Edward Mogilski

Martwa laleczka

Koobe
Kraków 2013

Edward Mogilski, Martwa laleczka

Kraków 2013

© Copyright by Edward Mogilski, 2013

© Copyright for this edition by koobe, 2013

Opieka redakcyjna: Ewa Wojciechowska

Korekta: zespół

Projekt okładki: Anna Sus

ISBN 978-83-936253-4-5

Koobe sp. z o.o.

ul. Kornela Makuszyńskiego 4

31-752 Kraków

kontakt@koobe.pl

koobe.pl

Wydanie I

Kraków 2013

Lato

1

Spotkałem się z nią w jednej z licznych knajpek usytuowanych w Trzeciej Alei. Siedziała samotnie przy stoliku w prawie pustym lokalu. Mimo że wskazówki zegara wskazywały równo dwunastą, sączyła kolorowego drinka z palmą i znudzonym wzrokiem gapiła się w wyświetlacz swojej komórki. Był lipiec. Żar lał się z nieba. Po przekroczeniu progu kafejki odczułem orzeźwiający chłód, który przyprawił mnie o gęsią skórkę na mokrym od potu ciele.

Oprócz niej w knajpie znajdowała się dziewczyna z obsługi barowej i wielki jak Pałac Kultury łysol, który siedział w kącie po drugiej stronie sali. Pił kuflowego Carlsberga. Podszedłem do jej stolika i przedstawiłem się:

– Dzień dobry. Nazywam się Zalewski...

– A to pan! – przerwała mi. – Dobrze, że pan w końcu się zjawił.

Chciałem jej powiedzieć, że korki oraz brak miejsc parkingowych w Częstochowie to nie moja wina, ale nie chciało mi się dyskutować z kimś o aparycji lali z solarium. Tandetny różowy kostium, który miała na sobie, a którego głównym zadaniem było odsłanianie walorów właścicielki – co akurat mi nie przeszkadzało – podkreślał ciemnobrązową, nienaturalną cerę dziewczyny, jaką można było uzyskać jedynie w wyniku codziennych wizyt na solarium. Olbrzymie niebieskawe tipsy utwierdziły mnie w przekonaniu, że mam do czynienia z osobą, dla której największym wysiłkiem intelektualnym jest przestudiowanie aktualnej oferty z katalogu Avonu.

Usiadłem przy stoliku. Nie zapytała się, czy mam ochotę czegoś się napić, więc przeszedłem do rzeczy.

– Gdy rozmawialiśmy przez telefon mówiła pani o tym, że mam zdobyć dowody na niewierność małżonka...

– Tak – znowu wcięła mi się w zdanie. – Niech pan go sfotografuje, założy mu podsłuch, cokolwiek, co wy tam robicie, żeby zdobyć dowody.

– Prawo trochę krępuje pracę detektywów w Polsce, ale ze względu na niejasności w ustawie mogę podjąć i takie działania. Czyli jest pani przekonana o tym, że mąż panią zdradza?

– Ależ oczywiście! – odpowiedziała z lekkim oburzeniem w głosie.

– Od jak dawna może to trwać?

– No, z pół roku albo dłużej. Jestem pewna, że mnie zdradza. Na bank!

Jak na bank, to na bank. Jej wiek oceniłem na dwadzieścia sześć, dwadzieścia siedem. Chociaż mogłem się mylić. Z babami nigdy nic nie wiadomo.

– Ma pani jakieś podejrzenia odnośnie osoby, z którą małżonek mógłby panią zdradzać?

– Yyy... – zawahała się przez chwilę, po czym pociągnęła łyka drinka i dokończyła – no kurde, właściwie to nie wiem, ale wiem, że mnie zdradza. Każda kobieta to czuje. To jest, to się jakoś nazywa, to uczucie albo takie przeczucie... Nie pamiętam teraz.

– Intuicja – podpowiedziałem.

– No właśnie o to mi chodziło! – krzyknęła, poruszając się przy tym na krześle.

Kretynka, pomyślałem. Miałem tylko nadzieję, że jest przy kasie, której tak bardzo, jak zwykle zresztą, potrzebowałem.

– No dobrze. W takim razie przygotowała pani dla mnie dokumentację, o której pani mówiłem w rozmowie telefonicznej?

– Tak. – Sięgnęła do obszernej torebki i wyciągnęła białą teczkę. – Tu jest wszystko.

Wziąłem od niej teczkę i otworzyłem. Były tam trzy różne zdjęcia męża podpisane z dokładną datą urodzenia, adresem. Na osobnej stronie zamieściła dane dotyczące jego pracy. Jak na idiotkę, poradziła sobie całkiem dobrze, ale może to ja zbyt surowo oceniam ludzi, w tym i to otipsowane stworzenie.

– Może pani dać mi jeszcze jakieś wskazówki odnośnie zachowania męża? – zapytałem.

– Ale co dokładnie?

Boże, co za kobieta! Wiedziałem, że muszę zachować spokój oraz szacunek do pani Alicji Morawskiej-Kopeć, ponieważ była moją pierwszą klientką w tym miesiącu i musiałem naprawdę się napracować, żeby nie zniechęcić jej do siebie jako człowieka i pracownika. Przynajmniej nie całkowicie.

– Chodziło mi o takie sprawy, jak na przykład niewracanie na noc do domu, brak stosunków seksualnych i tego typu obserwacje – wyjaśniłem.

– Z seksem to nigdy nie było za dobrze – powiedziała cicho, patrząc w dno kieliszka i coś wyraźnie analizując.

Po chwili namysłu dodała:

– Często wraca z pracy późno w nocy. Łazi za dziwkami. Nie śledziłam go, ale ja to wiem. Niech pan go sprawdzi. Muszę mieć pewność.

– Dobrze. Pani sprawa będzie dla mnie priorytetowa – oświadczyłem z powagą.

Jasne, że priorytetowa. Innej nie miałem.

– Pozostaje jeszcze kwestia zaliczki – dodałem.

2

Fala gorącego powietrza uderzyła we mnie z impetem wytrawnego pięściarza. Cios skupił w sobie wszystkie wyziewy, jakie miasto miało do zaoferowania o tej porze roku swoim mieszkańcom, a także licznie przybywającym pielgrzymom. W pierwszym odruchu chciałem chwycić za klamkę i wrócić o klimatyzowanego lokalu, lecz oparłem się tej pokusie i dzielnie wdarłem się w tłum przewalający się przez Trzecią Aleję. Zawsze dziwiło mnie to, że w najbardziej upalną porę dnia ludzie masowo wyłażą ze swoich mieszkań, domów oraz klimatyzowanych biur. Emeryci, matki z dziećmi, kobiety w ciąży, kobiety w ciąży z dziećmi, nastolatki skąpo ubrane, kobiety dojrzałe kuszące obfitymi kształtami – to właśnie ci ludzie nic nie robili sobie z bezlitosnego działania promieni słonecznych i w radosnym transie podążali w sobie tylko znanym kierunku.

Z Trzeciej Alei szybko przeszedłem w Drugą, gdzie znajdował się parking, na którym czekał mój wysłużony opel. Z ulgą przyjąłem fakt, że auto stało pod gmachem PKO, który rzucał spory cień na część parkingową. Wsiadłem do samochodu, wypiłem łyka ciepłej coli z butelki walającej się po podłodze i zacząłem przeglądać teczkę od Morawskiej-Kopeć.

Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to młody wiek jej męża. Na zdjęciu wyglądał jak licealista, ewentualnie jak świeżo upieczony student. Według mnie mógł liczyć dwadzieścia, góra dwadzieścia dwa lata. Młody chłopaczek, pomyślałem i nie pomyliłem się. Na jednej z fotografii napisała datę jego urodzin – 20. 12. 1987 r. Na zdjęciach ubrany był zgodnie z modą dedykowaną dla stylu metro i był tak samo wydelikacony, jak większość facetów, których można określić mianem metroseksualnych.

