DAN KROKOS

OBCA PAMIĘĆ

Przekład Kinga Składanowska

Warszawa 2013

Adamowi Lastorii –

kumple na całe życie

1

W części restauracyjnej centrum handlowego znajduję policjanta opierającego się o filar. Omiata wzrokiem stoliki, obracając w palcach zawieszony na szyi gwizdek. Lewą dłonią wybija takt na udzie. Według identyfikatora na ubraniu nazywa się C. Lyle.

Podchodzę do niego. Mija dobre pięć sekund, zanim przenosi na mnie spojrzenie.

– Witaj – mówię. – Straciłam pamięć. Zastanawiałam się, czy mógłbyś mi pomóc.

– Straciłaś pamięć? – pyta.

Nie wiem dlaczego. Przecież usłyszał mnie całkiem wyraźnie.

– Tak. Nie mam pojęcia, gdzie powinnam się teraz znajdować – mówię.

Policjant prostuje się, odpychając plecami od filaru. Kępki kędzierzawych włosów pokrywają jego podbródek, na czole widać ślady po trądziku – nie do końca pomyślnie udało mu się przejść przez okres dojrzewania.

– Jak się nazywasz?

– Miranda North.

– Ile masz lat?

– Siedemnaście.

Kącik jego ust unosi się ku górze, a ja wiem, że jego uśmiech jest fałszywy, bo nikt nie robi tego w ten sposób. Tyle przynajmniej pamiętam.

– Wygląda na to, że nie zapomniałaś wcale tak dużo. Pamiętasz, kim jesteś.

W połowie ma rację. Pamiętam nazwisko i wiek. Pamiętam też, kim jest policjant w centrum i parę innych rzeczy. Nie pamiętam jednak całej reszty swojego życia. Mam tylko nadzieję, że to normalne u kogoś z amnezją.

Tłum pulsuje za moimi plecami, każąc mi przysunąć się o krok bliżej do C. Lyle’a. Próbuję się odciąć od mrowia ludzi. Przebywanie na otwartej przestrzeni sprawia, że dostaję gęsiej skórki, choć nie mam pojęcia dlaczego.

– Nie pamiętam niczego więcej – mówię.

To prawda. Tego ranka obudziłam się na ławce, wpatrując się w wieżowiec Terminal Tower. Wiem, że znajduję się w Cleveland. Moją pierwszą myślą było to, że obudzenie się w Cleveland z całkowitą utratą pamięci nie mogło wróżyć niczego dobrego. Nie w San Diego czy Dallas albo jakimś innym miejscu, gdzie słońce świeci więcej niż trzy dni w ciągu roku. Jedynym logicznym powodem, dla którego tu jestem, to fakt, że w Cleveland jest mój dom.

Wiem, że nazywam się Miranda North i weszłam w drugą połowę siedemnastego roku życia. W kieszeni mam czterysta dolarów w gotówce.

– Dlaczego miałabym kłamać? – pytam.

– Dlatego że jesteś dzieciakiem, a dzieciaki lubią droczyć się z ochroną.

Nie rozumiem, po co tak gada. Skoro chce, żebym sterczała tutaj, dopóki będzie wreszcie zmuszony się mną zająć, mogę dalej grać w tę grę.

Po tym, jak włóczyłam się przez jakiś czas po mieście, znalazłam lustro w publicznej toalecie i nie rozpoznałam widocznej w nim dziewczyny. Oczywiście wiedziałam, że ja to ja. Gdyby ktoś jednak spytał, jakiego koloru były wcześniej moje włosy, nie potrafiłabym udzielić właściwej odpowiedzi. Są brązowe z czerwonymi refleksami i sięgają nieco za ramiona. Jestem umięśniona, jakbym cały czas trenowała na siłowni. Kontury mięśni mojego brzucha są doskonale widoczne nawet bez napinania. Nie jestem zwalista, ale też nie ma we mnie nic miękkiego. Możliwe, że jestem gimnastyczką. Oczy mam tego samego koloru, co włosy, a to wydaje się nieco dziwne.

Potem zjawiłam się w centrum handlowym. Z początku czułam się wspaniale – nie bałam się niczego, bo nie wiedziałam, czego należy się bać. Utrata pamięci mogła być tymczasowa. Później zauważyłam, że moje oczy automatycznie szukają miejsca, w którym mogłabym się ukryć. Taksują twarze, oceniają ich wyraz jako przyjazny lub groźny. Obserwują sposób, w jaki ludzie się poruszają, sprawdzając, czy nie chcą mnie zaatakować.

Paranoja – pomyślałam. Toczyłam wewnętrzną walkę, by zachować pozory opanowania. Od środka cała się gotowałam, przeskakując spojrzeniem od jednej rzeczy do drugiej i czepiając się uspokajających myśli.

W końcu nie mogłam już tego znieść, musiałam poprosić kogoś o pomoc. Wjechałam ruchomymi schodami na drugie piętro, na którym mieściła się część restauracyjna. Znalazłam stolik w rogu, przy którym mogłam odpocząć i pomyśleć. Wtedy zobaczyłam C. Lyle’a opierającego się o filar.

– Niech pan pozwoli mi... skorzystać z telefonu czy coś w tym stylu.

Może, gdy wezmę telefon do ręki, moje palce wpiszą numer, którego nie potrafi przypomnieć sobie mój mózg.

C. Lyle przygląda mi się uważnie po raz pierwszy od początku naszej rozmowy. Wygląda to tak, jakby jego brwi chciały się pocałować między oczami.

– Nabijasz się ze mnie?

Staram się zachować spokój i rozsądek, lecz wrażenie pustki w mojej piersi rozprzestrzenia się. To strach, że mogę już nie przypomnieć sobie, kim jestem.

Mam głowę wypełnioną tą okropną myślą, zaczynają mnie boleć oczy, zupełnie jakbym wpatrywała się zbyt długo w słońce. Ucisk rozlewa się po wewnętrznej stronie mojej czaszki i przechodzi w uporczywy ból głowy, który w tej chwili jest mi wyjątkowo nie na rękę. Mrugam kilka razy. Gdzieś ponad moim ramieniem ustawia się kolejka do Charley’s.

– Nie – mówię. – Wcale nie. Miałam nadzieję, że za chwilę wróci mi pamięć, ale tak się nie stało. Naprawdę potrzebuję pańskiej pomocy.

C. Lyle wskazuje palcem na torbę w mojej dłoni.

– Straciłaś pamięć, ale mimo wszystko znalazłaś czas na zrobienie zakupów?

Ja również spoglądam na torbę.

– Miałam przy sobie trochę gotówki i pomyślałam, że kupię parę rzeczy.

Kup parę ciuchów w centrum. Zachowuj się normalnie. To była część planu mająca na celu powstrzymanie chęci wyrzygania się do najbliższego kosza na śmieci.

Policjant wskazuje na podłogę.

– Postaw to.

Robię, co każe.

Przyklęka i otwiera torbę, a potem unosi pytająco brew.

– Czy w środku jest coś, co może zrobić mi krzywdę?

– Co takiego? Nie. – Sposób, w jaki na mnie patrzy, jakbym była przestępcą, sprawia, że robi mi się zimno.

– Jesteś pewna?

Ból umiejscowiony za moimi oczami przybiera na sile. Towarzyszy temu wrażenie, jakby rozpalona do czerwoności szpilka torowała sobie drogę do moich zatok. Nie przypomina zwykłego bólu głowy, ale być może sama nie pamiętam, czym jest taki zwykły ból. Biorę płytki wdech i trę oczy, podczas gdy C. Lyle grzebie w mojej torbie. Wyciąga z niej czerwony stanik, za który zapłaciłam czterdzieści dolarów.

