Jarosław Rybak

Atomowi komandosi

Rozbroić miny jądrowe w Niemczech Zachodnich

Warszawa 2013

Copyright @ Jarosław Rybak, Warszawa 2013

Wydawnictwo CreatioPR
ul. Magiera 16a/31, 01-873 Warszawa
www.creatiopr.pl
biuro@creatiopr.pl

Źródła fotografii:

Praca habilitacyjna Bronisława Pawłowskiego „Wykorzystanie min jądrowych w armiach głównych państw NATO oraz ich wpływ na prowadzenie działań bojowych przez wojska własne”; Kronika Katedry Taktyki Wojsk Inżynieryjnych ASG-WP; Stowarzyszenie Byłych Żołnierzy 62. Kompanii Specjalnej „Commando”; Andrzej Żdan; Edward Mroczek; Rajmund Prus; Bogdan Fiałkowski; Marek Stachowski; Jarosław Rybak.

Autor starał się dochować szczególnej staranności, aby ustalić wytwórców materiałów audiowizualnych oraz występujące w nich osoby. Jeśli jednak Czytelnicy posiadają dodatkowe informacje proszeni są o kontakt: biuro@creatioPR.pl

Wykorzystanie informacji zawartych w niniejszej książce (włącznie z publikacjami w internecie) wymaga podania źródła! Podstawa prawna: Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 nr 24, poz. 83): „Art. 115. 1. Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub części cudzego utworu albo artystycznego wykonania, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.”

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.

Spis treści

Podziękowania

O autorze

Wstęp

Rozdział pierwszy: Atomowy pomysł niemieckiego generała

Rozdział drugi: Miny z rakiet

Rozdział trzeci: „Tornister bomben”

Rozdział czwarty: Scenariusz wojny jądrowej

Rozdział piąty: Rozbroić nierozbrajalne

Ważniejsza bibliografia

Podziękowania

Autor składa serdeczne podziękowania osobom, dzięki którym ta publikacja mogła powstać: pułkownikowi docentowi doktorowi habilitowanemu Bronisławowi Pawłowskiemu, doktorowi habilitowanemu inżynierowi Pawłowi Cieślarowi, prorektorowi do spraw dydaktycznych Akademii Obrony Narodowej oraz Monice Lewińskiej, byłemu rzecznikowi prasowemu Akademii Obrony Narodowej. Ciepłe słowa należą się także moim przyjaciołom ze Stowarzyszenia Byłych Żołnierzy 62. Kompanii Specjalnej „Commando” w Bolesławcu: Andrzejowi Żdanowi, Edwardowi Mroczkowi, Rajmundowi Prusowi, Bogdanowi Fiałkowskiemu, Markowi Stachowskiemu i innym.

O autorze

Jarosław Rybak (ur. 1970), pisze o wojsku od 1997 roku. Pracował m.in. dla „Polski Zbrojnej”, „Żołnierza Polskiego” i „Komandosa”. Kilka miesięcy spędził wśród polskich żołnierzy biorących udział w misjach i ćwiczeniach zagranicznych: w Kosowie, Macedonii, Bośni, Kuwejcie, Iraku, Afganistanie, Litwie, Libanie, Kongu. Jest jedynym polskim dziennikarzem, który w 2006 roku uczestniczył w ćwiczeniach NATO na Wyspach Zielonego Przylądka.

Był rzecznikiem prasowym Ministerstwa Obrony Narodowej oraz Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Obecnie prowadzi firmę doradczą Creatio PR.

W 2004 roku był pierwszym dziennikarzem, któremu Kapituła ds. Odznaki GROM przyznała Honorową Odznakę Jednostki Specjalnej GROM. W 2011 roku został wyróżniony Odznaką Pamiątkową Jednostki Wojskowej Komandosów z Lublińca. W maju 2012 roku, jako jedyny przedstawiciel mediów, został odznaczony medalem z okazji pięciolecia istnienia Dowództwa Wojsk Specjalnych.

Jest autorem książek: „Komandosi. Jednostki specjalne WP” (2003 r.), „GROM.PL Tajne operacje w Afganistanie, Zatoce Perskiej i Iraku” (2005 r.), COMMANDO.PL Nieznana historia 62. Kompanii Specjalnej WP (2007 r.), GROM2.PL Tajne operacje polskich sił specjalnych (2009 r.), „LUBLINIEC.PL Tajemnice najstarszej jednostki specjalnej WP (2011 r.), haseł o polskich jednostkach specjalnych w międzynarodowej „Encyklopedii oddziałów specjalnych”, (2004 r.) oraz części dotyczącej wojsk specjalnych w albumie „Wojsko Polskie” (2007 r.).

Wstęp

W 1987 roku Żelazna Kurtyna coraz bardziej chyliła się ku upadkowi. Do Polski z pierwszym koncertem przyleciała „Metallika”, Amerykanie znieśli sankcje gospodarcze wprowadzone po tym, jak komuniści ogłosili wprowadzenie stanu wojennego. Jan Paweł II przyleciał z kolejną pielgrzymką do Ojczyzny, a wiceprezydent USA George Bush spotkał się z Wojciechem Jaruzelskim oraz liderem nielegalnej „Solidarności” Lechem Wałęsą.

W Moskwie brytyjska premier Margaret Thatcher spotkała się z opozycjonistą Andriejem Sacharowem. A w Berlinie Zachodnim, przed Bramą Brandenburską, amerykański prezydent Ronald Reagan wezwał przywódcę ZSRR Michaiła Gorbaczowa do zburzenia Muru Berlińskiego. Erich Honecker - jako pierwszy w historii przywódca NRD - przyjechał z oficjalną wizytą do RFN. Te optymistyczne wydarzenia ukoronowało podpisanie traktatu o likwidacji broni rakietowej średniego zasięgu. Zrobili to Ronald Reagan i Michaił Gorbaczow.

Te zdarzenia dobrze wróżyły na przyszłość. Wszystko wskazywało na coraz większe ocieplenie między Wschodem a Zachodem.

Ale wiosną tego samego, 1987 roku, w niewielkiej sali wykładowej pilnie strzeżonego budynku w Akademii Sztabu Generalnego w podwarszawskim Rembertowie zebrało się kilkunastu naukowców i oficerów. Przed wejściem każdy z nich musiał pokazać zaświadczenie kontrwywiadu, że może brać udział w naradach zaklasyfikowanych jako „tajne”.

Okładka pracy habilitacyjnej.

Okazją do spotkania była obrona pracy naukowej jednego z najzdolniejszych polskich saperów, wykładowcy ASG, pułkownika Bronisława Pawłowskiego. Ten doświadczony naukowiec, uczestnik wojennej misji w Wietnamie zajmował się minami jądrowymi. Tajną bronią rozlokowaną na terenie RFN. Praca habilitacyjna o skomplikowanym tytule „Wykorzystanie min jądrowych w armiach głównych państw NATO oraz ich wpływ na prowadzenie działań bojowych przez wojska własne” była uwieńczeniem kilkunastu lat badań.

Liczące kilkaset stron opracowanie idealnie wpisywało się w najnowsze polecenia generała Floriana Siwickiego - ministra obrony narodowej. W podpisanym przez niego, utajnionym dokumencie „Rozkaz Ministra Obrony Narodowej do szkolenia Sił Zbrojnych PRL w 1987 roku”, w punkcie 28, podpunkcie „F” Florian Siwicki zalecał: „należy skuteczniej szkolić oddziały z prowadzenia rozpoznania i niszczenia min jądrowych”.

To oznaczało, że armia musi jeszcze intensywniej przygotowywać niewielkie grupy żołnierzy, którzy tuż przed wybuchem III wojny światowej zostaną przerzuceni do Republiki Federalnej Niemiec. Tam w samobójczych misjach „ochotnicy” mieli rozbrajać miny atomowe, czekające na dywizje czołgów z czerwonymi gwiazdami na pancerzach. Wojskowi wiedzieli, że te misje byłyby straceńcze. Ładunki jądrowe montowano bowiem tak, aby nie dało się ich rozbroić...

