Jarosław Rybak

GROM.PL

Prawdziwa historia

Część pierwsza. Walka z gangsterami w Polsce

Część druga. Misje w Afganistanie i Zatoce Perskiej

Część trzecia. Niepokonani w Iraku

Część czwarta. Powrót do Afganistanu

Warszawa 2014

Copyright © Jarosław Rybak, Warszawa 2013

Copyright © for this edition by koobe, 2014

Zdjęcie na okładce: archiwum JW GROM

Autor składa podziękowanie dla osób oraz instytucji, które udostępniły materiały zdjęciowe oraz filmowe: Jednostki Wojskowej GROM, Centrum Szkoleń Specjalistycznych VIP / GROM GROUP, Dowództwa Wojsk Specjalnych, K. F., Jacka K., Mieczysława Kopacza, Andrzeja Kruczyńskiego, Wiesława Lewandowskiego, Sławomira Petelickiego, Romana Polko, Tadeusza Sapierzyńskiego, Jarosława Wiśniewskiego oraz innych osób związanych z polskimi siłami specjalnymi.

Autor starał się dochować szczególnej staranności, aby ustalić wytwórców materiałów audiowizualnych oraz występujące w nich osoby. Jeśli jednak Czytelnicy posiadają dodatkowe informacje proszeni są o kontakt: biuro@creatioPR.pl.

Bez pisemnej zgody wydawcy żadna część tej książki nie może być powielana i rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (elektroniczny, mechaniczny, łącznie z fotokopiowaniem, nagrywaniem na taśmy lub przy użyciu innego systemu).

Wykorzystanie informacji zawartych w niniejszej książce (włącznie z publikacjami w internecie) wymaga podania źródła!

Podstawa prawna: Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 nr 24, poz. 83): „Art. 115. 1. Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub części cudzego utworu albo artystycznego wykonania, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.”

ISBN: 978-83-64456-04-6 (epub), 978-83-64456-05-3 (mobi)

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.

Wydawnictwo Creatio PR
ul. Magiera 16a/31, 01-873 Warszawa
www.creatiopr.pl
biuro@creatiopr.pl

Spis treści

Rozdział czternasty: Tajemnica Umm Kasr

Rozdział piętnasty: Trzecia doba na nogach

Rozdział szesnasty: Pierwszy ranny Polak

Rozdział siedemnasty: Ochrona polskiej ambasady

Rozdział osiemnasty: Operacje w Bagdadzie

Rozdział dziewiętnasty: Dzień w nocy

Rozdział dwudziesty: Snajperzy w Falludży

Rozdział dwudziesty pierwszy: Śmierć w Bagdadzie

Rozdział dwudziesty drugi: Koniec irackiej misji

Rozdział dwudziesty trzeci: W roli badyguardów

Ważniejsza bibliografia

O autorze

Pierwszy raz do GROM-u zaprosił mnie gen. Sławomir Petelicki. To były dawne czasy, gdy jednostka podlegała Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Moje kontakty z komandosami zacieśniły się, gdy skrupulatnie relacjonowałem jeden z najbardziej gorących momentów w historii jednostki – odwołanie gen. Petelickiego ze stanowiska dowódcy i przenosiny formacji do resortu obrony.

Wiosną 2002 r. brałem czynny udział w selekcji. W 2004 r. byłem pierwszym dziennikarzem, któremu Kapituła ds. Odznaki GROM przyznała Honorową Odznakę Jednostki Specjalnej GROM. Bardzo ją sobie cenię. Jej niski numer – 035 – potwierdza, że w ciągu kilkunastu lat istnienia jednostki Kapituła oszczędnie dzieliła takimi wyróżnieniami.

Trochę czasu spędziłem wśród żołnierzy na misjach. Byłem w Kosowie, Macedonii, Bośni, Kuwejcie, Iraku, Afganistanie, Litwie, Libanie, Kongu. Po latach obserwowania żołnierzy przez pryzmat dziennikarza, miałem okazję spojrzeć na nich z drugiej strony. Zostałem rzecznikiem prasowym Ministerstwa Obrony Narodowej, a następnie Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Obecnie prowadzę firmę doradczą Creatio PR.