– Straciłaś pamięć, ale miałaś czas, żeby kupić sobie stanik? – pyta.

Ktoś wpada na mnie od tyłu. Zamiast trącić go łokciem, robię krok do przodu, co z jakiegoś powodu jest moją pierwszą instynktowną reakcją. C. Lyle nie patrzy na mnie. Jest zajęty gapieniem się na blady fragment skóry widoczny pomiędzy ramiączkami mojego czarnego topu.

– Mam mnóstwo czasu – mówię. – Jak już wspominałam, nie wiem, gdzie w tej chwili powinnam przebywać.

Zadowoliłabym się nawet kłamstwem, kilkoma przynoszącymi pociechę słowami. „Wszystko będzie dobrze, Mirando”.

C. Lyle widzi, że reszta rzeczy w torbie to ubrania. Kupiłam je, żeby mieć się w co przebrać. Skoro miałam podszywać się pod zwykłego klienta, to równie dobrze mogłam kupić sobie nową parę dżinsów.

Mężczyzna wstaje i otrzepuje dłonie, jakby były brudne.

– Wynoś się. Nie jestem tu po to, żebyś ze mną pogrywała. A jak nie, to sam cię stąd wyprowadzę.

Otwieram usta. Nie rozumiem. Właśnie powiedziałam mu, że niczego nie pamiętam, a on próbuje się mnie pozbyć, jakby miał w tej chwili coś ważniejszego do roboty.

– Proszę – mówię. – Naprawdę nie wiem, co mi się stało.

Gdybym wiedziała, może wszystko byłoby w porządku. Możliwe, że wtedy zapełniłaby się ta pustka w moim wnętrzu. Albo przynajmniej przestałaby mnie boleć głowa.

C. Lyle kładzie dłoń na moim ramieniu. A potem zaciska palce.

Chwilę później czuję się tak, jakby w moim ciele ktoś umieścił drut fortepianowy sięgający od czubka głowy aż po stopy. Drut pęka. Kładę obie dłonie na jego ręce i wciskam ją w swoją klatkę piersiową. Obcasy moich czarnych butów szorują po podłodze, gdy obracam się w jego stronę, w dalszym ciągu trzymając go za rękę. Ustawiam się plecami do niego. Ciągnę go za ramię i uderzam biodrem w jego udo. Przerzucam go ponad sobą, a on wierzga, jakby jechał na rowerze do góry nogami.

C. Lyle ląduje z hukiem na plecach, wyrzucając z siebie gwałtowny, pełen śliny oddech.

Stoję nad nim jak ogłupiała. Jedna myśl jarzy się w mojej głowie jak neon: Mam kłopoty.

Wyraz jego twarzy jest identyczny jak mój. Nie licząc obszaru bezpośrednio wokół nas, życie w części restauracyjnej toczy się dalej. Kolejka do Charley’s powiększa się. Jakiś dzieciak rozlewa swój napój, a matka grozi mu palcem i krzyczy. Ktoś zwinął w kulkę opakowanie, wycelował nim w kosz, spudłował i zostawił na podłodze.

C. Lyle gmera nerwowo w poszukiwaniu broni, próbuje odpiąć sprzączkę.

Muszę go powstrzymać. Muszę mu pokazać, że wcale nie chciałam tego zrobić. Nie mam pojęcia, dlaczego tak postąpiłam. Udaje mu się jednak odpiąć sprzączkę i sięgnąć palcami do broni. W tym momencie przestaję logicznie myśleć.

Wyrzucam do przodu rękę, dłonią do góry.

– Zaczekaj!

Gdy to mówię, ból za moimi oczami powraca, silniejszy niż przedtem. Zaciskam mocno powieki, ale nie przynosi to ulgi. Mój mózg zamienił się ogromny płonący węgiel. Jakimś cudem ból i gorąco wypromieniowują się z wnętrza mojej głowy. Czuję, jak rozchodzą się wokół mnie, poruszając falami, choć to całkiem niemożliwe.

C. Lyle zastyga na podłodze z dłonią zaciśniętą na rękojeści broni. Oczy wyłażą mu na wierzch, a całe ciało zaczyna drgać. Dzięki Bogu jego ręka dygocze zbyt gwałtownie, by mógł wyciągnąć broń. Ludzie wokół niego wycofują się, zamiast pomóc, a sekundę później sami zamierają w miejscu.

A potem zaczynają uciekać.

C. Lyle przewraca się na brzuch. Próbuje podeprzeć się na jednej nodze i wstać, ale ślizga się i znów pada na podłogę. Ogień w mojej głowie zaczyna się rozprzestrzeniać, uwalniając ciśnienie wraz z każdym impulsem, przynosząc mi krótkotrwałą ulgę.

Ludzie uciekają ode mnie w popłochu, uciekają od nas. Dudniące walenie stóp drażni moje bębenki. Z bólu zaczynają mi łzawić oczy, automatycznie zaczynam szukać wyjścia awaryjnego. Nie udaje mi się jednak znaleźć drogi ucieczki. Wszędzie widać tylko twarze z rozdziawionymi ustami i szeroko otwartymi oczami pełnymi paniki.

To strach. Ale przed czym? Odwracam się na pięcie, szukając kogoś przy zdrowych zmysłach. Kogoś, kto powie mi, że wszystko jest w porządku. Zamiast tego widzę biegnącego przed siebie mężczyznę z głową wykręconą przez ramię, ślepego na srebrną barierkę stojącą tuż przed nim. Uderza w nią. Jego stopy odrywają się od ziemi, a on przelatuje ponad barierką. Podeszwy jego butów są wycelowane w sufit, gdy zaczyna spadać. Krzyki nie zagłuszają wcale głuchego odgłosu ciała uderzającego w podłogę.

Zakrywam dłonią usta. Identyczna sytuacja ma miejsce chwilę później. Nad barierką przelatuje kobieta. Jej beżowa torebka unosi się w powietrze. Monety i klucze rozpryskują się dokoła, migocząc w ostrym świetle. Skupiam się na tym, na torebce wirującej w powietrzu. Obserwuję, jak znika za krawędzią.

Spada coraz więcej osób, więc skupiam wzrok na świetlikach otaczających jaskrawoniebieskie niebo. Mały chłopczyk woła mamę. Jego głos dociera do mnie i kieruje moją uwagę z powrotem w stronę masowej histerii. Chłopczyk znów krzyczy: „Mamo! MAMO!”, ale wokół panuje zbyt wielki hałas. Zbyt wielu ludzi biega we wszystkich kierunkach, by ktoś mógł go odnaleźć. Odrętwiałe stopy prowadzą mnie do krawędzi, gdzie zaciskam dłonie na zimnej, metalowej rurce, która miała za zadanie ochraniać ludzi. Piętro niżej widać podłogę zaścieloną powykręcanymi, nieruchomymi ciałami.

Odsuwam się i wracam szybko do części restauracyjnej, z trudem przełykając ślinę, by stłumić odruch wymiotny.

Nawet ci, którzy nie widzieli mojej potyczki z C. Lyle’em, zaczynają biec. Jak rozszerzająca się fala z mojej głowy, ludzie w najdalszym krańcu centrum sztywnieją, a potem zrywają się z miejsc i rozbiegają na wszystkie strony. Wielu z nich krzyczy. Część zakrywa usta dłońmi, by powstrzymać wrzask, zupełnie jak ja. Docierają do mnie jedynie urywki ich słów – „pomocy”, „co się dzieje?”, „mamo, gdzie jesteś?”, „na pomoc, ktokolwiek!”.