- Mieliśmy świadomość, że to byłyby ataki samobójcze – spokojnie opowiada podpułkownik Andrzej Żdan, dowódca kompanii komandosów z Bolesławca, którzy szkolili się do tego zadania.

Ta książka została oparta na odtajnionych dokumentach Ministerstwa Obrony Narodowej oraz wspomnieniach żołnierzy.

Rozdział piąty:
Rozbroić nierozbrajalne

Generałom wszystkich armii przyświeca taki sam cel: nie dać się pokonać i jak najszybciej rozbić siły wroga. Dlatego stratedzy po obu stronach Żelaznej Kurtyny planowali prowadzenie III wojny światowej praktycznie takimi samymi metodami. Olbrzymie zagony pancerne, rozbudowane jednostki rakietowe oraz liczne dywizje zmechanizowane miały zapewnić przewagę na lądzie. Ale do wykonywania „chirurgicznych cięć”, poszukiwania i niszczenia wyrzutni rakiet, siania dywersji i zamętu daleko na tyłach przeciwnika wykorzystywano niewielkie grupy zwiadowców z oddziałów dalekiego rozpoznania. Pierwsze zaczęły powstawać na początku lat pięćdziesiątych. Po obu stronach Muru Berlińskiego zadania komandosów były praktycznie takie same. „Czas przeżycia” grup specjalnych operujących na terenie przeciwnika szacowano na najwyżej kilka dni. Choć zakładano, że po zamelinowaniu się żołnierze będą mieli szansę przeżyć do czasu nadejścia własnych wojsk.

Widać jednak różnicę w filozofii szkolenia komandosów. Ci ze Wschodu przygotowywali się, aby po wykonaniu zadania samodzielnie przenikać do swoich. Amerykanie założyli, że próby przedarcia przez front będą zbyt niebezpieczne. Dlatego w planach zakładano, że grupy zostaną ewakuowane drogą powietrzną. I to – przynajmniej w instrukcjach – „niezależnie od spodziewanych strat w sprzęcie”. Żołnierze mogli mieć nadzieję, że dowództwo wyśle po nich śmigłowiec czy samolot. W praktyce jednak byłoby to bardzo mało prawdopodobne. Ale pozytywnie działało na morale.

Po wschodniej stronie wojskowi decydenci byli uczciwsi. Nawet nie próbowali mówić komandosom, że ktoś zaryzykuje utratę cennych maszyn, żeby ratować kilku żołnierzy...

- Dlatego sami siebie nazywaliśmy „żołnierzami jednorazowego użytku”. Po przerzuceniu za linię frontu priorytetem była neutralizacji broni jądrowej. Po zauważeniu np. wyrzutni rakiet, niezależnie od zadania, należało przystąpić do jej zniszczenia – wspomina podpułkownik Andrzej Żdan, dowódca jednostki specjalnej z Bolesławca.

Andrzej Żdan, dowódca 62. Kompanii Specjalnej z Bolesławca. Jego podwładni przygotowywali się do pokonywania Pasa Trettnera.

W Wojsku Polskim funkcjonowały cztery podobne oddziały. Na rzecz całego Frontu Polskiego miał pracować 1. Batalion Szturmowy z Dziwnowa. A dla poszczególnych armii działania specjalne prowadziły kompanie specjalne: 62. z Bolesławca, 56. ze Szczecina oraz 48. z Krakowa.

Eliminacja min jądrowych była jednym z zadań komandosów.

- Od początku istnienia naszej jednostki w 1967 roku, praktycznie do jej rozwiązania w 1994 roku, interesowały nas sprawy związane z pasem min jądrowych. Mieliśmy rozpoznawać teren, w którym je ukryto i naprowadzić zespoły zajmujące się niszczeniem – kontynuuje podpułkownik Żdan.

- Nie dopuścić do eksplozji to było zadanie ważniejsze od wszystkich innych – dodaje sierżant Marek Stachowski, łącznościowiec z tej jednostki. Zaś jego kolega, pułkownik Stefan Słowikowski i Bogdan Fiałkowski przypominają sobie zajęcia dotyczące rozbrajania takich urządzeń.

- Ale tych zajęć nie przechodzili wszyscy żołnierze. Ja z Pasa Trettnera się nie szkoliłem. Ale na terenie Ośrodka Strzelań Specjalnych na poligonie w Wędrzynie widziałem imitacje bunkrów z minami jądrowymi – przekonuje podpułkownik Edward Mroczek, jeden z dowódców 62. Kompanii.

Teoretyczne szkolenie zaliczył chorąży Mieczysław Kopacz, który do jednostki trafił dopiero we wrześniu 1986 roku.

Chorąży Bogdan Fiałkowski strzela z karabinka wyposażonego w PBS-1 („Pribor Bezszumnoj Strielby”). To tłumik dźwięku opracowany w połowie lat 50. w ZSRR.

Przygotowanie działań w terenie. Z piasku, gałązek i szyszek zbudowano tzw. stół plastyczny, imitujący teren, na którym będą operować komandosi. Plany działania prezentuje major Edward Mroczek (ze wskaźnikiem).

Płetwonurek z 62. Kompanii Specjalnej z wykrywaczem metalu rusza na poszukiwanie min ukrytych pod wodą. Poligon, 1985 r.

Komandosi z 62. Kompanii Specjalnej w czasie ćwiczeń.

Sierżant Marek Stachowski (z lewej) przygotowuje do zrzutu spadochronowego radiostację dalekiego zasięgu. To było urządzenie skonstruowane dla szpiegów i wojskowych grup dywersyjnych, mających działać na głębokich tyłach wroga. Lata 70.

Żołnierze z 62. Kompanii Specjalnej z Bolesławca przygotowują się do skoków spadochronowych. Do samolotu wchodzi major Edward Mroczek, tyłem stoi Andrzej Żdan.

– Naszym zadaniem było rozpoznanie obiektów, neutralizacja ochrony i obsługi min. Dobrze pamiętam poligon, w czasie którego mieliśmy rozpoznać „fałszywe” studnie – opowiada Andrzej Żdan.

Duże ćwiczenia, połączone z pokazami pokonywania Pasa Trettnera przeprowadzono w 1986 r. na jednym z poligonów Śląskiego Okręgu Wojskowego. Wśród ćwiczących byli żołnierze z 62. Kompanii Specjalnej.

Komandosi stanowili tylko maleńki trybik wykorzystywany do sprawnego prowadzenia przyszłej wojny. Wiedzieli tylko tyle, ile potrzebowali do sprawnego wykonania zadania.

- Nawet nie było wskazane, żeby wiedzieli więcej. Bo po wpadce i torturach mogliby ujawnić tajemnice. Żołnierz dostawał więc zadania i nie miał prawa pytać o nic więcej - tłumaczy profesor doktor habilitowany Henryk Hermann, kiedyś wykładowca Akademii Sztabu Generalnego.

Neutralizacją min atomowych miały zajmować się specjalnie przygotowane grupy żołnierzy, którzy tworzyli tzw. Oddziały Torujące (OT).

- W 1970 r. zostałem dowódcą cyklicznych kursów organizowanych w Katedrze Taktyki Wojsk Inżynieryjnych ASG. Na czterodniowych zgrupowaniach szkoliliśmy kadrę dowódczą oddziałów i związków taktycznych, okręgów wojskowych i instytucji centralnych MON. Brali w nich udział zastępcy dowódców okręgów, szefowie wojsk inżynieryjnych okręgów, wojsk artylerii, dowódcy dywizji, ich zastępcy. Kurs dotyczył między innymi min jądrowych. W kwietniu 1970 r. dla słuchaczy tych kursów Akademia wydała mój skrypt o sposobach pokonywania zapór jądrowych – wspomina pułkownik Bronisław Pawłowski. Kursanci poznawali budowę min, sposoby ich ustawiania, konstrukcje komór i węzłów minowych, organizację oddziałów torujących.

- Dowódcy, których szkoliłem mówili, że to bardzo trudne zadanie, mieli zastrzeżenia. Nie ze wszystkimi instrukcjami się zgadzali – kontynuuje naukowiec.

Przeszkoleni dowódcy mieli w swoich jednostkach tworzyć kilkudzięsięciosobowe Oddziały Torujące.

Skomplikowany schemat tworzenia różnych rodzajów Oddziałów Torujących.
Rysunek pochodzi z pracy habilitacyjnej pułkownika doktora Bronisława Pawłowskiego.

- Miały powstać w każdej dywizji pierwszorzutowej na bazie kompanii piechoty lub czołgów. Teoretyczne powinni do nich trafiać ochotnicy o ściśle określonych cechach. Mieli być odważni, zdolni do poświęceń, odporni na stres, zdrowi. Jednak to były teoretyczne zalecenia, bo w praktyce dowódca jednostki kierowałby tam tych, których akurat miał pod ręką. Nie słyszałem, żeby planowano prowadzenie jakiejkolwiek selekcji. Oczywiście mogli się w nich znaleźć żołnierze służby zasadniczej – tłumaczy Bronisław Pawłowski.

W Wojsku Polskim OT miały powstawać doraźnie, w miarę potrzeb. Etatowe – czyli zaplanowane w strukturach jednostek - oddziały neutralizacji min atomowych funkcjonowały w jednostkach radzieckich, stacjonujących na terenie NRD.

- Oficerowie przygotowani w Akademii Sztabu Generalnego mieli organizować szkolenia na niższych poziomach. Dlatego my w ASG nie mieliśmy kontaktu z konkretnymi wykonawcami tych zadań. Przygotowaliśmy materiały do szkolenia, w tym mapę Pasa Trettnera. Sam ją robiłem na podstawie informacji wywiadu – mówi naukowiec.

W każdym okręgu wojskowym wytypowano poligon, na którym powstały makiety węzłów komór. Projektowano je także w szkołach wojskowych. Do każdej takiej uczelni dostarczono też makiety min atomowych.

– U nas w Akademii węzeł zbudowano bardzo solidnie. Transzeje wyłożono betonowymi płytami. Ale gdy w pobliżu budowano ciąg garaży, obiekt został rozszabrowany, bo płyty świetnie nadawały się na wybrukowanie podłóg – kontynuuje pułkownik Pawłowski.

Aby wykonać zadania związane z neutralizacją Pasa Trettnera, należało działać na dwóch kierunkach. Jednym było szkolenie praktyczne. Drugi został domeną wywiadu. Agenci mieli rozpoznać nie tylko sam pas min, ale też zbierać najdrobniejsze informacje dotyczące tych spraw.

Ważnym elementem rozpracowania były zasady podejmowania decyzji o wysadzaniu pasa oraz sposoby przekazywania rozkazów. Zakładano bowiem, że przecięcie „łańcucha decyzyjnego” może spowodować, że ukryty w polu żołnierz nie odpali miny, jeśli nie dostanie wyraźnego rozkazu.

W Układzie Warszawskim decyzję o użyciu broni jądrowej podejmował pierwszy sekretarz radzieckiej partii komunistycznej. Natomiast w NATO - prezydent USA. Ale on musiał wcześniej uzgodnić to z rządami państw Sojuszu Północnoatlantyckiego. Konkretny rozkaz wydawał naczelny dowódca europejskich sił NATO, który był jednocześnie dowódcą wojsk USA w Europie.

Ścieżka decyzyjna biegła poprzez „dowódców upoważnionych” - czyli wyższych szczebli – do „dowódców inicjujących”. Od momentu podjęcia decyzji w Waszyngtonie do wysadzenia ładunku minęłoby nie więcej niż dziesięć, maksymalnie piętnaście godzin.

Równie ważnym zadaniem agentów było rozpracowanie organizacji pododdziałów odpowiedzialnych za ustawianie min, zasady wydawania ładunków z magazynu, transportu, schematy obiegu informacji. Wyeliminowanie pojedynczego trybika mogło unieruchomić całą machinę.

Okazało się więc, że minowaniem zajmowały się grupy liczące pięciu, najwyżej sześciu żołnierzy, którymi dowodził sierżant sztabowy. Każda taka ekipa miała do dyspozycji ciężarówkę z przyczepą. Ochronę zapewniało co najmniej kilkudziesięciu żołnierzy z plutonu piechoty. Oni odpowiadali też za to, żeby w „strefie ochronnej”, czyli terenie objętym wybuchem, została tylko grupa minowania. Plany przewidywały bowiem ewakuacje cywili znajdujących się na zagrożonym terenie.

Minerzy bardzo dokładnie maskowali prace. Dlatego wraz z nimi, z magazynów wyjeżdżałyby grupy pozoracyjne z atrapami. Miały mylić agentów oraz komandosów prowadzących rozpoznanie Pasa Trettnera.

Miny ustawiane w komorach można było detonować zapalnikami zegarowymi. Te proste urządzenia przypominają zwykłe minutniki pomagające kucharkom w pilnowaniu czasu gotowania. Banalnie proste w obsłudze, najlepiej sprawdzały się w przypadku min ustawianych na tyłach wroga. Co innego na własnym terytorium. Tu zawsze trzeba było zapewnić możliwość wyłączenia detonatora w ostatniej chwili. Dlatego najczęściej zapalnik miał być uruchamiany przez radio lub za pomocą przewodów elektrycznych.

Wywiad znowu wyliczał, że gdyby operator ukrył się na ziemi, odbiornik radiowy zadziałałby z odległości kilkunastu kilometrów. Jeśli zaś leciał na wysokości półtora kilometra, zasięg urządzenia wydłużał się nawet do sześćdziesięciu czterech kilometrów.

Fale radiowe mogły zostać zagłuszone, dlatego pewniejszym sposobem była detonacja sterowana przewodami. Podziemne kanały kablowe mogły mieć nie więcej niż osiem kilometrów. Więc w takiej odległości urządzano zamaskowane stanowiska dla obsługi. Jedno mogło obsługiwać najwyżej trzy miny.

Opracowany przez wywiad system kierowania wybuchami min jądrowych ustawionych w jednym węźle.
Rysunek pochodzi z pracy habilitacyjnej pułkownika doktora Bronisława Pawłowskiego.

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

Ważniejsza bibliografia

Publikacje książkowe

Bankowicz Bożena, Bankowicz Marek, Dudek Antoni, Słownik historii XX wieku, Kraków 1993.

Hermann Henryk, Działania specjalne w wojskowości polskiej w latach 1918 – 1989, Warszawa 2000.

Kronika JW 4355 A - JW 2457 (62. kompania specjalna), tom I i II, Bolesławiec.

Kronika Katedry Taktyki Wojsk Inżynieryjnych ASG-WP.

Król Marcin, Historia jednostek specjalnych WP od okresu powojennego do współczesności, praca dyplomowa Wyższa Szkoła Oficerska, Wrocław 2001.

Kulczycki Stanisław, Kwećka Roman, Przygotowanie działań specjalnych w wojskach lądowych, Warszawa 1998.

Pawłowski Bronisław, Wykorzystanie min jądrowych w armiach głównych państw NATO oraz ich wpływ na prowadzenie działań bojowych przez wojska własne, praca habilitacyjna, Akademia Sztabu Generalnego WP, Warszawa 1987.

Rybak Jarosław COMMANDO.PL Nieznana historia 62. Kompanii Specjalnej WP, Warszawa 2007.

Styburski Krzysztof, Analiza systemowa jednostki specjalnej, Warszawa 1994.

Styburski Krzysztof, Analiza systemowa procesu szkolenia jednostki wojskowej przeznaczonej do prowadzenia działań specjalnych, Warszawa 1996.

Technika Wojska Polskiego, Warszawa 1998.

Artykuły

Bączyk Norbert, Chcemy poznać całą prawdę – rozmowa historykiem Pawłem Piotrowskim pracownikiem IPN, Polska Zbrojna, 2005, nr 49.

Chloupek Ireneusz, Atomowi zwiadowcy, Komandos, 2002, nr 7-8.

Kalicki Włodzimierz, Największe kaczki świata, Duży Format nr 18 dodatek do Gazety Wyborczej nr 114, 17.05.2004.

Parfieniuk Włodzimierz, Próbne eksplozje, Komandos, 2002, nr 7-8.

Pawłowski Bronisław, Minowe zapory jądrowe wojsk lądowych NATO, Myśl Wojskowa 4/89, Warszawa 1989

Piotrowski Paweł, Scenariusz III wojny światowej, Gazeta Polska, 19.04.2006.

Rybak Jarosław, Żołnierze jednorazowego użytku, Polska Zbrojna, 2002, nr 45.

Soliwoda Stanisław, Miny jądrowe, Przegląd wojsk lądowych, 1992, nr 12.

Kamizelki dla specjalsów

Najsłynniejsze w Polsce kamizelki taktyczne oraz plecaki produkuje warszawska firma JANYSPORT.

Paweł Janyst założył ją 1988 r. Pierwszymi klientami byli harcerze i wielbiciele surwivalu, którzy z czasem trafiali do elitarnych jednostek. Nie akceptując nieużytecznego, wojskowego wyposażenia, nadal korzystali z cywilnego sprzętu.

W ten sposób narodziła się legenda JANYSPORT.

W JANYSPORT zaopatrują się żołnierze z GROM-u, Lublińca, Formozy, Żandarmerii Wojskowej, funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu, oddziałów specjalnych policji, straży granicznej.

Paweł Janyst nie kładzie nacisku reklamę swojej „produkcji specjalnej”. Co więcej, „speczakupy” może robić tylko ktoś wcześniej polecony przez sprawdzonych klientów. Mimo takiego nietypowego systemu selekcji klientów, wojsku sprzedał ponad 15 tys. plecaków i ok. 2,5 tys. kamizelek taktycznych. Tylko komandosi z GROM-u i pułku z Lublińca kupili ponad pół tysiąca kamizelek.

Dobra kamizelka taktyczna uratowała życie niejednemu operatorowi. Musi być dopasowana do wzrostu, długości rąk, funkcji pełnionej przez żołnierza w sekcji oraz terenu, w jakim ma działać. Zakłada się ją na kamizelkę kuloodporną. W nowszych typach oporządzenie można mocować bezpośrednio na kamizelce kuloodpornej – mówi Paweł Janyst.

W taktycznej jest m. in. zapas amunicji, granaty, radiostacja, apteczka pierwszej pomocy. Do każdego noszonego elementu trzeba mieć natychmiastowy dostęp. Dlatego Paweł Janyst opracował „JANYSPORT Pak System” – przypominający klocki lego – specjalny sposób montowania i przenoszenia ekwipunku. Użytkownik ma do wyboru kilka plecaków, kamizelkę i duży zestaw różnorakich kieszeni. W zależności od potrzeb wybiera potrzebne elementy i łączy je specjalnymi taśmami.

JANYSPORT
Producent kamizelek i oporządzenia taktycznego
od 20 lat ceniony przez najlepszych

www.plecaki.pl

Paweł Janyst

Mobile +48 601 216 693

Tel / fax +48 22 669 09 92

plecaki@janysport.pl

www.janysport.pl

www.apteczki.pl

JANYSPORT skr. p. 14

01-800 Warszawa 45 Poland