrzeniami oraz obojętnością Amerykanów na twórczość prawie nieznanego zespołu. W następstwie tego Cave załamał się i wszedł w świat pełen alkoholu i heroiny. Czy ktoś wyciągnął tam do niego dłoń?

Cave tylko tajemniczo się uśmiecha – wyszedł z narkotycznego ciągu, zrobił karierę, ale na pewno nie modlił się o to. Na wiarę patrzy bardzo materialistycznie. Jak wyjaśniał w wywiadzie dla „Newsweeka”: Nie wierzę w chrześcijańskie piekło. Znaczy, jestem otwarty na to, co czeka nas po śmierci, ale mam okropne przeczucie, że niestety nic tam nie ma.

Czym dla niego są demony? To sekwencje przedśmiertnych halucynacji. Większość z nas jest wychowana w wierze katolickiej czy chrześcijańskiej, dlatego też umysł, który całe życie nasiąka dogmatami wiary, przed śmiercią tworzy takie, a nie inne wizje. Wydaje mi się to logiczne.

Choć Cave inspiruje się Biblią, to nie w celu pogłębiania wiary, tylko z powodu chorej fascynacji śmiercią: Najsilniej przemawia do mnie Ewangelia św. Marka, bowiem cała przesiąknięta jest obsesyjnym wręcz myśleniem o śmierci Chrystusa. Dzięki temu, że jest podzielona na krótkie rozdziały, czyta się ją niemal jak pulpową powieść, która prowadzi do nieuniknionego końca, czyli śmierci Syna Bożego.

Problemem była jej mała czarna książka I me imię na każdej z jej stron Cóż, nawet w Alei Rocznic Dziewczyna z czegoś musi żyć Jak szaleniec, z góry wtedy patrzyłem w to miejsce (…) Według swych kazań muszę żyć I idę miastem Płaszczem targa wiatr Idę z embrionem jak z psem

Wabiący w ciemność

W utworze „Jubilee Street” Cave podpowiada, jaką rolę sam pełni na płycie „Push The Sky Away”. W teledysku jest diabłem-sutenerem, który poluje na zagubionych mężczyzn i sprowadza ich do prostytutki. W efekcie znużony życiem starszy pan zostaje zamordowany przez kobietę, z którą spędza wieczór. Jej ulubioną książką jest czarna biblia. Leży na stoliku obok łóżka, na którym prostytutka zabija mężczyznę.

Niektórzy mówią,
Że to tylko muzyka
Och, ale przecież
Przeszywa duszę

Każdy z dziewięciu utworów na płycie coraz bardziej zagłębia się w czarną otchłań. To nie są piosenki pisane w blasku słońca.

Nick Cave użył zabiegu, który bardzo uatrakcyjnia muzycznie płytę: zrezygnował z gitarowego zgiełku, który charakteryzował brzmienie jego poprzedniego zespołu Grinderman, i powrócił wraz z The Bad Seeds, mamiąc urokiem zaciemniającym wyuzdanie. Pozorne ciepło charakteryzujące brzmienie jest w istocie zimne, a naturalizm ma pozór subtelności, jest wyrachowany. To brudna droga Toma Waitsa, z upadłym aniołem w głównej roli.

Syreni śpiew

Nawet nagraniu płyty towarzyszyła specyficzna aura, związana z miejscem, gdzie znajduje się studio nagraniowe. Studio La Fabrique znajduje się w starożytnym miasteczku Saint-Remy-de-Provence. To tu mieszkali Nostradamus i Frédéric Mistral, a Vincent van Gogh przebywał na leczeniu psychiatrycznym w szpitalu Saint-Paul de Mausole. Czy płyta Nicka Cave’a też była inspirowana szaleństwem?

Z ciszy w krzyk – tak płynie muzyka na płycie „Push The Sky Away”. Muzycy chcą mocniej zagrać na instrumentach, rwą się do przodu, ale muszą hamować się w chęci pędu: jeszcze nie teraz, zrobimy to inaczej i tak słuchacz wpadnie w sieć pajęczą – zdają się mówić dźwiękiem. Choć krzyk jest zatopiony w ciszy, to brzmi donośnie w spokojnych melodiach i śpiewie wokalisty. To syreni śpiew. Wabi, żeby zabić, jak w kompozycji „Mermaids”, gdzie opisany jest dramat marynarzy topionych przez syreny.

Organy, skrzypce, delikatne dźwięki gitary, basu, perkusji, pianina i towarzyszący głos wokalistki – to tło dla kipiących dekadencji. Nick Cave jest jak nowy Charles Baudelaire, a jego płyta epatuje taką samą śmiałą erotyką, brzydotą, obrazami zła i profanacji jak „Kwiaty zła”.

Przewrotny testament?

„Push The Sky Away” wydaje się być zwieńczeniem działalności artystycznej Cave’a, jego muzycznym testamentem. Tytułowa kompozycja jest esencją dotychczasowego przekazu dorobku artysty, odnoszącą się bezpośrednio do niego samego. Wybranie zła i pożegnanie się z dobrem raz na zawsze. Teraz powinien zachować się jak Bertold Brecht i zapisać ostatnią wolę – polecenie, by w jego sercu umieścić sztylet, a ciało zamknąć w stalowej trumnie, by nie mogły dostać się do niego robaki. Dlaczego? Bo zimnego piękna nie może dotknąć zgnilizna. Wręcz romantyczne, ale jakże puste i ułomne spojrzenie na ludzką egzystencję.

Grzegorz Kasjaniuk
redaktor, dziennikarz i publicysta muzyczny

Ze złym można walczyć tylko w armii Bożej

tekst Anna

Jestem osobą wierzącą i praktykującą. Przydarzyło mi się jednak w życiu coś, co sama sprowokowałam przez swoją ignorancję, ciekawość, brawurę albo po prostu głupotę i o czym bardzo chciałabym w końcu opowiedzieć.

Gdy miałam 18 lat, zakochałam się bez pamięci w chłopaku o imieniu Jacek. Był tajemniczy, jakby natchniony, słuchał ciężkiej, metalowej muzyki, stawiał tarota. Opowiadał mi o dziwnych światach, w które – jak twierdził – potrafił się przenosić, aby walczyć ze złem. Można było tego dokonać, czytając przed snem trzykrotnie wezwanie do tajemniczego Rycerza. Treść brzmiała mniej więcej tak: Przybądź do mnie, Rycerzu. Dodaj mi siły i odwagi, abym mógł walczyć ze złem.

W mocy tajemniczego Rycerza

Jacek przestrzegał mnie, abym nigdy nie wybierała się w te „zaświaty” sama, ponieważ to bardzo niebezpieczne – kto zginie tam, w życiu rzeczywistym zapadnie w śpiączkę. Przyznaję, że słuchałam tego z przymrużeniem oka, a z drugiej strony ciekawość nie dawała mi spokoju. Nikomu nic nie mówiąc, pewnego wieczoru przed pójściem spać przeczytałam trzykrotnie wezwanie do tajemniczego Rycerza.

Przed moimi oczami ukazał się olbrzymi, sięgający chmur mężczyzna w złotej zbroi. Miał długie czarne włosy, wyciągał do mnie ręce i nie otwierając ust mówił, że mnie pragnie. Przyciągał mnie do niego jakby wielki magnes; nie miałam swojej woli, żadnych myśli, jak w hipnozie przybliżałam się do niego zupełnie obezwładniona. Aż nagle ktoś chwycił mnie od tyłu z całych sił za ramiona i wyciągnął z tego snu.

Pewnego wieczoru Ela weszła do kościoła w trakcie Mszy Świętej. Wszystkie rzeźby wydały jej się zmienione w potworne, powykrzywiane twarze. Podczas Podniesienia zemdlała. Gdy się ocknęła, klęczał nad nią ksiądz, mówiąc: Dziecko, idź koniecznie do spowiedzi.

Tak, byłam przekonana, że to sen. Dopóki nie spotkałam rano oburzonego Jacka, który zanim cokolwiek powiedziałam, wykrzyczał: Przecież mówiłem Ci, że nie wolno iść tam samotnie! Zdążyłem w ostatnie chwili!

Zaczęła się seria dziwnych wydarzeń. Gdy byliśmy razem z przyjaciółmi nad jeziorem, widziałam przemykające ludzkie cienie. Duchy – bo jak inaczej nazwać postać człowieka, którego widzę na wyciągnięcie ręki, a on rozpływa się w ułamku sekundy. Gdy zostawałam sama, słyszałam w swojej głowie wyraźny szyderczy głos: Co? Boisz się? Przyjaciele Ci nie pomogą! No, uciekaj, uciekaj i tak cię dopadnę! Będziesz się modlić?! A módl się! Ha! Ha! Ha!

Otworzyć drzwi diabłu

Po wakacjach razem z moją przyjaciółką Elą, z którą studiowałam polonistykę, wpadłyśmy na dziwaczny pomysł, aby odnaleźć legendarną biblię Szatana, pisaną krwią na ludzkiej skórze. Pomysł niedorzeczny, absurdalny. Niby jak odnaleźć taką księgę – przecież nie w bibliotece uniwersyteckiej! A jednak sam zamysł wystarczył, by otworzyć się na działanie Złego.

Najpierw pojawiły się niezwykłe zdolności – bawiło mnie, że potrafię siłą woli tak rozbujać lampę, by wirowała pod sufitem, przepalając kolejne żarówki, otwierać drzwi z wielkim hukiem, stojąc od nich z daleka.

Ela wstawała w nocy i pismem automatycznym, patrząc cały czas przed siebie, pisała kilka stron w pięknej, bezbłędnej łacinie, choć nasza znajomość tego języka wówczas zaczynała się i kończyła na odmianie: ego, mei, mihi, me. Gdy zdumieni studenci filologii klasycznej tłumaczyli nam te teksty, okazywało się, że były one pisane specyficznym stylem, np.: To, co ma być, to się stanie, albowiem to, co się stało, nastąpi, a to, co nastąpi, już się stało. Pod tekstem widniał podpis – Asmodeusz.

Czasem w rozmowie z Elą na zwykłe, codzienne tematy, mówiłam: Nie martw się, Beliar nam pomoże! – A kto to jest Beliar?! – pytała Ela. – Nie wiem… – odpowiadałam.

Jak w matni

Dość szybko poczułyśmy, że przestajemy panować nad tym, co nas spotyka. Zaczęłyśmy nosić w sobie wielki, fizyczny ciężar, jakby jakiś głaz leżał nam na piersi. Cały czas towarzyszyły nam cienie. Najczęściej czaiły się za nami, chowały za drzewa, lampy, czasem wyprzedzały nas, jakby torując nam drogę. Pewnego wieczoru Ela weszła do kościoła w trakcie Mszy Świętej. Wszystkie rzeźby wydały jej się zmienione w potworne, powykrzywiane twarze. Podczas Podniesienia zemdlała. Gdy się ocknęła, klęczał nad nią ksiądz, mówiąc: Dziecko, idź koniecznie do spowiedzi!

W moim domu zło czaiło się wszędzie. Nie miało większego znaczenia, czy był dzień, czy noc. Klamka w oknie przekręcała się, okno otwierało się i wpadał z hukiem wiatr, chociaż na dworze była bezwietrzna pogoda – i tak po wielekroć. Ciągle ktoś był przy mnie, widziałam jak fotel ugina się pod czyimś ciężarem. Mój pies raz warczał cały najeżony, patrząc w pustą przestrzeń, raz kulił się z piskiem, najwyraźniej bojąc się czegoś. Miałam wrażenie, że zaczynam wariować – traciłam poczucie czasu: na krótko wchodziłam pod prysznic, a gdy wychodziłam, okazywało się, że byłam w łazience 3 godziny.

Wzięłam kiedyś „na stopa” pewnego chłopaka – był ubrany na biało i wyglądał tak jak ja, po prostu miał moją twarz. Milczał. Nagle zniknął – nie wiem jak, nie zatrzymywałam się. Wtedy myślałam, że był to mój Anioł Stróż. Teraz mam co do tego spore wątpliwości.

Zło przychodzi jak na gwizdnięcie, tylko czeka, aż człowiek uchyli mu drzwi swego życia. Wiem, że Szatan to nie jest ludowy mit. Poznałam swojego wroga.

Kilkakrotnie chcąc się modlić na różańcu, odkrywałam, że jest porozrywany na drobne kawałki. Kupowałam nowy, prosiłam księdza o poświęcenie i sytuacja znów się powtarzała.

Ślady Złego

Byłyśmy zmęczone fizycznie i psychicznie. Zrozumiałyśmy, że to nie żarty. Teraz myślę, że to zadziwiające, ale my właściwie w ogóle się nie bałyśmy. Pamiętam, jak zmęczona obecnością Złego, krzyknęłam: Zostaw mnie w końcu w spokoju! Nie będę szukać twojej biblii! Nie jesteś w stanie mną zawładnąć! Mówię Ci – dosyć! Wszystko znikło jak ręką odjął.

Tak sądziłam do niedawna. A teraz, gdy analizuję życie Eli i swoje, myślę sobie, że zło sprytnie przyczaiło się i dało nam wycisk. Moim mężem został Jacek; okradał mnie, oszukiwał, zdradzał, w końcu rozwiódł się ze mną, nie interesuje się naszym synem. Mąż Eli, egocentryczny alkoholik, schizofrenik, porzucił ją, gdy urodziło im się niepełnosprawne dziecko.

Smród po Złym długo się ciągnie. I nie ma to pewnie większego znaczenia, dlaczego zaprosiłam go do swego życia: czy przez głupotę, ciekawość, pychę, czy przez nieświadomość. Zło przychodzi jak na gwizdnięcie, tylko czeka, aż człowiek uchyli mu drzwi swego życia. Cenię swoje doświadczenia. Moja wiara stała się głębsza. Wiem, że Szatan to nie jest ludowy mit. Poznałam swojego wroga.

Zawsze miałam naturę wojownika, wiem już jednak, że ze Złym można walczyć tylko i wyłącznie w Bożej Armii, nigdy w pojedynkę. Doceniłam modlitwę różańcową, proste gesty świadczące o mojej wierze, jak chociażby zrobienie znaku krzyża przed kościołem czy żegnanie się z synem słowami: Idź z Panem Bogiem. Często, gdy jest mi źle, mówię sobie: Pan mój i Bóg mój – i czuję wtedy wielką ulgę, bo wiem, że z Nim nic mi nie grozi.

Anna
(imię i nazwisko znane redakcji)

KOMENTARZ EGZORCYSTY

W oparciu o samo świadectwo mam wrażenie, że w historii Anny epizod z kolegą, późniejszym jej mężem Jackiem, i wspomnianym „Rycerzem” nie był jedynym wydarzeniem w jej życiu o charakterze okultyzmu, który ją otworzył i związał ze złym duchem. Wydaje się, że pomimo jej pobożności i identyfikowania się z wiarą tych wydarzeń musiało być więcej, a być może nie jest ich obecnie świadoma. Po jednym wypowiedzeniu formuły wzywającej wspomnianego „Rycerza” nie byłoby aż takich, mrożących krew w żyłach, sensacji. Prawdopodobnie praktyk okultystycznych musiało być więcej, a ów moment wezwania „Rycerza” bardziej świadomie wypowiedziany, był kroplą przepełniającą czarę. Sam akt owego zaproszenia nazywałbym specyficzną (nietypową formą) spirytyzmu – wywoływania duchów.

Konsekwencje wspomnianego wydarzenia, o których pisze Anna, świadczą o poważnym jej uzależnieniu od Złego. Może nie jest ona związana tak bardzo, jak jej przyjaciółka Ela, ale związanie to jest na tyle poważne, że powinna mieć miejsce specjalna modlitwa Kościoła – modlitwa o uwolnienie. Anna ma rację, kiedy pisze, że chyba zły duch się ukrył, a poważniejszymi konsekwencjami niż przekręcające się klamki lub wirująca lampa są późniejsze jej losy – losy jej małżeństwa. Ze swojej strony zalecałbym Annie, by zwróciła się do swoich duszpasterzy o pomoc, o specjalną modlitwę o uwolnienie.

Czytelników tej historii przestrzegałbym, by podobnych jak Anna eksperymentów nie podejmowali. Samo doświadczenie jest wątpliwej wartości, a powrót nie jest taki łatwy. No i mogą się zdarzyć takie sytuacje, które staną się krzyżem całego życia.

Ks. Andrzej Grefkowicz
egzorcysta archidiecezji warszawskiej

Wydawca:
MONUMEN Spółka z o.o.

Prezes Zarządu: Mariusz Błochowiak

Adres Redakcji: Tęczowa 2
05-075 Warszawa-Wesoła

Tel: 48 22 266 80 20

e-mail:
redakcja@miesiecznikegzorcysta.pl
www.miesiecznikegzorcysta.pl

Redaktor Naczelny: Artur Winiarczyk

Rada Programowa:
ks. dr hab. Krzysztof Guzowski (Lublin)
Przewodniczący
ks. prał. Jarosław Cielecki (Rzym),
Grzegorz Górny (Warszawa)
ks. prał. Andrzej Grefkowicz (Warszawa)

Fotoedycja: Bernard Lipiński/BernArt
Korekta: Marzena Winiarczyk
Skład: Inpingo SA www.inpingo.pl

Promocja i Reklama:
promocja@miesiecznikegzorcysta.pl

Kolportaż, Sprzedaż Wysyłkowa
i Numery Archiwalne:
dystrybucja@miesiecznikegzorcysta.pl

Prenumerata
Krajowa i Zagraniczna:
prenumerata@miesiecznikegzorcysta.pl

Zdjęcie na okładce:
Howard David Johnson,
„Archanioł Michał”

Redakcja nie zwraca materiałów niezamówionych i zastrzega sobie prawo redagowania nadesłanych tekstów oraz zmiany tytułów.

Zdjęcia nie podpisane pochodzą z archiwum redakcji.

Wydawca nie odpowiada za treść zamieszczonych reklam.

Redakcja prosi Autorów o nieprzysyłanie materiałów już publikowanych lub wysyłanych do innych czasopism.

Wszelkie materiały objęte są prawem autorskim. Przedruk materiałów w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej zgody Wydawcy jest zabroniony.

Sprzedaż aktualnych i archiwalnych wydań magazynu po cenie innej niż wydrukowana na okładce bez pisemnej zgody Wydawcy jest zabroniona.