C. Lyle podnosi się i chwiejnym krokiem, jakby był pijany, rzuca w stronę ruchomych schodów. Prawie potyka się o dwójkę mężczyzn kłębiących się na podłodze. Ostatnich dwóch. Patrzę, jak odrywają się od siebie i turlają w przeciwnych kierunkach. Oddychają z trudem, gwałtownie łapiąc powietrze. Jednemu udaje się wstać i zbiec po schodach. Drugi zaczyna pełznąć ku nim, ciągnąc za sobą prawą nogę. Ostatnie, co widzę, to jego but.

Gdzieś w części restauracyjnej na ziemię spada taca. Napój rozlewa się po podłodze.

Z początku sala wydaje się pusta, nie licząc torebek i tac z jedzeniem, które zostawili za sobą ludzie.

Mimo to nie jestem sama.

2

Na środku sali, pośród poprzewracanych stolików i krzeseł, siedzi chłopak mniej więcej w moim wieku. Przed nim stoi porcja kurczaka mango z Ruby Thai. Jest szczupły i ma najbardziej wyrazistą twarz, jaką dotychczas widziałam. Twarz jak z konkursu piękności. Czarne włosy ma gęste, nieco przydługie i wijące się lekko w okolicach karku. Biała koszulka opina ciało składające się wyłącznie z mięśni i skóry.

Macha do mnie ręką, jak gdyby nic się nie stało. Stoję w miejscu przez chwilę jak wryta. W końcu chłopak przyzywa mnie zapraszającym gestem.

A zatem wie, kim jestem. Musi wiedzieć. Nie ma żadnego innego powodu, dla którego miałby tu siedzieć, zamiast uciekać. Możliwe, że wie, dlaczego straciłam pamięć. Możliwe, że wie, do czego właściwie przed chwilą doszło. Być może orientuje się, czemu ci wszyscy ludzie wypadli za barierkę i prawdopodobnie są martwi. Może też wiedzieć, że to moja wina.

Ruszam w jego stronę, przechodząc nad poprzewracanymi krzesłami. Część mnie zastanawia się, czy nie powinnam czasem iść w odwrotnym kierunku. Zerkam co jakiś czas na chłopaka, śledząc każdy jego ruch, i przez to wchodzę w kałużę coli. Moja prawa stopa lepi się potem przy każdym kroku. W końcu docieram do jego stolika i opadam na krzesło naprzeciwko niego.

– Hej – mówię, starając się zachować zimną krew. Nie wiem, czego boję się bardziej – odkrycia prawdy czy tego, że jej nie poznam. Składam dłonie na udach, żeby przestały się trząść.

Za i pode mną, na niższym piętrze galerii handlowej, ludzie w dalszym ciągu biegają i krzyczą. Ich panika odbija się echem od sufitu.

– Hej – odpowiada chłopak. Jego niebieskie oczy są zdumiewające. Wyglądają niemal jak sztuczne. Jak jaskrawoniebieska farba.

Wtedy wyczuwam jego zapach, na który składają się pot, mydło i coś jeszcze. Kwiaty? Nie jakieś tam kwiaty – róże. Teraz, kiedy rozpoznaję tę woń, uświadamiam sobie, że unosiła się w powietrzu od momentu, w którym zaczęła boleć mnie głowa.

– Używasz perfum? – pytam.

– To przez psychiczną energię. Wchodzi w interakcję z układem limbicznym, więc z jakiegoś powodu czujesz zapach róż.

Milczę. Czeka na reakcję z mojej strony, ale nie mam pojęcia, co odpowiedzieć. Zagiął mnie już przy słowach „psychiczna energia”.

– To... my ją czujemy i oni ją czują, ludzie, na których energia wywiera wpływ. To tylko dziwny skutek uboczny. Jak tam twoja głowa?

– Mam wrażenie, jakby stanęła w ogniu.

– O tak, robi się całkiem gorąco.

Siedzimy dalej jak gdyby nigdy nic. W pewnym momencie szkło tłucze się gdzieś i rozsypuje z brzękiem na podłogę. Chłopak przygląda mi się spod czarnych brwi, które nie są ani grube, ani do końca cienkie. Jest zupełnie tak, jakby miał dwie twarze – od nosa w dół jest rozbawiony, ale jego oczy przyglądają mi się badawczo.

– Według ciebie to takie zabawne? – pytam.

Marszczy brwi.

– To chyba najmniej zabawna rzecz, jaką jestem sobie w stanie wyobrazić.

Umieram z głodu i potrzebuję zająć czymś ręce, więc porywam kawałek jego kurczaka. Smakuje jak popiół. Po raz pierwszy zaczynam się zastanawiać, czy cokolwiek z tego wszystkiego jest prawdą. Gdyby lekarz w białym kitlu powiedział mi teraz, że przeżywam załamanie nerwowe, prawdopodobnie bym w to uwierzyła.

– Wyjaśnij mi, co się właściwie stało – mówię.

– Miałem nadzieję, że ty mi powiesz.

– Nie mam pojęcia. – Znów to widzę: dudniące w posadzkę stopy, młócące powietrze ramiona. Spadający ludzie. Damską torebkę frunącą w powietrzu. – Ci wszyscy ludzie...

Chłopak powoli kręci głową.

– To nie twoja wina.

Jego twarz mówi jednak co innego. Sprawia wrażenie spokojnego, ale usta ma zaciśnięte w przykrym grymasie. Oczywistym jest dla mnie fakt, że próbuje ukryć swoje przerażenie. Teraz mam już pewność, że cała ta panika wybuchła z mojej przyczyny. W jakiś niewytłumaczalny sposób.

– To nie twoja wina – powtarza, jakby próbował przekonać samego siebie.

– Nie? – Mam mokre policzki. Rozmazuję łzy opuszkami palców.

Pochyla się do przodu i odsuwa tacę, zanim zdążę wziąć więcej kurczaka.

– A jak z twoją pamięcią?

A więc wie. Tylko jakim cudem? Pełen podekscytowania dreszcz przeszywa mnie na myśl o odpowiedzi, zmniejszając na chwilę niepokój.

– Zniknęła – mówię zdartym głosem. Biorę wdech i wstrzymuję powietrze, zmuszając swoje dłonie do pozostania w bezruchu.

– Zdążyłem się tego domyślić.

– Naprawdę?

Siedzimy tak jeszcze przez jakiś czas. Centrum handlowe jest teraz pogrążone w grobowej ciszy.

– Masz jakieś imię? – pytam ostrzejszym tonem, skoro wygląda na to, że nie ma zamiaru udzielić mi pożytecznych informacji.

– Peter.

– Peter...?

– Na razie tylko Peter – mówi.

Niedorzeczność sytuacji w końcu do mnie dociera. Nie obłęd, jakiego doświadczyłam wcześniej, lecz fakt, że siedzę teraz z „Peterem”, a on rozprawia o utracie pamięci i psychicznej energii. Czuję, że jakieś paskudne przeczucie rodzi się gdzieś w moim wnętrzu. Prawda jest blisko, a ja nie wiem, czy jestem na nią gotowa.

– Mam na imię Miranda. – Kładę dłonie na udach i ściskam je, by powstrzymać się od wiercenia.

– Wiem.

– Co się właściwie stało? – pytam.

Pociera dłońmi twarz i przeczesuje jedną włosy, a potem opiera się o swoje krzesło.

– Uwolniłaś falę psychicznej energii, która wywarła wpływ na mózgi wszystkich ludzi w centrum, konkretnie na ich jądra migdałowate i korę przedczołową. Energia wywołała zbiorową panikę, unicestwiając pozostałe odruchy aż do stanu, w którym pozostało jedynie czyste przerażenie. Potrafiłaś to kontrolować, zanim zapomniałaś, jak się to robi. Kiedy poczułaś zagrożenie ze strony policjanta, twoja reakcja była automatyczna.

– Kłamiesz. – Sama nie wymyśliłabym bardziej niedorzecznego wytłumaczenia. Nie rozumiem nawet słowa z tego, co przed chwilą powiedział. Gdybym mu jednak nie uwierzyła, nie siedziałabym teraz w bezruchu na tym plastikowym krześle. Gdybym obudziła się w Bostonie, nie byłoby mnie tu teraz i nie musiałabym słuchać tego pomylonego chłopaka, opowiadającego mi pomylone historie.

Peter mruga do mnie, wykazując się cierpliwością.

– Później wytłumaczę ci więcej, ale musimy już iść. Natychmiast.

Podnoszę się z miejsca. Krzesło skrzypi pode mną, zbyt głośne w tej wielkiej, pustej przestrzeni.

– Dlaczego niczego nie pamiętam?

– Dlatego że nie brałaś zastrzyków. Albo dlatego, że twoje zastrzyki nie do końca były zastrzykami.

Moje zastrzyki nie do końca były zastrzykami. Chłopak pachnący różami, imieniem Peter, okrąża stolik i ujmuje mnie za ramię. Strząsam z siebie jego dłoń i prawie uderzam go w pierś, ale udaje mi się przed tym powstrzymać. Moje ciało znowu wibruje. Czuję się tak, jak czułam się na sekundę przed powaleniem policjanta na ziemię.

Chłopak wpatruje się we mnie, aż w końcu odwracam wzrok.

– Spokojnie – mówi. – Jesteśmy przyjaciółmi.

– Skąd mam to wiedzieć? Tracę pamięć, a ty po prostu czekasz tu na mnie, rozmyślając nad kurczakiem?

Wzrusza ramionami, jakby to nie miało żadnego znaczenia. Zaczyna się oddalać, wołając do mnie, ale nie odwracając się.

– Idziemy, Mirando.

Zapach róż słabnie, zupełnie jakby pochodził od niego.

Stoję w miejscu jeszcze przez chwilę, zastanawiając się, czy powinnam zaufać jemu, skoro nie ufam samej sobie.

Nie mogłam tu jednak zostać. Jeśli on wie o mnie coś więcej, pozostaje mi tylko jedno wyjście.

– Jeśli z tobą pójdę, powiesz mi, co się stało?

– Opowiem o wszystkim – obiecuje. Wchodzi na ruchome schody i znika mi z oczu.

Mogę zostać tu i nie otrzymać żadnych odpowiedzi na swoje pytania albo zaryzykować i pójść za tym obłąkanym, nieustraszonym chłopakiem.

Jak dla mnie, to żaden wybór.

3

Ciała ukazują się moim oczom, gdy ruchome schody zwożą nas na dół. Jest ich pięć. Leżą oddalone od siebie w równych odstępach. Beżowa torebka kobiety jest tuż obok jej głowy, leży w aureoli z kałuży krwi. Ręka pierwszego mężczyzny, który wypadł zza barierki, jest wygięta i schowana pod jego ciałem. Posiniaczoną twarz ma przyciśniętą do podłogi. Żadne z nich nie daje znaku życia.

Schody napierają na moje pięty, ale nie chcę się ruszyć, czekam, aż minie fala oszołomienia. Kilka mrugnięć powiekami nie załatwia sprawy. Peter idzie dalej, taksując wzrokiem otoczenie w sposób, w jaki sama to robiłam, gdy tu dotarłam.

– Mamy ich tu tak po prostu zostawić...? – mówię, bardziej do siebie niż do niego.

Peter dostrzega wreszcie, że się zatrzymałam, wraca i chwyta mnie łagodnie za rękę. Wyrywam się z jego uścisku i idę w kierunku ciał.

Znów łapie mnie za rękę i unosi ją wysoko.

– Nie możesz im pomóc. – Wykręca mi ramię do góry, przytrzymując w miejscu. Ma odsłonięty brzuch. Mogłabym go teraz walnąć z całej siły i zwiać.

Twardy, zdecydowany wyraz znika na ułamek sekundy z jego twarzy. Marszczy czoło i zaciska powieki, jakby pomysł pozostawienia tych ludzi sprawiał mu fizyczny ból. Gdy znów otwiera oczy, twarz ma rozchmurzoną. Widoczny na niej cień emocji był tak ulotny, że zastanawiam się, czy w ogóle coś poczuł.

– Wybacz, ale musimy już iść.

Kiwam głową, niezdolna wykrztusić słowa. Część mnie, ta tchórzliwa część, cieszy się z faktu, że mnie stąd zabiera. Druga go za to nienawidzi.

Idziemy szybko przez pustą galerię.

– Peter, kim ty właściwie jesteś? – Staram się nadać swojemu głosowi lekki ton, ale tak naprawdę jestem o krok od skrzeku.

– Przyjacielem.

– No tak. Wybacz, jeśli w to nie wierzę.

Z marszu przechodzimy w trucht.

– Myślę, że jednak wierzysz – mówi.

– Dlaczego?

Wyprzedza mnie.

– W końcu idziesz razem ze mną, prawda?

Zaczyna biec. Z łatwością dotrzymuję mu tempa. Witryny sklepów migają obok nas. Część jest pusta, pozostałe zostały zajęte przez uciekinierów, którzy kulą się i tłoczą wraz z innymi. Przed oczami migają mi podrapane twarze. Słyszę stłumione szlochanie. Chcę do nich wrócić, ale Peter znów by mnie odciągnął. Uderza we mnie poczucie winy – gdybym tylko mogła powiedzieć im, że będzie dobrze. Że już po wszystkim. Że złowroga psychiczna energia zniknęła. Omijam nastolatka leżącego na boku, który pojękuje i trzyma się za rękę.

– Dokąd idziemy? – pytam, skoro rezultatem mojego pierwszego pytania była odpowiedź w zaledwie trzech słowach.

– Na początek jak najdalej stąd. Wszystko w swoim czasie.

Przestaję biec. Peter robi jeszcze kilka kroków, a potem odwraca się i wyrzuca w górę obie dłonie.

– Co znowu?

– Nie oczekuj, że ot tak za tobą pójdę. Powiedz, dokąd się wybieramy, albo idź sam.

– Wracamy do domu, Mirando. Pamiętasz, gdzie to jest?

– Nie...

– Tak też myślałem. A teraz chodź.

Wzdycham, a potem doganiam go w pośpiechu.

Wychodzimy przez sklep ze sprzętem sportowym. Gdy wyłaniamy się na zewnątrz w gasnącym popołudniowym świetle słońca, policyjny radiowóz wyjeżdża z piskiem opon zza zakrętu, jadąc prosto w naszą stronę. Parking jest pełen ludzi, którzy uciekli tędy z centrum. Tłoczą się między samochodami. Mężczyzna stojący najbliżej nas mruga gwałtownie i przeciera oczy, spoglądając w niebo. Reszta wygląda tak, jakby właśnie wybudziła się z koszmaru na potwornym kacu.

Policjant zatrzymuje się kilka stóp dalej. Jak można się było tego spodziewać, wybrał nas, żeby porozmawiać. Możliwe, że stanie tuż przy wejściu ma z tym coś wspólnego.

Peter odwraca się do mnie z rozbawionym i jednocześnie niezadowolonym wyrazem twarzy.

– Ładna robota, North.

– To był twój pomysł, żeby wyjść tą drogą – przypominam mu.

Policjant otwiera drzwi i wysiada z radiowozu. Domyślam się, że w telefonie z wołaniem o pomoc nie podano zbyt wielu szczegółów, więc nie ma pojęcia, że to ja jestem wszystkiemu winna. Mimo to dłoń położył na broni, plecy ma wyprostowane, a krok pewny.

– Nie ruszać się – mówi, choć tkwimy w bezruchu.

Przypomina mi mojego starego znajomego C. Lyle’a.

– Co się stało? – pyta.

Koszmar.

– Nie wiem. Wszyscy nagle spanikowali i uciekli. Myślę, że część ludzi nadal jest w środku.

– Czy są ranni?

Tak. Z mojego powodu. I nie tylko ranni – połamani. Martwi.

Ta myśl boli, ale wciąż mam spokojny wyraz twarzy. Skoro Peter to potrafi, ja również.

– Nie wiem – mówi Peter. – Siedzieliśmy w ukryciu, dopóki wszystko nie ucichło. Nie mamy pojęcia, co się stało.

Policjant kiwa głową kilka razy. Usta ma zaciśnięte w wąską kreskę.

– W porządku. Chcę, żebyście tu zaczekali. Przy moim radiowozie. Wejdę do środka, żeby się rozejrzeć.

– Nie ma sprawy – mówi Peter.

Policjant mija nas i wchodzi do centrum. Drzwi zamykają się za nim ze świstem.

Syreny wyją w oddali, z sekundy na sekundę coraz głośniej. Zostało nam jakieś dwadzieścia sekund, zanim tu dojadą. Nie ma powodu, żeby radiowóz nie oddalał się od miejsca przestępstwa, do którego właśnie wezwano kolejny. Odejście stąd pieszo byłoby bardziej ryzykowne. W zależności od tego, co zgłoszono policji, funkcjonariusze mogli nas zatrzymać.

– Chcesz prowadzić? – pyta Peter.

– Pewnie, czemu nie. – Wcale nie wygląda na zmartwionego, więc udaję to samo.

Podchodzimy do drzwi radiowozu i wsiadamy do środka. Peter zamyka leżący na tablicy rozdzielczej laptop i wyjmuje z tyłu kabel.

W środku pachnie zwietrzałą kawą i potem. Wrzucam bieg, nie mając pewności, czy potrafię prowadzić, dopóki tego nie zrobię, i kładę stopę na pedale gazu.

Udaje nam się opuścić teren centrum. Okrążamy je i mijamy pozostałych policjantów. Dzięki Bogu, żaden z nich nie rozpoczyna pościgu.

– Skręć w prawo, gdy już wyjedziesz z parkingu – instruuje Peter.

Jesteśmy w południowej części miasta, właściwie na przedmieściach. Próbuję przypomnieć sobie, jak dotarłam tutaj z centrum, ale nie potrafię. Moje krótkotrwałe wspomnienia to stanowczo za mało. Zdają się dryfować w umyśle, a potem stopniowo zanikać.

Nagle, bez żadnego ostrzeżenia, Peter wyciąga rękę i dźga mnie strzykawką, wciskając do połowy tłok. I to w dodatku, kiedy prowadzę samochód.

– Ała!

Zdejmuję lewą rękę z kierownicy i uderzam go w nos, a potem wyrywam strzykawkę z ramienia, poświęcając całą pełną sekundę uwagi widocznemu w środku płynowi w kolorze lemoniady. Chwilę później wbijam igłę w jego udo i wciskam tłok. A wszystko to z jednoczesnym podparciem kierownicy kolanem i utrzymaniem prędkości.

– Wziąłem już swój zastrzyk – mamrocze Peter przez dłonie zaciśnięte na nosie.

– Jaki zastrzyk? – Głos mi się załamuje. Bardziej jestem zaszokowana tym, jakim cudem udało mi się wbić mu igłę w trakcie jazdy. Nie mam pojęcia, gdzie się tego nauczyłam. To kolejna obca dla mnie rzecz, jak wtedy, gdy odruchowo przeczesywałam pomieszczenie w poszukiwaniu dróg ucieczki i wrogów. Wyłączały się wszystkie myśli. Pozostawało jedynie działanie. Gdy się nad tym nieco zastanowić, było to przerażające. Nie mam pojęcia, co to znaczy ani jak to możliwe. Nie wiem nawet, co było w tej cholernej strzykawce.

Krew ścieka Peterowi po nadgarstku.

– Nie złamałaś mi nosa.

– To źle.

– Przeciwnie, to dobrze – mówi. – Bo ja złamałbym twój.

– Uderzyłbyś dziewczynę?

– Walczymy ze sobą przez cały czas. – Peter wyciera zakrwawioną dłoń o moje udo, a potem opuszcza szybę i wypluwa czerwoną bańkę. Ta zatacza łuk w powietrzu i znika za radiowozem.

– Chciałem podać ci lekarstwo bez konieczności wszczynania kłótni. Poza tym rozpuszczone w wodzie smakuje okropnie. – Znów wyciera nos.

– Jakie lekarstwo? – pytam, czując się źle przez to, że go uderzyłam. Skręcam w prawo. Nie bardzo wiem dlaczego. Ruch na drodze jest niewielki, a niebo jaskrawoniebieskie. Przypomina mi o świetlikach w galerii handlowej i ludziach wypadających za barierkę. O głosie małego chłopca wołającego matkę. Zamiast tego skupiam się na podwójnej żółtej linii na jezdni.

– Takie, które pomaga nam pamiętać. Jestem taki jak ty, Mirando. Jesteśmy tacy sami.

Chcę mu wierzyć, ale nadal nie wiem, co to znaczy.

Po kilku minutach jazdy i milczenia Peter wskazuje na zaułek między dwoma odrapanymi budynkami. Cegły na poziomie ulicy są brudne.

– Tutaj będzie dobrze – mówi.

– Dobrze na co?

– Na zatrzymanie się.

Skręcam w zaułek, rozgniatając prawą oponą mokre kartonowe pudło. Mam nadzieję, że to nie był czyjś dom. Wysiadamy z auta, szorując drzwiami o cegły. Peter podchodzi do zardzewiałej drabiny przyśrubowanej do budynku.

– Co teraz? – pytam.

– Wspinamy się na górę, zanim ktoś nas zobaczy. Potem porozmawiamy, obiecuję.

Gdy nie ruszam się z miejsca od razu, chwyta jeden z wyżej położonych szczebli i opiera się o niego.

– Proszę. Jeśli nie spodoba ci się to, co mam do powiedzenia, zejdziemy na dół i każde pójdzie w swoją stronę. Zgoda?

Całkiem uczciwa propozycja. Nie sądzę, by moja ciekawość pozwoliła mi odejść, nawet gdybym chciała. Jeśli można nazwać ciekawością potrzebę odkrycia, kim się naprawdę jest.

Dołączam do Petera na drabinie. W miarę wspinaczki pytania kotłują się w mojej głowie, żądając odpowiedzi, ale mogę poczekać jeszcze trochę.

Dach jest pokryty gruzem. Gdzieniegdzie wystają szyby wentylacyjne i rury. Osłaniam oczy ręką i spoglądam na północ. W oddali widzę miasto i znajdujące się za nim jezioro. Teraz, kiedy jestem z dala od zamieszania, ogarnia mnie znajome uczucie spokoju. Tutaj, w górze, czuję się bezpieczna, choć nie do końca ufam Peterowi.