Na jednym z nich stał oparty o maskę czarnego BMW i patrzył prosto w obiektyw. Z jego spojrzenia nic nie wynikało. Takie przynajmniej odniosłem wrażenie. Kolejne zdjęcie należało do kategorii zdjęć małżeńskich, czyli coś w stylu: „Popatrzcie, jacy jesteśmy szczęśliwi razem”. Ja tam wiele szczęścia nie dostrzegłem. Uśmiechała się tylko Morawska-Kopeć, z kolei pan Paweł sprawiał wrażenie całkowicie obojętnego na to, co się działo wokół. Za nimi stał jeszcze ktoś, raczej facet. Jego sylwetka została uchwycona dosyć niewyraźnie. Mogło to świadczyć tylko o tym, że znalazł się tam przypadkiem i że miało go nie być na tym zdjęciu. Fakt ten mógł świadczyć także o zupełnie czymś innym. Trzecie zdjęcie było typowym zdjęciem portretowym – wyglądało jak powiększona kopia z dowodu osobistego. Podkreślało tylko delikatne rysy Kopcia. I znowu to spojrzenie, jakby wpatrywał się w pustkę.

Z notatki zamieszczonej w teczce dowiedziałem się, że jest wicedyrektorem w firmie Janex produkującej wózki dla dzieci i że pracuje od godziny ósmej trzydzieści do godziny siedemnastej. Tyle. No i jeszcze adres firmy. Krakowska 45. Niedaleko największej galerii handlowej w mieście. Pomyślałem sobie też, że za Kopcia wezmę się jutro z samego rana. Dziś czekała mnie jeszcze wizyta u dentysty, a raczej dentystki, rozwódki, która jak przypuszczałem, nie miałaby nic przeciwko jakiemuś małemu flirtowi, a na pewno nic przeciw spędzeniu razem któregoś wieczoru, choćby w kinie.

Włączyłem silnik, wrzuciłem wsteczny i wycofałem się z mojego miejsca postojowego. Minąłem budkę parkingowego i włączyłem się do ruchu.

3

O osiemnastej trzydzieści siedziałem na fotelu dentystycznym z otwartymi ustami.

– Kręcisz się jak małe dziecko – usłyszałem, gdy zaczęła borowanie. – Muszę wyczyścić tego zęba, no jeszcze chwilę – mówiła uspokajającym głosem.

Wprawdzie zabiegu tego w ogóle nie odczuwałem, a to na wskutek znieczulenia, które mi zaaplikowała i które otrzymywałem u Beaty zawsze gratis, to jednak trauma z dzieciństwa nie mogła mnie opuścić i na dźwięk odpalanego wiertła dostawałem gęsiej skórki. Gdy już skończyła czyszczenie, odetchnąłem z ulgą i podziwiałem fizyczność kobiety, która z zapałem grzebała mi w jamie ustnej. Blondynka, niewiele po trzydziestce, w białym uniformie prezentowała się doskonale. Swoimi piersiami niezbyt obfitymi, ale zapewne uroczymi, co chwilę muskała moje ramię i pewnie gdybym w tej chwili wrócił do okresu mojego dzieciństwa, traktowałabym to przeżycie jako niewątpliwie mistyczne. Inteligentny wzrok, czasem wręcz surowy, oraz smukła sylwetka i zniewalający naturalny zapach – te czynniki powodowały, że na chwilę zapominałem o innej kobiecie, która kiedyś znaczyła dla mnie wiele, co zauważyłem oczywiście dopiero po naszym rozstaniu.

Beatę znałem od dwóch lat. Była matką samotnie wychowującą kilkuletnią córeczkę. Mąż, odchodząc, zostawił jej dom, w którym miała swój gabinet. Musiał przynosić spore dochody, na wizytę trzeba było się umawiać z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Była przykładem kobiety, która potrafi świetnie radzić sobie w życiu sama. A może wynikało to z tego, że była specjalistką w swoim fachu, dzięki czemu zaskarbiła sobie rzeszę wiernych pacjentów. Może. A może była po prostu przeznaczona do osiągnięcia sukcesu zawodowego? W przeciwieństwie do mnie, który skończyłem jako facet grzebiący w małżeńskich brudach.

W sumie jestem jeszcze na tyle młody, że mógłbym zmienić profesję, na przykład wrócić do historii, którą studiowałem przez pięć lat i skończyłem z wyróżnieniem. Mógłbym, ale chyba tego nie zrobię. Nie zrobię dopóki nie znajdę sobie jasnego celu w życiu lub się po prostu nie ustatkuję. Adrenalina związana z zawodem detektywa dawała mi potężnego kopa, którego w moim podłym życiu bardzo potrzebowałem. Rekompensowała mi utratę ukochanej kobiety, która notabene jest policjantką i wynosi dla mnie z komendy poufne informacje. Rekompensowała mi brak seksu, brak czułości i decydowała o tym, czy zwlekę się z wyra czy nie. To dzięki niej nie wpadałem w alkoholizm ani w inne świństwa. To dzięki niej żyłem, ale czy to dzięki niej dbałem o swoje uzębienie i męczyłem się właśnie na tym cholernym fotelu, tego już nie byłem taki pewny.

– Gotowe – oznajmiła wreszcie Beata. – Byłeś bardzo dzielny. W nagrodę dostaniesz cukierka – dodała, uśmiechając się przy tym uroczo.

– Dzięki Bogu – wymamrotałem. – Godzina z otwartymi ustami to nie dla mnie…

– Nie przesadzaj – przerwała mi. – Maruda z ciebie i tyle.

– …ale za to ze specjalistką wysokiej klasy i w dodatku niesamowicie atrakcyjną jest jak najbardziej miłą godziną – dokończyłem swój wywód zresztą całkiem banalnie.

– Nie zgrywaj się! – szturchnęła mnie w ramię, śmiejąc się przy tym od ucha do ucha.

– W takim razie przejdźmy do spraw mniej miłych – oznajmiłem. – Mniej miłych dla mnie oczywiście – dodałem. – Ile płacę?

Podeszła do biurka, wzięła moją kartę leczenia, czy jak ona to nazywała, coś przekalkulowała w myślach i powiedziała w końcu:

– W sumie to będzie 200 zł.

– Ok. – Wyjąłem banknoty z portfela i podałem jej. – Co robisz w weekend? – zapytałem tak niby mimochodem.

Popatrzyła na mnie zdziwiona tymi swoimi niebieskimi oczami, odgarnęła niesforne włosy i powiedziała:

– Nic. A co? Chcesz się ze mną spotkać?

Zaskoczyła mnie swoją bezpośredniością.

– O tym myślałem – przyznałem lekko onieśmielony. – Mam już wyleczone wszystkie zęby, to chyba kwalifikuję się na wspólny wypad popołudniu albo wieczorem…

– Kwalifikujesz się. Zdecydowanie tak – powiedziała to z bardzo poważną miną, a po chwili wybuchnęła śmiechem.

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

Posłowie

W świecie fikcji opisywane miejsca i wydarzenia nie muszą odwzorowywać rzeczywistości. Tak dzieje się również w mojej powieści. Miasto żyje w niej własnym życiem: niektóre nazwy ulic zostały pozmieniane celowo, w niektórych miejscach krajobraz uległ pewnym zniekształceniom. Była to w pełni świadoma decyzja, ponieważ nie chciałem napisać kolejnego „przewodnika” po danym mieście z kryminalną historią w tle, choć sam jestem entuzjastą tego typu literatury. Nie aspiruję także do roli dokumentalisty ani kronikarza współczesności, stąd pewne uproszczenia bądź przerysowane stylizacje w przedstawionej fabule.

EM

Patronat