Księga końca świata

John Falipsest

Jednoaktówka dla czterech aktorów (role męskie)

Tomasz Sadlik

Koobe

Kraków 2013

Tomasz Sadlik, Księga końca świata. John Falipsest: Jednoaktówka dla czterech aktorów (role męskie)

Kraków 2013

© Copyright by Tomasz Sadlik, 2013

© Copyright for this edition by koobe, 2013

Korekta: zespół

Projekt okładki: Anna Sus

ISBN 978-83-936253-6-9

Koobe sp. z o.o.

ul. Kornela Makuszyńskiego 4

31-752 Kraków

kontakt@koobe.pl

koobe.pl

Wydanie I

Kraków 2013

KSIĘGA KOŃCA ŚWIATA

Ojciec Mathieu nie odwrócił nawet wzroku na dźwięk otwieranych głównych drzwi kościoła. Pod zamkniętymi powiekami pieścił w wyobraźni obraz swojej niezbyt wysokiej, romańskiej, czworokątnej dzwonnicy, która zawsze przypominała mu donżon zamku pobliskiej domeny. Przeżegnał się, oddychając w takt wybijanych na kamiennej posadzce zdecydowanych, męskich kroków. Mathieu nauczył się odróżniać pojawiające się tylko od wielkiego dzwonu delikatne, niemal dziecięce kroki ministrantów, od pewnych, lecz także niezbyt donośnych kroków nielicznych młodych kobiet, i statecznych, trochę niepewnych kroków starszych kobiet, które pojawiały się zwykle w najmniej oczekiwanych momentach, pewne, że drzwi kościoła zawsze dla wszystkich stoją otworem. A przede wszystkim dla nich.

- Ojcze Mathieu!

- Słucham Cię, Bernardzie? – odparł nie otwierając oczu ani nie odwracając się duchowny.

Do wystrojonego polnymi kwiatami i pachnącego lawendą ołtarza podszedł starszy, nieco zgarbiony mężczyzna ubrany w białą, luźną koszulę i robocze, rolnicze, przypominające dżinsy portki.

- Ojcze Mathieu! To, co mówią nie może być prawdą....

- A jednak, synu. Trzeba się pogodzić. I modlić. Przyjdziesz na nieszpory?

- Nieszpory?

- Tak, synu. Modlitwę popołudniową...

- A to o której, bo zwykle jej ojciec nie odmawia?

- O szóstej.

- O szóstej. Powtórzę pozostałym.

- Dobrze. Czy wszyscy gotowi?

- Wszyscy, którzy zostali, ojcze. Wie ksiądz, że większość....

- Wiem – przerwał. - To smutne. Tyle lat próbowałem pokazać im wieczne światło, które czeka na nich po śmierci...

- Ale wszyscy najwierniejsi zostali...

- Tak. Idź i módl się, pozostali bracia modlą się od wczoraj. Bóg z Tobą!

Starszy mężczyzna skłonił się lekko, odwrócił i wyszedł na spalone słońcem, wysypane drobnym, jasnym żwirkiem podwórze, na którym koło ławek w niedzielne popołudnia grywał z kumami w kule. W kościele ksiądz dokończył modlitwy poświęcenia, zwinął serwetki, zamknął mszały, wyczyścił i zamknął w tabernakulum kielich. Następnie klęknął przed wyjściem przed obrazem matki Boskiej nad ołtarzem i poszedł do zakrystii. Nie spojrzał nawet na stojący w kącie laptop, który od wczoraj włączony był na głównym serwisie informacyjnym, wyszedł z zakrystii, przez niewielkie, gotyckie krużganki dotarł do swojej celi, zamknął się i padł na ziemie, z rozkrzyżowanymi ramionami. Odkąd pojawiła się tajemnicza kobieta ubrana w czarną bluzkę i proste, luźne, zielone spodnie z miękkiego, jedwabistego materiału, niosąca w obu rękach dużą, żywą rybę, nie mógł oprzeć się wrażeniu, że to wszystko już było, że gdzieś już o tym czytał, chociaż żaden ze znanych mu fragmentów Biblii, nawet księga Apokalipsy, nic nie wspominał o podobnym do tego znaku. Pozostawało modlić się i czekać. I pocieszać wiernych. W tym momencie z sąsiedniej celi wyszedł na krużganki jeden z mnichów i z pochyloną głową, rozglądając się, nasłuchując i starając, by nikt nie usłyszał wywoływanego kontaktem z podłożem jego kamaszy szmeru, wymknął się przed kościół, wyszedł na pustą o tej porze, skąpaną w słońcu drogę i zaczął iść w kierunku rysującego się na horyzoncie zamku.

***

W obszernej, urządzonej w stylu Ludwika XV zamkowej komnacie starszy, siwiejący mężczyzna czytał przy dużym, ozdobnym biurku jakąś opasłą, brązową księgę, na której grzbiecie i okładce złocone, wytłaczane, gotyckie litery tworzyły złożony z jednego tylko słowa tytuł, kiedy zadzwonił stojący obok tradycyjny telefon.

- Domena Montfort, słucham?

- Czy pan hrabia ma jakieś życzenia? Może coś przywieźć z Chambéry?

- Mam tu wszystko, co było mi potrzebne. Kiedy będziecie na miejscu?

- Właśnie wyjeżdżamy. Na wszelki wypadek zostawiłem nagrany komunikat z wszystkimi naszymi numerami komórek. Nie wrócimy do jutra, ale może uda się nam pokierować kogoś, kto w ostatniej chwili miałby ochotę się ewakuować.

- Dobrze. Ja w moich piwnicach też mogę kogoś przyjąć, chociaż w miasteczku zostało z tego co wiem tylko kilka osób...

- No, i mnisi.

- I mnisi, oczywiście. Ale oni też mają piwnice.

- Niewiele się to przyda, ale....

- Wiem. Nie da się hermetycznie zamknąć całej planety na cały ten czas.

- Właśnie. W takim razie do zobaczenia.

- Żegnam panów. Mimo wszystko było dość miło. Nie żałuję. Szkoda tylko, że całe życie oszczędzałem – zakpił. A teraz....

- Na pewno nic się nie stanie...

- No, tak, a czytał pan przepowiednię? Zresztą, Amerykanie mogą się mylić. No, ale poważnie - gdyby nie potwierdzili tego Chińczycy, a potem kilkanaście innych, największych mocarstw, w zasadzie nie byłoby się czym przejmować.

- Tak czy inaczej, nam nakazano ewakuację. Na wszelki wypadek. Bez sensu, ale rozkaz to rozkaz.

- Jasne. Z Bogiem! To znaczy dobrej drogi wam życzę.... . Nie zapomnijcie o niedzielnym pikniku!

- Tak, tak. Jak tylko wrócimy, zabieramy się za organizację.

Odłożył słuchawkę, wstał, podszedł do okna i szybko za pomocą starej, pamiętającej jeszcze lornetki zlustrował otoczenie. Georgette krzątała się jak zwykle koło rabat z różami. Psy w klatce pokładły się na odpoczynek po popołudniowym posiłku. Na wprost drzwi, pod starym platanem, stał wyprowadzony, gotowy do drogi stary Buick.

- Uwierzył pan w te bzdury, hrabio? – zapytał stojący w otwartych właśnie drzwiach, wysoki, elegancki blondyn, ubrany w niemodny, granatowy, urzędniczy garnitur i krawat w delikatne prążki mężczyzna.

- W próbę generalną? Nie, John – odparł, nie odwracając się od okna, zupełnie nie zaskoczony jego pojawieniem się hrabia. - Nie pierwszy idiotyzm, jaki zrodziły głowy naszych polityków. Pewnie mamy problemy z tą nową technologią, drogi Johnie, dlatego chcą nas przygotować na kolejne, jeszcze nowsze nowinki.

- Nie wierzy pan w ekstrakcję jonową? To technologia przyszłości, która przeniesie nas o lata świetlne do przodu...

- Akurat. Tak, jak atomowa, dopóki ci biedni Japończycy omal nie stracili pół kraju...

- Przesadza pan. Poza tym sami sobie nawarzyli bigosu – w głosie Johna Falimpsesta zadrgała nuta znużenia ciągłym wyjaśnianiem wszystkim prawdziwego znaczenia rzeczy i zdarzeń. - Ale szkoda, że zajazd dzisiaj zamknięty - dodał. To miłe, że zechciał pan mnie przyjąć na kolację. Samotnie w niemal opuszczonym miasteczku...

- Mógł pan wyjechać. Albo iść do kościoła. Mnisi zaordynowali regularne modły. Na pewno potem ktoś by tam pana przygarnął.

- Jasne. Czyste średniowiecze.

- Niekoniecznie. Przeczytali w Biblii, że wszystkie znaki się zgadzają, tylko dotychczasowa interpretacja apokalipsy była, jak by to powiedzieć, niepełna. Poza tym ta przepowiednia.... Ale pana to nie interesuje, prawda?

- Może porozmawiamy przy kolacji? Po wszystkim mają przywrócić najpierw prąd, potem łączność, internet i całą resztę. Do jutra wszystko ma wrócić do normy.

- Oczywiście. W najgorszym razie zjemy całą kolację przy świecach. A służącej kazałem napalić w starym piecu i przygotować kominki. I pokój gościnny dla pana. No, ale zacznie się dopiero za godzinę.

- Ja chyba się przejdę. Piękny dzień, szkoda zmarnować go w starych murach, nawet w otoczeniu tylu pięknych przedmiotów, tylko dlatego, że ma nastąpić koniec świata, prawda, hrabio? Pan zostaje tutaj?

- Tak, mam jeszcze kilkanaście stron do przeczytania do kolacji. Na szczęście moja biblioteka ocalała z poprzedniego kataklizmu - zakpił. - Bierze pan sztalugi?

- Panie hrabio, jestem malarzem, twórcą – zaprotestował. Nie maluję z natury, więc nie muszę chodzić w plener. To strasznie démodé....

- Oczywiście. Kolacja o siódmej – oznajmił hrabia, dając do zrozumienia, że ich rozmowę uważa za skończoną.

- Dziękuję, do zobaczenia! – rzucił na odchodnym artysta.

Kiedy wyszedł na zewnątrz przez chwilę zatrzymał się początkowo niezdecydowany, w którą stronę się udać, jednak chęć przeżycia chwili spokoju przed zabawnym (tego był absolutnie pewien) wieczornym spektaklem skierowała jego kroki przez park w kierunku pobliskiej sadzawki. Kilkanaście minut później do zamku zbliżył się ubrany w szarą sutannę wysoki mnich. Kiedy był już o kilka kroków przed drzwiami zadzwonił jego telefon.

- Słucham?

- ...........

- Tak. Wszystko przygotowane.

- .........

- Nie muszę stale być na miejscu – w jego głosie zabrzmiała nuta zniecierpliwienia.

- ........

- Dobrze, zawracam – zgodził się niechętnie, wyłączył telefon i zawrócił do miasteczka.

- Idioci – pomyślał. - Niby wszystko przewidzieli, a tymczasem muszę sam pilnować drobiazgów.

***

Na ekranie urządzenia obserwowanym przez młodą, siedzącą na brzegu położonej w parku sadzawki pojawił się prowadzący uroczystość konferansjer.

Nadajemy komunikat specjalny. Wspólne przemówienie czterech przywódców wprost z siedziby Narodów Zjednoczonych. Pierwszy zabierze głos Przewodniczący Chińskiej Republiki Ludowej.

Zgromadziliśmy się tutaj, by po latach i dekadach sporów, uczestniczyć w pierwszym wspólnym przedsięwzięciu interplanetarnym. Nasi partnerzy, wysłannicy cywilizacji Ho, pomogli nam zorganizować pierwsze globalne ćwiczenia energetyczno-komunikacyjne, które mają pokazać zupełnie nowe możliwości dla naszej planety. Dzięki porozumieniu zawartemu w Paryżu dziś wreszcie ludzkość przekona się, co to znaczy przejść na nową jakość zdolności energetycznych i transmisyjnych. Kończymy epokę kosmicznej izolacji. Dwugodzinne wyłączenie mocy rozpoczęło się tak naprawdę już dziś rano czasu paryskiego, kiedy większość naszych bloków energetycznych obniżyła moc do minimum. Wygaszenie i przełączenie próbne nastąpi za 40 minut. Dzięki wkładowi naszej Republiki całe przedsięwzięcie będzie obserwowane z setek punktów na całym świecie i w kosmosie. Przekazuję głos prezydentowi Brazylii.

Na mównicy pojawił się hologram niezbyt wysokiego, śniadego mężczyzny niezbyt wysoki, śniady mężczyzna.

Mój naród z dumą przewodzi siostrzanym amerykańskim republikom, ramię w ramię z naszymi przyjaciółmi z USA. Jesteśmy pewni, że wszelkie chwilowe niedogodności zostaną zrekompensowane i wszyscy przekonamy się, co to znaczy stać się częścią Wielkiej Międzyplanetarnej Wspólnoty Narodów, Plemion i Gatunków. Parafrazując słowa jednego z naszych dawnych bohaterów: Niech moc będzie z Wami.

- Widzę, że śledzi pani wydarzenia – zagadnął Falimpsest siedzącą na skraju sadzawki młodą kobietę, którą od kilku minut z ciekawością obserwował zza jednego z niewielu porastających okoliczne łąki drzew. Ale za chwilę wyłączą także transmisję...

- Aha.... – odparła, nie odwracając się w stronę przybysza, by nie spuścić wzroku z ekranu, na którym pojawił się już kolejny przywódca.

- Poczekam, aż wyłączą. Wtedy porozmawiamy – powiedział niezrażony brakiem reakcji John. - Może wtedy uda się porozmawiać. Nie sądzi pani, że uzależnienie od mediów jest bardzo szkodliwe? Przeszkadza na przykład w odczuwaniu uroków natury...

- W tej chwili to pan przede wszystkim przeszkadza – przerwała bez ceregieli jego słowotok. - Nie widzi pan, że jestem zajęta?

Kobieta zamilkła Tymczasem na ekranie ponownie pojawił się konferansjer. Skłonił się lekko, niechcący naśladując maniery chińskiego prezydenta.

A teraz proszę wszystkich państwa o uwagę. Będę mówił wolno, żeby tłumacze telewizyjni na całym świecie mieli czas dokładnie wszystko przetłumaczyć. Poza tym materiały i wskazówki znajdziecie Państwo na wszystkich portalach informacyjnych i społecznościowych. Powtarzamy założenia i podstawy zachowania w czasie wielkiego wyłączenia. Każdy ma prawo do pozostania w domu, ale poszczególne kraje wyznaczyły miejsca koncentracji ludności z małych ośrodków, zwłaszcza chorych i dzieci, by nawet przez ten krótki czas wyłączenia mieli oni zapewnione pełne bezpieczeństwo. Relokacja przebiegła sprawnie, choć nie obyło się bez sporadycznych protestów, o czym informowaliśmy Państwa już wczoraj. Osoby pozostające w domu powinny zadbać o minimalne, jednodniowe zapasy na wszelki wypadek, chociaż nie przewidujemy problemów, a nasi goście zapewnili nam interplanetarne łącze rezerwowe na wypadek kłopotów z powrotem do tradycyjnego zasilania. Jak Państwo wiecie, już teraz wykonaliśmy dzięki nim skok o dwa pokolenia w inżynierii energetycznej, dzięki wdrożeniu sprawdzonego galaktycznego rozwiązania XPS. A teraz poproszę trzy głowy państwa o przełączenie przełącznika mocy tradycyjnej na zero. W ceremonii uczestniczy nasz specjalny gość, dzięki któremu to wszystko zgodnym zdaniem wszystkich w ogóle było możliwe. Uczestniczą Państwo w jedynym w swoim rodzaju historycznym wydarzeniu, którego doniosłość porównać można tylko do podboju Ameryki...

- A, podoba się pani Reprezentant.... – zaśmiał się Falimpsest, widząc, jak niemal natychmiast po wejściu na mównicę dziwnego, przypominającego ubiorem modela z lat 80 ubiegłego wieku, „człowieka” twarz kobiety rozświetlił niekontrolowany, pełen zmieszanej z pożądaniem czułości uśmiech.

- Bzdury – prychnęła kobieta, opanowując natychmiast emocje i zamykając transmisję. A w ogóle co pan tu robi?

- John Falimpsest, malarz, filozof, rewolucjonista, a na co dzień dziennikarz, do usług.

- Dziennikarz. I to brytyjski...

- Mam akcent?

- Tego się pan tak łatwo nie pozbędzie. A więc, panie Johnie Falimpsest....- zaczęła.

- A pani…? – przerwał jej słowotok.

- Co, ja?

- Jak ma pani na imię?

- Linda. Ale to nieważne. Nie mam ochoty z panem rozmawiać – ucięła i wstała,, wskazując jednocześnie zaokrąglony, nieproporcjonalnie duży w stosunku do reszty ciała brzuch.

- Pani Linda...

- Panna Linda Laroche.

- Miło mi – skłonił się Falimpsest.

- Mnie nie. Przeszkadza pan. A w ogóle, to skąd pan w ogóle się tu wziął?

- Z księżyca – odparł mężczyzna, zastanawiając się nad prawdziwymi powodami obecności w zamkowej domenie tej młodej kobiety. Pewnie jako dziecko lubiła się tutaj przekradać na wagary.

- Właśnie tak myślałam.

- Niech się pani nie gniewa. Nie wyjechała pani?

- Z powodu wyłączenia? Nie. To tylko mały eksperyment –wzruszyła ramionami.

- Mały eksperyment, w istocie. I szybko się skończy, prawda? Nie ma w ogóle o czym mówić...

- Właśnie. A ja muszę już iść.

- Naturalnie. Nie zatrzymuję pani. Pochodzi pani z tych stron?

- Tak. Z Annecy.

- Ładne miejsce. Stąd zapewne zamiłowanie do stojącej wody?

- Może. A teraz żegnam.

Linda wstała, schowała iphone`a i niezwykle szybkim krokiem, zdając się zupełnie nie zważać na swój stan ruszyła na przełaj, w kierunku pierwszych zabudowań miasteczka.

- Może wpadnie pani na kolację do zamku? Hrabia na pewno się ucieszy! - krzyknął za nią, jednak kobieta udała, że nie słyszy i wkrótce zniknęła na drodze między pierwszymi domkami.

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

O AUTORZE

Urodzony w Bielsku-Białej, 1966, ukończył studia filologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w zakresie filologii francuskiej i hiszpańskiej, tłumacz języka angielskiego, katalońskiego, rosyjskiego, francuskiego i hiszpańskiego, przetłumaczył powieść George Sand Zima na Majorce (wyd. Muzeum Chopina w Valldemosa), dziennikarz (Dziennik Polski, Tygodnik Solidarność i in.), nauczyciel akademicki w latach 90-tych, przedstawiciel Rządu Aragonii (Saragossa) ds. Handlu w Polsce, pisarz pod pseudonimem André Miroire, m.in. Misuenos-karaibska miłość, Idealny dom dla kobiet, Lato na Majorce. Poeta – wiersze nie wydane; bajkopisarz, autor scenariuszy i reporter. Twórca koncepcji falizmu, zakładającej nieustanną zmianę cząstek bytu. Autor fantasy – w przygotowaniu pierwsza powieść. 1 opowiadanie w języku hiszpańskim, w trakcie przygotowania powieść kryminalna w tym języku. Prywatnie ojciec czwórki dzieci, mąż w trzecim małżeństwie. Wegetarianin. Pasjonat historii. Przewodnik po Krakowie, Paryżu i Barcelonie.