Za plecami słyszę szuranie. Peter siada na dachu. Nadgarstki opiera na kolanach, plecy ma wsparte o metrowy gzyms. Połowa jego twarzy płonie czerwienią w słońcu, druga jest pogrążona w cieniu. Poklepuje miejsce obok siebie. Wygląda tak, jakby uszło z niego powietrze. Jego siła i determinacja sprawiły, że wydostał nas z opresji, ale świadomość tego, co zaszło w centrum handlowym, w końcu zaczęła do niego docierać. Dwoma palcami lewej ręki uciska miejsce między oczami, mruga parę razy i próbuje się do mnie uśmiechnąć. Wrażenie jest takie, jakby próbował uśmiechać się na przekór bolącemu zębowi.

Drżę i pocieram nagie ramiona, gdy owiewa mnie wiatr. Obciągam w dół top i podchodzę do niego. Gdy zajmuję miejsce obok Petera, okazuje się, że siedzę bliżej, niż zamierzałam. Czuję bijące z niego ciepło, choć wcale się nie dotykamy. Nie wiem dlaczego, ale w dalszym ciągu czuję zapach róż, gdy jestem blisko chłopaka.

– Czym właściwie jestem? – pytam.

Peter nie owija w bawełnę.

– Twój mózg został zaprojektowany tak, by emitować fale wystarczająco potężne, żeby wywierały wpływ na otaczających cię ludzi. A konkretnie na ośrodki odpowiedzialne za kontrolowanie i reagowanie na strach. Jesteś technicznie zaawansowaną wersją kontroli tłumu. Gdy miałaś dwa lata, lekarz pobrał ci krew. Odkryto w niej anomalię, która umożliwia przejście przez terapię genową niezbędną do zostania Różą. Tak się właśnie określamy, z braku odpowiedniejszej nazwy.

Dłonie zaczynają mi się trząść. Złączam je i ściskam, ale to w niczym nie pomaga. Słowa Petera odbijają się w mojej głowie – fale wystarczająco potężne, kontrola tłumu, terapia genowa. Powinnam zostać w galerii i pozwolić, żeby aresztował mnie policjant. Powinnam wylądować w więziennej celi albo jeszcze lepiej, w głębokim lochu. W miejscu, w którym już nigdy nie będę w stanie nikogo skrzywdzić. Nie wiem, co spodziewałam się usłyszeć, ale z pewnością nie to.

Peter ujmuje moją lewą dłoń w swoje ręce, które są ciepłe, suche i nieco szorstkie. Jego odciski łaskoczą mnie, a zimny dreszcz przebiega po ramieniu i zagnieżdża się w brzuchu.

Peter mówi dalej łagodnym głosem, dając mi czas na przetrawienie wszystkiego, choć wiem, że nie potrafię. Nie w sposób, w jaki bym chciała. Próbuję zaakceptować każdą z tych rzeczy jako fakt, lecz z każdym kolejnym słowem chcę wstać i wrzeszczeć: „Nie!”.

– Skutkiem ubocznym terapii jest utrata pamięci. Nasze mózgi mają mnóstwo nowych połączeń nerwowych, a aksony są grubsze niż normalnie. To znaczy, że temperatura naszego ciała jest nieco wyższa niż u zwykłych ludzi. Żeby ustrzec się przed zniszczeniem wspomnień, przyjmujemy zastrzyki. Lek chroni naszą korę mózgową, zanim cała dodatkowa energia zdoła ją usmażyć. Teraz, kiedy znów masz środek w organizmie, zaczniesz gromadzić nowe wspomnienia.

Milknie, pozwalając przez jakiś czas wisieć słowom w powietrzu. Tłuką się w mojej głowie. Do informacji doszło kilka nowych. Aksony. Kora mózgowa.

– Czy odzyskam stare wspomnienia? – pytam cicho.

Peter milczy przez chwilę.

– Nie wiem. – Lepsze to niż „nie”, ale mimo to czuję się przybita. Znów zapada cisza. Niemal słyszę, jak zastanawia się, czy dam radę znieść więcej. – Ktoś majstrował przy twoich zastrzykach. Wiemy kto. Dwójka z naszych przyjaciół zniknęła. Uciekli. Nie mamy pojęcia dlaczego. A teraz przepadli jak kamień w wodę. Doktor Tycast myśli, że uciekłaś razem z nimi, ale ja w to nie uwierzyłem. Znałem sposób, jak cię wyśledzić, i zrobiłem to.

Tego było już za dużo. Terapia genowa? Lekarstwo na pamięć? Przyjaciele uciekający nie wiadomo dokąd, przyjaciele, których nawet nie znam, których twarzy nie jestem w stanie przywołać w pamięci? Muszę natychmiast wstać. Wyrywam rękę z uścisku Petera.

– My to znaczy kto? – pytam. – Kim jest doktor Tycast? – To nie jedyne pytania, jakie mam, ale domyślam się, że odpowiedzi na te uda mi się łatwiej znieść.

– My... my to znaczy nasza czwórka. Ty, ja, Noah i Olive. I ludzie, którzy nas szkolą. To właśnie my.

– Chyba wiesz, że to mi niczego nie mówi – odpowiadam. Wtedy w centrum chciałam uzyskać odpowiedzi, teraz nie jestem już tego taka pewna.

Pod nami jakiś samochód zatrzymuje się z piskiem opon u wyjścia z zaułka. Drzwiczki otwierają się i zamykają z trzaskiem. Policjanci prawdopodobnie namierzyli skradziony radiowóz dzięki nadajnikowi GPS. Ale tutaj jesteśmy bezpieczni. Zakładam, że nie będą się spodziewać po złodzieju, iż wejdzie na dach budynku tuż obok kradzionego pojazdu. Całe to zamieszanie staje się odległe i nieistotne.

– Jaki w tym sens? – pytam. – Chodzi mi o nas. O wszystko, co powiedziałeś.

Peter zamyka oczy, jakby zastanawiał się nad doborem słów.

– Wyobraź sobie, że ktoś rzuca cię na pole bitwy, a ty przyprawiasz o strach wszystkich wokół, zmuszając do poddania się. Żadnej śmierci. Żadnego rozlewu krwi. Wystarczająco liczebni, jesteśmy w stanie powalić na kolana całe miasto. – Jego własne słowa zdają się go zaskakiwać, zupełnie jakby usłyszał je gdzieś indziej i dopiero teraz uświadomił sobie, jak fałszywie brzmią. „Żadnej śmierci? Żadnego rozlewu krwi?”

Stoję odwrócona do niego plecami, z dłońmi wspartymi na biodrach. Wiatr wprawia w ruch drobne włoski na moich ramionach. To nie ma sensu. Widziałam panikę w centrum handlowym. Zakrojona na szerszą skalę? Śmierć i krwawa jatka.

Kule i bomby to alternatywa dla mojej mocy.

Co jest gorsze?

4

Policjanci na dole krzyczą coś do siebie. Słychać odgłos stóp walących w chodnik.

– Gdzie są moi rodzice? – pytam.

Peter oblizuje usta i spogląda na żwir pod nogami.

– Oddali cię. Dla wyższego dobra, tak mi się zdaje. Moi zrobili tak samo.

– Znałam ich?

– Nie. Byłaś wtedy zbyt mała.

Dla większego dobra. Wyobrażam sobie bezimiennych rodziców oddających mnie na terapię genową. Tak jak wszystko inne, to również nie ma sensu. Znów wyczuwam pustkę w piersi.

– Skąd wiesz, że ci ludzie po prostu mnie nie zabrali? Równie dobrze mogli mnie porwać.

– Już raz tego doświadczyłaś i pogodziłaś się z tym. Teraz też musisz.

Nie wydaje mi się, bym cokolwiek musiała. Jasnym jest, że wszyscy, nawet Peter, będą się musieli mocno natrudzić, żeby mnie do tego zmusić.

– Jesteśmy twoją rodziną. Byliśmy nią od lat. Od czasów dzieciństwa.

My. Nasza czwórka. Rodzina. Nie zapomina się rodziny.

Odwracam się. Na rzęsy spływa mi łza, ale odpędzam ją szybkim mrugnięciem. Mięśnie brzucha mam napięte jak postronki. Przykładam do nich dłoń i próbuję się rozluźnić, oddychać przez usta. Zajmuje to kilka minut, ale w końcu udaje mi się wrócić do rzeczywistości. Muszę zaakceptować to, co słyszę, jako prawdę, bo widziałam już jej dowód. Na własne oczy widziałam opustoszałe centrum handlowe. To, co wtedy czułam, nie mogło być przypadkiem.

– Czy odzyskam swoje wspomnienia? – pytam ponownie.

Peter milczy. Odwracam się, by dostrzec odpowiedź wypisaną na jego twarzy.

Staram się wyglądać, jakby nic się nie stało, ale dziura w moim wnętrzu powiększa się, grożąc, że pochłonie mnie całą.

– Domyślam się, że nawet nie wiem, co tracę, prawda?

– Wszystko będzie dobrze, Mirando.

Dokładnie to, co chciałam usłyszeć. Gdybym tylko mogła w to uwierzyć.

W twarzy Petera nie dostrzegam żadnego kłamstwa, żadnej wskazówki, która powie mi, że zwariował, że ja zwariowałam albo oboje całkiem zwariowaliśmy. Jedyne, co widzę, to ten niezachwiany spokój i niewzruszone spojrzenie.

– Pójdziesz ze mną?

Znów mnie prosi. I tak jak poprzednio, nie mam zbyt wielkiego wyboru. Jeśli chcę wiedzieć więcej.

Chwilę później wierzę i jednocześnie nie wierzę w to, co mówi.

– Skoczymy z dachu.

Wierzę, ponieważ nie widzę innej drogi i wygląda na to, że fizycznie jestem w stanie to zrobić. Z drugiej strony, nie wierzę, bo no cóż, to kompletne szaleństwo.

Uśmiecha się, odgadując mój tok myślenia.

– W takim razie ja skoczę pierwszy.

I skacze. Podbiega do krawędzi dachu, wybija się z jednej nogi i przelatuje nad zaułkiem. Przez chwilę ślizga się po kolejnym dachu, a potem odwraca i macha do mnie. W jego wykonaniu wyglądało to równie łatwo, jak skok przez kałużę.

Wszystko, co robi, ja mogę zrobić lepiej. A przynajmniej taką mam nadzieję. Jedynym sposobem na odkrycie, co stanie się za chwilę, jest pójście na całość. Przełykając strach i zdrowy rozsądek, podbiegam do krawędzi dachu i skaczę. Wzrok mam utkwiony w punkt przed sobą. Moje stopy ślizgają się po powierzchni niewidzialnego stawu. Słyszę wiatr w uszach, a potem jestem już na dole, ze stopami wbitymi w sąsiedni dach. Nie zatrzymuję się. Biegniemy, wyłaniając się z ukrycia. Nie sprawia mi to żadnego wysiłku. Przeskakujemy z dachu na dach, gubiąc pościg i zmierzając w kierunku, który oboje zdajemy się znać. Strach i wątpliwości, które miałam chwilę wcześniej, są teraz wspomnieniem, i to w dodatku odległym.

Nim Peter zwalnia, serce wali mi jak młot. Pokruszone kamyki, które kopie, obsypują moje łydki. Zatrzymuje się gwałtownie, a ja prawie na niego wpadam. Odzyskuję równowagę, opierając się dłonią o jego plecy. Chcę ją natychmiast zabrać, ale on udaje, że tego nie zauważa, a ja nie chcę czuć się niezręcznie.

– Tutaj – mówi.

Zapadł zmierzch. Fiołkowe niebo pokryło się mlecznymi chmurami. Zerkam ponad krawędzią w widoczny w dole zaułek. Daleko, daleko w dole. Z tak wysoka czarne worki na śmieci wyglądają jak sterta obrzydliwych m&m’sów.

– Dasz radę?

– Co masz na myśli?

Przeskakuje ponad krawędzią i zderza się z ceglaną ścianą naprzeciwko nas, pięć stóp dalej. Jego dłonie i stopy dotykają jej, a potem się odpycha, ślizgając po ścianie budynku, na którym stoję. Ledwie dotknął jej przy drugim podejściu, obniżając się o kolejnych kilka stóp. Obserwuję go, gdy skacze w tę i z powrotem, a jego sylwetka maleje coraz bardziej. Na samym dole wpada w górę worków na śmieci.

Stacza się z niej. Jeden z worków pęka, a śmieci rozsypują się po całym zaułku. Z tej odległości widzę jego śnieżnobiały uśmiech.

– Twoja kolej! – krzyczy przez złożone w trąbkę dłonie.

Wzdycham. Strach powrócił, ale domyślam się, że zniknie, gdy tylko podejmę wyzwanie. Poza tym moje zwątpienie ma nowego kompana – osobliwą i mile widzianą równowagę gnieżdżącą się na dnie mojego brzucha. Podoba mi się to. Nie wiem, kim jestem, ale równie dobrze mogę się okazać kimś złym. Kładę dłoń na krawędzi i przeskakuję przez nią. Uderzam w sąsiednią ścianę zupełnie jak Peter, czepiam się jej na sekundę, a potem odpycham i szybuję przez zaułek.

Niestety, źle oceniłam odległość. Spadam za szybko, a serce podjeżdża mi do gardła. Peter krzyczy coś do mnie. Uderzam w ścianę, rękami i nogami szorując po cegłach. Okna migają mi przed oczami. Z całej siły wbijam dłonie w parapet, tak mocno, że aż paznokcie zaczynają krwawić. Przez chwilę wiszę uczepiona ściany budynku z palcami płonącymi z bólu.

– Całkiem nieźle! – krzyczy z dołu Peter.

Ryzykuję zerknięcie na niego. Nadal jestem zdecydowanie zbyt wysoko.

– Hej, tutaj jest drabina! – krzyczy znów Peter.

– Serio? – pytam.

Peter wybucha śmiechem.

– Nie. Schodź dalej.

Robię, co mówi. Przełykam wątpliwości, jakie narosły wokół moich płuc, i znów zaczynam oddychać.

– Dam radę – szepczę, a potem wylatuję w przestrzeń i obracam się. Chwytam się kolejnego okna, a potem następnego. Wkrótce jestem już na dole. Spadam w tę samą stertę worków na śmieci co Peter, wytaczam się z nich i wstaję. W jego oczach nie ma ani śladu zmartwienia czy strachu – miał całkowitą pewność, że uda mi się zejść na dół w jednym kawałku.

– Jakim cudem to zrobiłam? – pytam. – Lub co ważniejsze, dlaczego w ogóle umiałam to zrobić?

Peter wzrusza ramionami, zupełnie jakby to było coś naturalnego.

– Chcą, żebyśmy mieli coś więcej niż tylko możliwości. Obdarzenie nas tymi mocami to za mało – musimy umieć zadbać o siebie samych w niesprzyjających okolicznościach.

– Oni. Masz na myśli naszych nauczycieli?

Powoli kiwa głową.

– Tak. Naszych nauczycieli.

Chcę czegoś więcej – jakiegoś wytłumaczenia mojego istnienia, wskazówki dotyczącej przeszłości. To sprawia, że znów robi mi się niedobrze i nagle jestem wdzięczna za to bieganie i skakanie po dachach. Trudno rozmyślać o czymś strasznym, kiedy skupiasz się wyłącznie na ruchu i precyzji.

Peter z pewnością dostrzega wyraz mojej twarzy. Jego uśmiech znika wraz ze światłem. Obejmuje moje ramiona, a potem prowadzi zaułkiem, trzymając mnie blisko siebie.

– Chodź, Mirando. Wracajmy do domu.

Gdybym tylko wiedziała, gdzie jest ten dom.

Wkrótce się tego dowiaduję. Dom to las.

Znajdujemy chevroleta cavalier z kluczykami tkwiącymi w stacyjce. Peter mówi, że cavaliery doskonale nadają się do kradzieży, bo nikt nie zwraca na nie uwagi. Zatrzymuję się, gdy dociera do mnie fakt, że kradzież samochodu nie wywołuje u mnie najmniejszego moralnego sprzeciwu.

W samochodzie pytam Petera, dlaczego nie czuję się z tym źle.

– Wyszkolono cię tak, abyś brała wszystko, co potrzebne do wykonania misji. Naszą misją teraz jest bezpieczne dotarcie do domu.

A więc o to chodzi.

Peter zabiera nas na południe, z dala od miasta, gdzie drogi zwężają się i są otoczone drzewami zamiast odrapanymi budynkami. Mijamy kilka krów i pola obsiane kukurydzą. Po jakimś czasie ściana drzew gęstnieje, przesłaniając drogę. Po upływie kolejnych dziesięciu minut Peter pochyla się do przodu i wpatruje w las.

– Jesteśmy na miejscu – mówi, gdy natykamy się na ledwie widoczny ślad prowadzący między drzewa. Chevrolet kołysze się na kamieniach, wybojach i dziurach przez całą milę. Na końcu ścieżki las znów sprawia wrażenie jednej całości. Ale taki nie jest. Peter prowadzi cavaliera wzdłuż następnego, bardziej wyraźnego śladu ciągnącego się przez kolejną milę. Nie rozmawiamy zbyt wiele – po prostu wyglądam przez okno i przyglądam się drzewom. Aż do momentu, w którym dłoń Petera zsuwa się z dźwigni zmiany biegów i przypadkowo ociera o moje udo. Wtedy podskakuję, jakby mnie ukłuł.

– Zdenerwowana, co? – pyta. Uśmiecha się do mnie, a ja wiem, że stara się sprawić, bym nie przejmowała się całą tą sytuacją.

– Chyba trochę. – I faktycznie jestem. To wszystko może być pułapką. Nie mam jednak pojęcia, jaką i na co. Choć Peter nie sprawia wrażenia, jakby kłamał. Nie ma rozbieganych oczu ani drżących rąk. To wcale nie znaczy, że mu ufam, ale wystarcza, żebym chciała siedzieć dalej w aucie.

Naszym domem okazuje się prosty, jednopiętrowy budynek z betonu pomalowany w barwy maskujące. Jego dach pokrywają rośliny, by ukryć go przed samolotami i helikopterami. Peter zatrzymuje auto, a ja odkrywam, że budynek jest w rzeczywistości garażem z kilkoma samochodami i motocyklami. Głowica zamontowana na dachu podąża za nami. Słychać, jak mechanizm obraca się w jej wnętrzu. Bliźniacze lufy wyglądają na wystarczająco duże, by rozerwać nas na pół, wliczając w to samochód.

– Mieszkamy pod ziemią – informuje mnie Peter.

– Och, a ja myślałam, że w samochodach.

Nie wybucha grzecznościowym śmiechem, a ja czuję, jak gorąco oblewa mi kark. Nie powinien budzić we mnie zażenowania.

– To było zabawne – mówię.

– Wiem. Ale słyszałem już kiedyś ten żart. Podejrzewam, że znów będę musiał usłyszeć całą resztę. – Jego słowa dotykają mnie boleśnie. Peter zauważa to i dodaje po chwili: – Nie żebym miał coś przeciwko temu.

Wchodzimy w prostokąt wycięty w metalowej podłodze.

– Są gorsze rzeczy – mówię.

– Wiem – odpowiada, gdy w prostokącie zapalają się białe żarówki. – Nie wysuwaj rąk poza granicę.

Prostokąt gładko zjeżdża w dół. Gdy otaczają nas ściany, Peter odwraca się i chwyta mnie za kark. Przechyla moją głowę tak, że muszę spojrzeć mu prosto w oczy.

– Nie mam pojęcia, co stanie się tam na dole – mówi. Jego palce parzą. Utknęłam między chęcią wyrwania się i pozostania w jego uścisku. Nie wiem dlaczego. Zastanawiam się, czy potrafiłabym się wyrwać, czy jestem tak silna, jak on.

– A co może się stać?

– Nie wiem. Zniknęłaś z dnia na dzień. Namierzyłem cię dzięki chipowi wszczepionemu pod skórę.

Chip pod skórą? Wątpię, żebym wyraziła na to zgodę. Może i nie wiem, kim jestem, ale nie sprawiam wrażenia osoby, która zgadza się na to, by być obserwowaną. Mimo wszystko on mnie odnalazł. To najważniejsze. W końcu nadal mogłam włóczyć się po galerii i ranić ludzi.

Winda zjeżdża w dół. Musimy znajdować się co najmniej kilka pięter pod ziemią.

Peter muska kciukiem moje ucho i puszcza mnie. Pot występuje mi na kark. Być może wejście tutaj nie było najlepszym pomysłem.

– Mogłeś powiedzieć mi wcześniej.

– Czy wtedy nadal chciałabyś ze mną iść?

Dobre pytanie.

– Tak. Nie wiem.

– Po tym jak uciekli Noah i Olive, Tycast może cię podejrzewać. Zachowaj spokój. Będę z tobą przez cały czas. – Peter posyła mi kolejny uśmiech, ale on również się martwi.

Naszym oczom powoli ukazują się metalowe drzwi. Winda staje w miejscu. Słychać nasze oddechy. Za późno na ucieczkę. Powierzchnia ziemi jest teraz ciemnym prostokątem widocznym wysoko nad naszymi głowami.

Słychać brzęk otwieranych drzwi, po którym następuje metaliczne skrobanie trwające dwie sekundy. Potem rozlega się kolejny brzęk.

Drzwi rozsuwają się na bok od prawej do lewej, a w naszą stronę wycelowanych jest całe mnóstwo pistoletów.

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

OBCA PAMIĘĆ

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

Podziękowania

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: False Memory

Copyright © 2012 by Dan Krokos. All rights reserved.

FALSE MEMORY by Dan Krokos.

Jacket illustration and design by Sammy Yuen.

Reprinted by permission of Disney © Hyperion Books.

All rights reserved.

Redakcja: Rafał Dębski

Korekta: Agnieszka Pawlikowska

Wydawca:

Drageus Publishing House Sp. z o.o.

ul. Kopernika 5/L6

00-367 Warszawa

e-mail: drageus@drageus.com

www.drageus.com

ISBN: 978-83-64030-04-8

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl