blogostan_01

michał zabłocki

wybór i posłowie: gabriela matuszek

czuły barbarzyńca press

2010

© Copyright by Michał Zabłocki, 2010

© Copyright for the Polish edition
by CZUŁY BARBARZYŃCA PRESS, 2010

Redakcja: Monika Grunert, Katarzyna Kępka-Falska

Opracowanie graficzne i skład: Agata Dębicka

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.
Koobe - Czytanie w Twoim wydaniu

ISBN 978-83-60318-97-3

CZUŁY BARBARZYŃCA

ul. Dobra 31

00-344 Warszawa

tel. 22 828 95 58/60

www.czulybarbarzynca.pl

Spis treści

[Drewniana cela z widokiem na pejzaż]

[Który przychodzisz w trąbie powietrznej]

[Nie wymyślicie lepszego spektaklu]

[Już wszyscy wiedzą że tak się nie da]

[Już nie wiem co jeść a czego nie jeść]

[Chciałem wyjechać ale trzyma mnie Ameryka]

[Jest mi coraz weselej]

[Coraz więcej rzeczy dzieje się w środku]

[Jest tutaj dwóch ludzi]

[Tutaj]

[Piękna złotowłosa królewna w niebieskich...]

[Zbudowaliśmy miasta z wielkimi ulicami...]

[Faktycznie że nie muszę jechać do Afryki]

[Ale najładniej wszystko wygląda z pobliskiego...]

[To nie był wcale żaden cud]

[AAA Lecznica]

[Wystraszył się]

[Atmosfera danej chwili jest wypadkową...]

[Zawsze w końcu przychodził na niego...]

[już sama procedura okazuje się niebywale...]

[Nawet gwóźdź wbity w czaszkę...]

Sum ergo cogito

[Najlepszymi przyjaciółmi są nasi wrogowie]

[Dziwne są zrządzenia losu]

[Ponieważ banał jest oczywistością]

[Na stacji obsługi egzystencji kupiłem...]

[Każdym swoim słowem i gestem...]

[Skoro już widać wszystko...]

[Wybacz stary nie chciałem]

[Umówmy się tak]

[Wiem rozumiem]

[I znowu chodziłeś po ścianach]

[Ten lot mógł mieć miejsce...]

[Świat dla mnie dopiero się narodził]

[Nie wybierałem najlepszej części]

[Chyba lekko przesadzam z ubieraniem się]

[Uwiesiłem się stopami lampy...]

[Przybito siedem pieczęci...]

[Zapaliłem się i wypaliłem się]

[Już więcej nie potrzebuję pisania]

[Kto powiedział że tu nie jest ładnie?]

[Ale czy można przytulić każdego?]

[Wszyscy dziwią się że ja piszę...]

[W takim razie zróbmy inaczej]

[czy gdyby ten kto pisał tamte słowa...]

[To jest prawdziwy Circus Maximus]

[Zastanawiam się co ze mnie wyniesiecie]

[Bodajże rozmawiałem]

[To że chcesz mówić długo...]

[W sumie dlaczego by się nie postarać...]

[Zdobyłem dość niespodziewanie...]

[Spróchniałe łodzie stoją tuż przed...]

[Chwytasz mnie za skroń ale nie uciekam]

[Zero siedem gdziekolwiek jesteś zgłoś się]

[Wiedziałem że cię w końcu spotkam...]

[Drogi Septymusie]

[Drogi Quintusie]

[Droga Heloizo]

[Drogi Abelardzie]

Zdystansowana czułość. Blogostan multipoety (Gabriela Matuszek)

Drewniana cela z widokiem na pejzaż

W proporcjach połowa zieleni i połowa nieba

Żadnych konkretnych zabudowań

Prawie że regularny park

Trochę tutaj wieje przez nieszczelne okna

Ale nie zacieka i jest w miarę ciepło

Czego można więcej wymagać od losu?

Korespondencja dochodzi z dużym opóźnieniem

Mogę nie odpisywać całymi latami

Na skwerku naprzeciwko stoi regularny Bóg

Łaszę się do Niego jak pokrętna żmija

24/09/2008

Który przychodzisz w trąbie powietrznej

Zaskakujesz mnie trzęsieniem ziemi

Katastrofalną ulewą

Awarią samochodu

Wypadkiem rowerowym

Który podcinasz mi nogi gdziekolwiek się udam

Który rozwijasz przede mną trudne scenariusze

Który buntujesz przeciw mnie najbliższych i najdalszych

Który podsuwasz mi zbyt proste słowa i niemodne treści

Który mnie kompromitujesz

Który powodujesz że się ze mnie śmieją

Że mną pogardzają

Że mają mnie za nic

Wiem że czegoś ode mnie chcesz

Ale czy nie mógłbyś wyrażać się jaśniej?

18/08/2009

Nie wymyślicie lepszego spektaklu

Żadna jedność czasu miejsca i akcji nie zastąpi rozciągłości chwili

Ten jeden jedyny moment da się kontemplować przez wieczność

Druga wieczność nie byłaby wcale przesadą

Przeciwnie

Dopiero druga wieczność dołączona do pierwszej

Zakotwiczona w identycznym czasie

Który znacznie wykracza poza tu i teraz

Skłonna wymieniać bez końca niezmienne doświadczenia

Mogłaby stanowić coś zaskakującego

Punkt zwrotny suspens przejmujący dreszczem

Możliwość ale jednocześnie niepewność happy endu

Ale czy obie wieczności dadzą się wyzerować w tym samym momencie?

I napełnić tą samą treścią o pożądaniu pustki?

Tylko pusta wieczność może się wypełnić

Akcją zgodną z najlepszym scenariuszem

11/08/2009

Już wszyscy wiedzą że tak się nie da

Jeszcze tylko Europa i Chiny naiwnie się łudzą

Próbują budować to czego zbudować nie można

Miejmy nadzieję że nie będzie katastrofy

Ale w końcu wszystko zmienią i zaczną na nowo

Jeszcze tylko paru znajomych w sumie trzeba powiedzieć garstka

Stykam się z ogromną liczbą przypadków

Z ludźmi którzy już dawno nie wierzą w brak wiary

Którzy pytają od razu wprost

Jaki typ duchowości szanowny pan zwykł uprawiać i czy można by się zapisać

Powiedzmy raz w tygodniu około dwudziestej

Człowiek bardziej wisi w powietrzu niż chodzi po ziemi

I to się z czasem staje całkiem oczywiste

Ale chociaż nad ziemią świat staje się łatwiejszy

To niekoniecznie od razu lepszy

Dlatego z czasem trzeba będzie opracować jednolite mapy nieba

Zresztą takie mapy są już opracowane

Zresztą leżą w kioskach na każdym rogu

13/03/2009

Już nie wiem co jeść a czego nie jeść

Na półkach stoją pułapki na ludzi

Z nadzianymi na haczyk kolorowymi papierkami

Od wewnątrz symbole i cyfry

Kto by się bał symboli i cyfr w dobie naukowego kapitalizmu?

A jednak czytam książki z drugiego obiegu

Kupowane spod lady w sklepie mniej monopolowym

Pisane innym alfabetem: jak zjesz to zginiesz

Więc biegam pomiędzy regałami

I panicznie szukam czegoś co nie jest trucizną

Im bardziej uśmiechniętą twarz pokazują na wierzchu

Tym wyraźniej widzę pod spodem swoją trupią czaszkę

09/21/2009

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

Zdystansowana czułość

Blogostan multipoety

Blogostan_01 Michała Zabłockiego, na który składają się wiersze publikowane w latach 2007–2009 na blogu poetyckim „Przerzutka na wiersz”, jest tomem szczególnym. Nie rodził się bowiem przez długie tygodnie czy miesiące, nie leżakował w szufladzie poety, nabierając wyrafinowanego smaku i koloru. Jest jak skład młodego wina, wybrany spośród kilku setek butelek różnej mocy. Blog poetycki ma wszak swoje prawa – wiersze są tu codziennymi zapiskami, spontanicznymi notacjami zdarzeń, nagłych refleksji, czasem tylko wynikiem poetyckiego natchnienia (bo czyż można miewać natchnienie codziennie o tej samej porze?). Jego forma jest w jakimś sensie surowa, zatrzymana w kadrze pierwszej poetyckiej wersji. Ale zarazem pokazuje siłę wyobraźni artysty, kunszt poetyckiej zwięzłości.

Michał Zabłocki powierzył mi dokonanie autorskiego wyboru. Przygotowywanie tego tomu było dla mnie interesującą przygodą, intelektualną podróżą przez setki poetyckich zdarzeń, których forma, tematyka i jakość były bardzo różne. Starałam się wybrać wiersze najciekawsze i najważniejsze, które pokazują autora jako świetnego poetę, obdarzonego dużą wrażliwością, intuicją i skłaniającego się ku podejmowaniu tematów ostatecznych.

Kompozycja zbioru nie jest przypadkowa: otwiera go wiersz, w którym miejsce obserwacji świata określone zostaje jako „cela z widokiem na pejzaż” i którego częścią jest „regularny Bóg”, a zamyka odpowiedź Heloizy, zawierająca obietnicę miłości i błogostanu duchowego spełnienia. W tych mocnych ramach dokonują się zmagania poetyckiego Ja z samym sobą i własnym życiem oraz uważne i zdystansowane przyglądanie się naszemu niedoskonałemu światu. Otaczająca rzeczywistość pod bacznym okiem obserwatora obnaża błahość swej powierzchni, a podmiot obserwacji własne ludzkie słabości.

Wiersze Michała Zabłockiego poruszają tematy fundamentalne. Interesuje go kondycja człowieka rzuconego w przestrzeń (wszech) świata, który poszukuje oparcia w wartościach niezmiennych.

Nad powszednimi pejzażami unosi się mgła transcendencji, boski ślad, który należy odczytać i zrozumieć. Poeta czyni to poprzez język codzienności, zwykłe zapisy zdarzeń, nieemocjonalne notacje emocji, proste ujmowanie głębokich refleksji. W wierszach Zabłockiego jest oczekiwanie i ukryte cierpienie, niepewność siebie i pewność rzeczy ostatecznych, zachwyt światem i niepokój, jaki on wzbudza.

A także ślady niewinnego zdziwienia i ufna aprobata życia, mimo wszelkich jego niedoskonałości. Można rzec, że poezja ta prezentuje klarowną i czystą (w swych głębokich sensach) zadumę nad światem. Zapatrzenie w to, co niewidoczne, niewidzialne albo jeszcze niespełnione, a co musi/może nadać sens naszemu życiu. Bo życie nie może być pozbawione sensu. I zawsze da się przetworzyć w jakiś bardziej radosny scenariusz.

Gdyby poddać te wiersze personifikacji, można by powiedzieć, że poezja Michała Zabłockiego jest ciepła, życzliwa ludziom i światu – to poezja, „która nie odpycha, ale przytula”. Myślę, że tytułowy blogostan, obok wszelkich możliwych interpretacji, da się także czytać jako synonim zdystansowanej czułości – do tego, co jest, co było, a przede wszystkim tego, co jeszcze nadejdzie. Czułości, która ma swe źródło w ufności, a oparcie w mocnym duchowym fundamencie.

Michał Zabłocki, autor projektu “Multipoezja”, jest prawdziwym multipoetą, artystą o wielu twarzach, a jego poetycka aktywność rozgrywa się w rozmaitych przestrzeniach. Od lat z sukcesem poszukuje nowych sposobów docierania do odbiorców poprzez wizualizacje wierszy – teledyski, projekcje wierszy na murach, „stemplowanie” ich na chodnikach, wypróbowuje formy aktywnego tworzenia poezji – pisząc wiersze „na zamówienie”, poddając ich tematy licytacji, otwierając się na inspiracje innych ludzi (m.in. podczas Spotkań w Dobrym Towarzystwie), czy decydując się na pisanie poezji okolicznościowej. Największymi sukcesami Michała Zabłockiego są jego autorskie projekty „Wiersze na murach” i „Wiersze pisane na czatach” realizowane przez kilka ostatnich lat. Ostatnio realizuje finansowany przez Unię Europejską projekt eMultipoetry, który jest międzynarodową adaptacją jego pomysłów na poetycką działalność w Internecie.

Wszystkie te działania wprowadzają poezję w przestrzeń codzienności, służą uaktywnieniu odbiorców, zmuszają ich do czynnego uczestnictwa w poetyckim artefakcie. Wiersz nie jest już samowystarczającą materią, istotną rolę odgrywa sytuacja, w jaką jest zanurzony, a która uaktywnia jego poetycką potencję. Można by rzec, że jest to w jakimś sensie powrót do tego, co było „przed książką” – do tradycji ustnej literatury, magicznej obrzędowości, bezpośredniego obcowania ze słowem. Jednak media, jakimi dysponuje nasza internetowa epoka, powodują, że „żywe” wiersze multipoezji, jak wszystko w świecie ponowoczesności, są natychmiast konsumowane, nie pozwalają na to, co poezji jest przynależne – otwieranie szerokich przestrzeni refleksji.

To dobrze, że Michał Zabłocki, którego przez wiele lat mało interesowała książka jako medium komunikacji (choć jest autorem siedmiu tomików poetyckich), zdecydował się na opublikowanie swoich wierszy w papierowej wersji. Książka bowiem, mimo prób zanegowania jej priorytetowego znaczenia, pozostaje przecież najlepszą formą obcowania czytelnika z literackim dziełem sztuki, któremu towarzyszy, oprócz doznań zmysłowych (wywołanych przez dotyk brzegów kartek, zapach drukarskiej farby, światło bieli papieru, szelest przerzucanych stron) wrażenie intymnej rozmowy z autorem, głęboki namysł nad jej treścią, czasem wzruszenie i olśnienie.

Gabriela Matuszek

o autorze

© Tomasz Stokowski

Michał Zabłocki

poeta, autor serii poetyckich zdarzeń medialnych znanych pod nazwą MULTIPOEZJA: WIERSZY NA MURACH, WIERSZY CHODNIKOWYCH, WIERSZY PISANYCH NA CZATACH, blogów poetyckich itp.

Autor tekstów piosenek w repertuarach Grzegorza Turnaua, Czesława Mozila, Agnieszki Chrzanowskiej i wielu innych. Opublikował osiem zbiorów wierszy. Wykładowca Studium Literacko-Artystycznego przy Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Blogostan_01 jest wyborem wierszy Michała Zabłockiego, publikowanych w latach 2007–2009 na blogu poetyckim „Przerzutka na wiersz”. Starałam się wybrać wiersze najciekawsze i najważniejsze, które pokazują autora jako świetnego poetę, obdarzonego dużą wrażliwością, intuicją i skłaniającego się ku podejmowaniu tematów ostatecznych. Poezja Michała Zabłockiego jest ciepła, życzliwa ludziom i światu – to poezja, „która nie odpycha, ale przytula”. Myślę, że tytułowy blogostan, obok wszelkich możliwych interpretacji, da się także czytać jako synonim zdystansowanej czułości – do tego, co jest, co było, a przede wszystkim tego, co jeszcze nadejdzie.

Z posłowia prof. Gabrieli Matuszek