Jarosław Rybak

Rozdział czternasty

Tajemnica Umm Kasr

Wieczorem pięćdziesięciu sześciu komandosów stanęło na ostatniej odprawie przed wojną. Prowadzili ją płk Polko i ppłk Andrzej Kruczyński „Wódz”. Wszyscy na pamięć znali swoje zadania. Więc przypomnienie planu było tylko formalnością. Ludzie dostali trochę czasu na przemyślenie tego, co stanie się za kilka godzin: – Staraliśmy się maksymalnie skoncentrować. Każdy musiał znać wariant A, B, C. Wiedzieć, kiedy przechodzimy na kolejny... Nawet nie zauważyłem, że ktoś nas fotografuje. Zdjęcia robili ludzie, którzy nie płynęli. Fotografie oddają nastrój tamtych chwil...

Jeszcze raz sprawdzili kieszenie. Nie mogło być w nich nic, co dla przeciwnika stanowiłoby jakąkolwiek wartość. Zostawili listy, notesy, kalendarzyki... - Przed wypłynięciem umówiliśmy się z Amerykanami, że po skończonej robocie pójdziemy na piwo... – wspomina komandos.

Przyjechał commodore Harward. Krótko przypomniał, jak ważne jest sprawne wykonanie tego zadania. Że będzie miało wpływ na przebieg całej wojny. – Amerykanie są bardzo patetyczni. Jesteśmy inaczej wychowani, więc nie zawsze robią na nas słowa „honor”, „obowiązek”, „poświęcenie”, „Ojczyzna”. Ale nie wtedy... Mieliśmy świadomość, że jeśli Irakijczycy wysadzą platformy, to znikniemy. I trzeba będzie wybrać inny wariant działania dla trzystu pięćdziesięciu tysięcy żołnierzy koalicji – wspomina podoficer: - Na łodzie założyliśmy flagi, które kilka godzin wcześniej przyleciały z Polski. Oczywiście lecąc na misję, też zabraliśmy biało-czerwone. Ale były to normalne flagi, jakie można kupić w sklepie. Tymczasem te do Iraku musiały być wykonane z mocniejszych materiałów. Bo wiatr i słona woda działały jak kwas. Amerykanie już od dawna sugerowali żebyśmy je wywiesili.

Do granic możliwości byli obładowani sprzętem. Każdy miał kamizelkę kuloodporną, na niej taktyczną z granatami, radiostacją, sporym zapasem amunicji, chemicznych źródeł światła. Do tego dochodził pistolet i pistolet maszynowy. Niektórzy zabrali strzelby gładkolufowe, idealne do szybkiego otwierania drzwi. Inni nieśli piły mechaniczne, które planowano użyć, gdy strzały ze strzelb nie będą w stanie rozbić wejść. Gdyby i te zawiodły, na wszelki wypadek zabrali też typowe młoty kowalskie. Medycy nieśli spore plecaki ze sprzętem do udzielania pierwszej pomocy. Każdy zawierał wyposażenie niezłej karetki pogotowia. Wszyscy założyli też kamizelki ratunkowe, automatycznie otwierające się po kontakcie z wodą.

Sporo czasu zajęło ćwiczenie wsiadania do dużego Marka V i przesiadania na mniejsze pontony RIB.

Dlatego już na etapie planowania pojawił się poważny problem. Jak tych wszystkich ludzi z masą wyposażenia upchnąć w niewielkich łodziach? Jak w tym tłoku szybko się ubrać, nie pomylić swojego sprzętu z identycznym, jaki miał kolega? Dlatego dużo czasu zajęły ćwiczenie wsiadania do Marka V i przesiadania na pontony RIB.

Zajmowali więc miejsca w ściśle określonej kolejności. Potem trenowali to samo, ale w różnych wariantach. Musieli być przygotowani na niespodzianki. Gdyby snajper trafił żołnierza, który torował drogę na platformę, rannym mieli się zająć medycy. A jego rolę przejmował najbliżej siedzący komandos. W efekcie zmieniały się zadania wszystkich upchniętych w pontonie.

Tuż przed wypłynięciem znowu zawyły syreny. Błyskawicznie ubrali amerykańskie ubrania gazoszczelne. Scud spadł daleko.

Jedno z ostatnich zdjęć wykonanych przed wypłynięciem na wojnę. Polacy ładują sprzęt na Marki V.

Krótko po zapadnięciu zmroku z portu wypłynęło pięć „polskich” Marków V oraz dziewięć łodzi RIB. – Tej chwili nie zapomnę do końca życia. Setki żołnierzy w milczeniu stało na nabrzeżu. Wiedzieli, że może płyniemy na śmierć – mówi GROM-owiec. Podobnie jak koledzy liczył na łut szczęścia i doświadczenie. Wiedział, że jeśli dojdzie do walki, przeżyje ten, który strzeli pierwszy.

Półtora kilometra od celu przesiedli się do RIB-ów. Na Markach zostali medycy i komandosi, którzy w razie czego mieli być wzmocnieniem atakujących. Żeby nie robić hałasu, RIB-y bardzo powoli podpływały do celu: – Najgorsze było właśnie to wyczekiwanie. W kilku miejscach platforma została oświetlona. Wydawało się, że będziemy przy niej za pięć minut. Minął kwadrans... Jakbyśmy stali w miejscu. Minął drugi... A człowiek nic nie może zrobić... Tylko czekać... Zaczną strzelać czy nie?

Gdy płetwonurkowie szukali materiałów wybuchowych, gdzieś nad łodziami krążyły śmigłowce UH-60 „Sea Hawk”. W środku siedzieli snajperzy z GROM-u. Mieli zabić każdego Irakijczyka, który pojawi się w polu widzenia. Szacowano, że załoga platformy to czterdziestu ludzi.

O godz. 22.55 czasu irackiego pontony podpłynęły w trzy różne punkty terminalu. Od lustra wody do „poziomu 0” platformy było od dziewięciu do jedenastu metrów.

Pierwsi do akcji ruszyli „Dziadek Mróz” i „Zwierzak”. Tyczki z drabinkami speleologicznymi zakończonymi hakiem zaczepiali o metalowe elementy konstrukcji. Wspinali się, podobnie jak taternicy, przygotowywali stanowisko asekuracyjne. Przypięci do jakichś rur podnosili tyczki i szli wyżej... Gdy dotarli do podestu platformy, solidnie zaczepili drabinki. To były najdłuższe sekundy tej operacji... Wystarczył przypadkowo przechodzący robotnik, żeby zaalarmować całą załogę! Atakujący jak cienie sunęli do góry. Wychodzenie w pełnym - zaczepiającym się o stalowe elementy - oporządzeniem, to prawdziwy wyczyn! Na końcu dwóch amerykańskich pirotechników jeszcze raz dokładnie sprawdziło ten fragment konstrukcji. Ich zadanie polegało na neutralizacji ładunków wybuchowych.

Pary operatorów pamiętały swoje zadania. Cienie błyskawicznie rozpełzły się po platformie.

Wszyscy mieli na sobie czarne, trudnopalne kombinezony. Jeszcze na pontonach odbezpieczyli pistolety maszynowe MP-5. Każdy przez noktowizor obserwował otoczenie. To dawało przewagę nad obrońcami. Irakijczycy mogli polegać głównie na własnych oczach i swoich kałasznikowach.

Dzięki kamerom zamontowanym na UH-60, działania komandosów obserwowali dowódcy operacji, znajdujący się na pokładzie krążownika USS „Valley Forge”. Okręt zacumowano pięć mil od terminali.

Amerykanie szturmujący MABOT mieli lepsze wyposażenie - kamery zamontowane także na hełmach. Oficerowie siedzący na okręcie przełączali obraz i wspólnie ze szturmanami obserwowali zdobywane obiekty.

Przed ekranami stali m.in. dziennikarze akredytowani przy dowództwie operacji. Mieli jednak nakaz publikowania newsów z opóźnieniem o całą dobę. Obok nich stał „Zielony Beret”, który od kilku godzin znajdował się na pokładzie krążownika. Był bowiem oficerem łącznikowym. Żurnaliści emocjonowali się wydarzeniami. Obraz na telebimach był tak wyraźny, że rozpoznawano poszczególnych żołnierzy. Dziennikarze byli pod wrażeniem, po opanowaniu platform zaczęli bić brawo. Przed ekranami stali do czwartej rano. Dopytywali się, co to za jednostka „robiła” KAAOT. Żaden z nich wcześniej nie słyszał o GROM-ie. Więc amerykańscy oficerowie jako najlepsze źródło informacji wskazywali Polaka. Ten rozdał nawet dziennikarzom kilka emblematów jednostki.

Plan zakładał, że komandosi maksymalnie długo powinni działać po cichu. Za każdym załomem mógł czaić się Irakijczyk z kałasznikowem. Wszędzie mogły być miny-pułapki.

Część „przeładunkowa” okazała się czysta. Nie znaleźli tam na żadnego Irakijczyka. Załoga musiała więc siedzieć w „hotelu”. Prowadziła do niego oświetlona metalowa kładka o długości ponad stu pięćdziesięciu metrów. To kolejny krytyczny moment operacji. Przeciwnik miał doskonałe pole ostrzału.

Ale iraccy żołnierze nie chcieli się bronić. W jednym z pomieszczeń Polacy znaleźli pierwszych ośmiu ludzi. Zobaczywszy wycelowane w siebie lufy, obrońcy terminalu nie stawiali oporu. Druga grupa, też ośmioosobowa, ukryła się w maszynowni. Nasi znowu błyskawicznie ich przeszukali, skuli i założyli worki na głowę. To standardowa procedura.

– Niektórzy wyrzucili broń do morza, inni ją ukryli. Poprzebierali się w cywilne ubrania zostawione przez robotników. To było widać z daleka, że założyli przypadkowo znalezione kombinezony. Do tego nie mieli dłoni zniszczonych pracą – wspomina komandos.

Do przeczesania zostało jeszcze pięćdziesiąt pomieszczeń na czterech piętrach „hotelowca”. Nie można było ominąć najmniejszej wnęki. A wszystkie drzwi zostały zamknięte. Szybko okazało się, że są z mocniejszej blachy, niż sugerował to wywiad. Dlatego w każde należało po kilka razy strzelać ze strzelby gładkolufowej. Mimo, że atakujący zabrali sporo amunicji, stosunkowo szybko zabrakło tej do strzelb.

W ruch poszły więc dwie piły mechaniczne. Po kilku miesiącach spędzonych na abordażach statków pływających po Zatoce, każdy komandos był zaprawiony w operowaniu takim sprzętem.

Nasi mieli świadomość, że najpoważniejszym przeciwnikiem jest czas. Dlatego piły błyskawicznie stały się gorące. Najpierw spalił się silnik w jednej. Trochę dłużej działała druga. Choć to nieprawdopodobnie, szybko połamały się także dwa pięciokilogramowe młoty kowalskie. – Żeby wyważyć ostatnie drzwi musieliśmy szukać łomów... Po kwadransie od wejścia, terminal został opanowany. „Wódz” posłał do centrali sygnał: „kurek zakręcony”. Znaczyło to, że platforma została przejęta, a my żyjemy – wspomina uczestnik szturmu. Jeden z jego kolegów zdjął iracką flagę łopoczącą nad platformą. Teraz jest to jeden z najcenniejszych eksponatów w izbie tradycji GROM-u...

Iracka flaga zdjęta ze szczytu terminala naftowego w Umm Kasr. Prezentuje ją „Wódz”, który dowodził akcją.

Zatrzymali osiemnastu Irakijczyków, okazało się, że tylu siedziało na platformie. Skuci jednorazowymi kajdankami, z workami na głowach, leżeli na podłodze. Trzeba ich było przekazać FAST-om. Ci zaś przy pierwszej sprzyjającej okazji mieli przerzucić jeńców na ląd, gdzie amerykańska Military Police przygotowała prowizoryczne obozy jenieckie.

Przeszukując pomieszczenia, Polacy znaleźli kilkanaście kałasznikowów, wielkokalibrowy karabin maszynowy, amunicję i materiały wybuchowe.

W starej części platformy, zniszczonej w czasie wojny w 1991 r., saddamowcy ukryli „niespodzianki”. Na szczęście Polacy je zauważyli. Amerykańscy pirotechnicy usunęli odciągi i rozbroili miny.

Zgodnie z planem, po opanowaniu terminalu, komendę do wejścia otrzymali Marines. Nasz dowódca oprowadził amerykańskiego kolegę po całym obiekcie. Gdy sojusznicy przejęli odpowiedzialność za KAAOT, GROM-owcy ustawili się do pamiątkowego zdjęcia. Zrobiono je amatorskim aparatem wyposażonym w słabą lampę błyskową. Widać na nim czarne sylwetki ledwo wyłaniające się z mroku.

Gdy sojusznicy przejęli odpowiedzialność za terminal, GROM-owcy ustawili się do pamiątkowego zdjęcia. Niewiele na nim widać, gdyż zostało zrobione amatorskim aparatem.

Na zrobionym z platformy zdjęciu RIB-a wyraźnie widać tylko polską flagę.

No i pojawił się problem. Polacy nie mogli zejść do łodzi, póki Marines nie nadadzą do dowództwa hasła oznaczającego przejęcie platformy. Ci jednak nie mogli nawiązać łączności: – Strasznie się wtedy wkurzaliśmy. Każdy chciał już siedzieć w spokojnej stołówce w bazie, a nie na tym granacie. Łączność nawiązali dopiero po czterech godzinach. Więc na RIB-y zeszliśmy po wschodzie słońca.

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

Przeczytaj pozostałe części:

Więcej ebooków Jarosława Rybaka w koobe: