AYANTIALL

Wojciech Bauer

z cyklu: Dzieje Loinu

Wydawnictwo GAM

Gliwice 2005

Copyright © by Wojciech Bauer, Gliwice 1991

Projekt okładki: Adam Czerwiński

Korekta: Dagmara Gorczyńska

Skład i łamanie: Paweł Melek

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.
Koobe - Czytanie w Twoim wydaniu

ISBN 83-922037-1-2

Wydawnictwo GAM

Gliwice 2005

W cyklu „Dzieje Loinu” ukazały się:

- „Wieża Życia”

- „Ayantiall”

CZĘŚĆ PIERWSZA

NADZIEJA

Czuję się nieswojo, gdy kreślę pierwsze znaki na tym delikatnie wyprawionym płachetku skóry i naruszam dziewiczość sterty, którą złożył przede mną brat służebny, Dedhi-ver. Nikt nigdy nie prowadził zapisków ze swego życia nie przeżywszy go jeszcze. Tylko obowiązki skrybów Bractwa obejmują tę nieuprawianą dziedzinę, oni świadczą o minionej historii mego ludu kreskami hieratycznego pisma. Nie potrafię jasno określić, skąd wzięła się potrzeba przelewania upływającego czasu w martwą literę słowa – jeszcze nie wiem, czy wart będzie utrwalenia. Chyba jedynie natchnieniem płynącym z Tajemnic Pierwszych mogę wytłumaczyć niewzruszoną pewność wielkości przyszłych wydarzeń. Dostąpiłem bowiem kolejnego wtajemniczenia zaraz po tym, jak czcigodny Nua-nem-Diie, umierając, przekazał mi swe ostatnie słowa. Właśnie do mnie, zwykłego Geue, co ma obowiązek umrzeć lub zabić, Pierwszy Bractwa, samotny, już w przejściu na drugą stronę, skierował ostatnią wolę. Czy zrobił to świadomie? Czy wiedział, że tym trudniej będzie mi ją wypełnić? Czy też może rozpaczliwie uczepił się, w przedśmiertnym przebłysku świadomości, jedynej już okazji, bowiem to ja byłem tym, który miał mu zamknąć oczy na zawsze, kiedy umierał, mając – zgodnie z tradycją eneików – szarego brata za litościwy palec Trorr-uda? Tego nie dowiem się nigdy. Nawet Pismo – bo tknięty niepewnością wertowałem je kilkakrotnie – nawet ta nieomylna wyrocznia naszych losów milczy na mój temat. Czyżbym był zbyt mało ważnym pyłkiem w lawinie, która toczy się przez Loin? Tak niewiele znaczy dla losów Irgów obowiązek odzyskania Yorvilla, którego wybrany To-sar-Diie poświęcił, by pokonać Moc? Czas pokaże, czy to wyrocznia nie dostrzegła w swej niezgłębionej perspektywie ważności nadchodzących spraw, czy też ja, mały eneika, przeceniam ich wagę, jako że dziać się mają wokół mnie...

Będę pisać. Niech zostanie ślad mojego czasu, bo czułem jego wielkość w sali Tajemnic Pierwszych. Spłynęła na mnie z blasku świętego ognia, a z nią wizja możliwej klęski. Boję się myśleć, że mojej, jeszcze bardziej – że może to być klęska dążeń mojego ludu, przekazywanych wszak z pokolenia na pokolenie, niemal stanowiących cechę dziedziczną. Więcej – nie wolno mi tak myśleć, jestem przecież Niezwyciężony, jestem Tym, Który Otwiera Drogę do Oll-hirr, jestem Geue. Tajemnica nie otwarła się przede mną w pełni, nie wiem, co przyniesie przyszłość. To pozwala mieć nadzieję.

Wyruszam jutro. Czas ku temu niesposobny, nadchodzi Trill. Któż z valów będzie zawracać sobie teraz głowę żądaniami jakiegoś eneiki? Oni żyją świętem przekazania władzy, tym goręcej, że tak niezwykłym: oto boski Itijasti odda tron Iserii rodowi Rotha. Jak rodacy ocenią jego samozwańcze rządy, narzucenie własnego kultu w miejsce bogów z prehistorii? Pamięć nie jest doskonała: widzi jedynie to, co znaczy najbliższą przeszłość. Lekceważy największe nawet czyny, gdy przesłoni je czas. Stary ród Jasti, mimo niesławnej śmierci swego patriarchy, nie podda się łatwo. To silny i wpływowy ród, o tradycji sięgającej czasów Świętej Wędrówki valów. Czy można przypuszczać, że bez walki pozwoli się teraz obalić samozwańczemu księciu? Zwłaszcza że zagrożenie jest realne: Itijasti ma troje dzieci, z których każde ma prawo przedłużenia dynastii Synów Żółtego Słońca...

Jednak muszę iść. Może właśnie z wymienionych powodów. Kto wie, jak wydarzenia wśród Iserów zmienią ideę mojego posłannictwa. To przecież Itijasti, gdy był jeszcze pariasem w swoim narodzie, przyrzekł To-sarowi zwrot Yorvilla. Otrzymał go jedynie na mocy powiernictwa dla brata kiseta, Kirvi-ginna. Itijasti silny, Itijasti w pełni władzy i chwale swych czynów łatwiej może zdobyć się na wspaniałomyślny gest, na odruch szlachetnej prawości. Przywilejem wielkich jest dotrzymywanie przyrzeczeń. Choć prawem jest także ich łamanie... Łatwiej jednak zwracać się do kogoś, komu spełnienie żądania przysporzy chwały niewielkim kosztem. Upadli stają się mali. Do czego zdolny może być dzisiaj Itijasti, do tego jutro nie przyzna się jego ród. Dlatego muszę iść, aby czas nie odebrał mi szansy.

*

Śnieg prószył gęsto, wielkimi płatkami. Pokrywał świeżą warstwą wydeptane wśród kopnych zasp ścieżki na dziedzińcu, jakby pedantyczna natura chciała ukryć ślady skalania ledwie co opadłej bieli. Było cicho, żaden powiew nie podrywał płatków do niespokojnego tańca. Tylko na obrzeżach dziedzińca, gdzie równym kręgiem tkwiły w żelaznych uchwytach płonące pochodnie, załamywał się niespieszny pochód śnieżynek ku ziemi. Drżące ciepłem powietrze nad ogniem wciągało je, ocalałe od żaru, by po chwili ponownie pozwolić na samobójczy lot nad płomienie, gdzie zmieniały się w parę.

Hennasti lubił śnieg. Lubił też ciemność. Może dlatego, że nie miał dotąd okazji, by polubić coś innego. Jak daleko sięgał wstecz pamięcią swego niespełna trzy kari trwającego życia, zawsze wokół były ciemność i śnieg. Czasem tylko mgliste wspomnienie podsuwało obraz żółknącej zieleni drzew i zasłanego zbrązowiałymi liśćmi simalu ogrodu. Tak, wiedział doskonale, że mróz i śnieg ustąpią w końcu przed promieniami Rotha, jednak myśl o tym nie sprawiała mu radości, raczej napawała smutkiem i lękiem. Pocieszał się w głębi serca, że zanim to nastąpi, jeszcze długo będzie radować się widokiem bieli. Jeszcze długo niebo nad głową będą rozświetlać jedynie gwiazdy i owe jasne kulki złota i czerwieni, które na przemian przemierzają nieboskłon i dzielą jednaką ciemność na pory dnia i nocy. Z czasem czerwony promyk pocznie rosnąć, aż niepostrzeżenie zawładnie dniem Tui na dobre i odda ukochany mrok porze snu. Gdy to nastąpi, Hennasti będzie już dojrzałym mężczyzną. Wejdzie w wiek, kiedy siła umysłu i autorytet starości stają się orężem w miejsce mięśni i miecza. Tak to sobie wyobrażał. Z młodzieńczym przekonaniem zaliczał wszystkich, którzy mieli więcej niż pięć kari za sobą, jeśli nie do starców, to już na pewno do tych, którym do starości bliżej niż do dzieciństwa. Z przekonaniem godził to przeświadczenie z faktem, że dopiero wówczas wolno mu będzie posiąść kobietę i dać rodowi potomków.

Na murach nawoływały się straże. Irvion drzemało w sennym bezruchu zimowania, bezpieczne i ciche, jakby nic nie miało się stać do końca przełomu. A przecież już tylko pięć dni zostało do najważniejszego wydarzenia tego okresu, wydarzenia, od którego zależą losy Iserii na przeciąg czerwonego zuaru. Za pięć dni na dziedzińcu jego ojciec złoży władzę i wysłucha osądu swego czasu. Wolni jeźdźcy wydadzą wyrok, a potem opuszczony tron zajmie regent spod znaku Rotha. Nieskażona wyobraźnia chłopca nie dopuszczała innego rozwiązania niż to, że święto Trill będzie dniem chwały. Przecież to ojciec, wielki Itijasti, ocalił kraj i całe Przedgórze przed Mocą tornów, to dzięki niemu sczezła na zawsze. Wszak to ten sam lud, którego miecze ocenią czyny władcy, stawiał posąg ojca w świątyni, w miejsce rozbitego wizerunku bogini Mau. Nie można źle osądzać boga.

Za murami warowni, na tle ośnieżonego zbocza wzniesienia, zamigotała iskra pochodni. Hennasti wychylił się z okna wieży i skierował wzrok ku świetlistemu punktowi. Ktoś podążał w kierunku stolicy, brnąc przez zaspy na gościńcu. Chłopiec poczuł dreszcz emocji. Każda wizyta w okresie przełomu miała swoją wagę; nie znalazło się wielu takich, co dla czystej chęci towarzyskich odwiedzin naraziliby się na niebezpieczeństwo podróży.

Nadjeżdżający zbliżali się szybko. Można już było policzyć sylwetki jeźdźców: cztery małe figurki z pochodniami w dłoniach. Wyglądali jak ruchome plamki czerni, zwieńczone kroplą ognia, na białej płaszczyźnie podzamcza. Hennastiego paliła ciekawość. Gdyby mógł, przeniósłby przybyszów wprost do sali przyjęć, by chłonąc każde słowo, wysłuchać ich relacji z egzotycznych krain. Dla zamkniętego od dnia urodzin w murach Irvion pasjonująca była każda wieść z zewnątrz. Wiedział jednak, że długo jeszcze przyjdzie mu czekać na choćby okruch słowa podróżnych, a może się zdarzyć, że nie dowie się niczego. Nie wszystkie nowiny przeznaczone są dla uszu dorastającego chłopca.

Jeźdźcy zniknęli za zrębem murów. Po dłuższej chwili hurkot łańcuchów zwodzonego mostu oznajmił ich prawo wstępu na teren warowni. Wjeżdżali na dziedziniec jeden za drugim, okutani w futrzaste opończe, pod którymi ledwie można było dostrzec zarysy sylwetek. Wyglądali jak ośnieżone kopce zmiętoszonych skór, w niepojęty sposób wprawione w ruch i buchające kłębami pary w rytm oddechów jeźdźców i zwierząt.

Pojawiła się służba. Jezdni zeskoczyli z siodeł i nie troszcząc się o kisety, ruszyli w stronę siedziby księcia. Hennasti patrzył jeszcze przez chwilę na szamoczących się ze zwierzętami stajennych, a potem, przypomniawszy sobie o najważniejszym, zbiegł po schodach na dół i popędził do sali przyjęć.

Nie zdążył. Drzwi były zamknięte, zaś strażnik łagodnie, lecz stanowczo, zastawił mu drogę piką.

– Przepuść! Muszę rozmawiać z ojcem! – spróbował użyć swego autorytetu, chociaż nie miał nadziei, że gwardzista da się nabrać.

– Książę przyjmuje posłańców – żołnierz nawet nie drgnął. Dobrze wiedział, w którym miejscu kończy się władza tego zacietrzewionego wyrostka nad nim.

Ze złością ustąpił. Idąc z powrotem, wyrzucał sobie, że gdyby nie gapił się tak długo na wjazd rycerzy, siedziałby teraz pod stołem lub za kotarą w sali przyjęć i słuchał nowin z wielkiego świata. A tak będzie musiał zadowolić się mizernymi resztkami, które zechcą mu przekazać ci, którym było wolno przekroczyć ów próg. Miał cichą pretensję do ojca, że nie docenia jego dorosłości. Czuł się na tyle dojrzały, że – jak niezachwianie wierzył – żadna ze spraw księstwa nie powinna toczyć się poza nim. Przecież już niedługo właśnie on obejmie przywództwo rodu, będą go tytułować lordem i traktować z szacunkiem należnym patriarsze rodziny władców złotego zuaru. Z jego krwi lub z krwi jego sióstr wywiedzie się kobieta, której jako jedynej w państwie wolno będzie urodzić syna, gdy nadejdzie jas. Był co prawda jeszcze stary ród Jasti, ród pozbawiony władzy, lecz nadal dysponujący boskim prawem poczęcia. Tego problemu Hennasti nie brał jednak pod uwagę. Naiwnie ufał, że rozwiąże się sam. Nie dopuszczał myśli, że ktokolwiek ośmieliłby się kwestionować przywilej, który bogowie dali jego ojcu, przyjmując go między siebie.

*

Sala przyjęć tonęła w półmroku rozświetlanym przez ustawione pospiesznie nieliczne olejne kaganki. Wokół stołu, za którym zajęli miejsca starsi stołecznych rodów, rozbrzmiewał gwar cichych rozmów. Z tyłu, pod ścianą, skromnie stanęli obcy. Ci, nie tak godni jak siedząca starszyzna, znaleźli się tu dzięki wieściom, które przynieśli. Wszyscy ukradkiem popatrywali na drzwi książęcych apartamentów. Księciu doniesiono o przybyciu posłańców namiestnika Cobi, sam zwołał radę patriarchów. A teraz każe na siebie czekać, choć czas należny staremu władcy na przygotowanie dawno upłynął. Niejednemu z obecnych przemknęła przez głowę myśl, że dobrze się dzieje, iż wkrótce rządy przejmą młodsze i sprawniejsze ręce. Ostatnie dni panowania Jasti dłużyły się co bardziej niecierpliwym, bo nawet boskość nie niweczy wpływu starości na umysł i ciało boga, póki jest wśród żywych.

Drzwi otwarły się ze skrzypieniem zawiasów. Herold zadął w róg, na progu ukazał się książę Itijasti. Pierwsi rodów powstali z miejsc, skłonili głowy. Władca oddał ukłon i skierował się ku szczytowi stołu, by zająć swoje miejsce.

Był stary. Sam czuł tę starość, czuło i widziało ją otoczenie. Tak jak teraz, gdy usiłował przejść owe kilka kroków sprężyście jak dawniej. Ci, którzy obserwowali go bacznie spod pochylonych czół, doskonale zdawali sobie sprawę, ile ta mistyfikacja kosztuje zniedołężniałego starca.

Iti ciężko opadł na fotel, odchylił siwą głowę na oparcie i przymknął na moment oczy, żeby choć przez chwilę dać wytchnienie zmęczonemu organizmowi. Nie wolno mu było publicznie okazywać słabości, nawet jeśli nie miał oszukać tym nikogo. Jeszcze pięć dni musi wytrzymać, potem odejdzie, by zasiąść na zwolnionym przez Mau tronie, a ster księstwa przejmą inni. Spojrzał w prawo, gdzie zajmował miejsce lord Othis. To w jego ręce złoży książęce insygnia – ręce młode, może nawet zbyt młode dla udźwignięcia takiego ciężaru. Ród Rotha ciężko doświadczyła ostatnia, zwycięska wojna. Othis był wnukiem poległego w tragicznej bitwie pod Kormem Ullotha. Jego ojciec, który miał objąć regencję, również zginął wśród bagien delty Urtu w przypadkowej potyczce z cofającymi się oddziałami Minnów, osierociwszy ledwie narodzonego syna. W ten sposób młodzieniec został starszym rodu i niebawem będzie rządzić krajem, aż Roth da Iserii prawowitego władcę: zrodzonego w czasie ziroth księcia o płomiennych włosach.

Na razie rządził jeszcze Itijasti. I do niego należało przyjęcie poselstwa z nadgranicznej twierdzy, którą odzyskano po zniknięciu durlockich tornów i upadku imperium. To, czego strzegła ta twierdza, trudno było obecnie nazwać granicą; na północ od bagien otaczających ujście Urtu nie istniało już żadne państwo. Durlock przestał zagrażać Przedgórzu. Rozpadł się w przeciągu niespełna jednego kari, mimo prób jego ratowania, które podjął król Minnów, Gijajastisso. Siła sprawcza powstania mocarstwa Mocy znikła wraz z odejściem tych, co nią władali. To on, Itijasti, odebrał im Moc.

Popatrzył na posłańców. Stali w nakazanej szacunkiem odległości. Czekali na pierwsze słowo księcia.

– Witajcie, rycerze – głos Itiego był jeszcze dźwięczny, nie pasował do starczej postaci. – Zajmijcie miejsca na ławach, widzę, że jesteście znużeni.

Starszyźnie nie przypadło do gustu bratanie się z niższymi urodzeniem, lekki szmer przebiegł wzdłuż stołu. Zrozumieli to posłańcy, bo odezwał się jeden z nich:

– Pokłon tobie, boski Itijasti. Dzięki za okazane względy, lecz nie jesteśmy godni, zaś zmęczenie nie jest tak wielkie.

– Kto jakich jest godzien zaszczytów, w tym księstwie decyduję jeszcze ja – ledwie wyczuwalna nuta gniewu zabrzmiała w głosie księcia. – Choćby nie podobało się to niektórym – powiódł wzrokiem po twarzach i sarkanie ucichło. – Wam zaś nie czynię żadnych przywilejów. Wolę wysłuchać słów nie obciążonych myślą o rychłym wypoczynku.

Posłusznie przysiedli na końcu ławy, zaś Itijasti po chwili milczenia zapytał:

– Jakie wieści przesyła nam lord Nautor? Czyżby coś zakłóciło zimowanie w Cobi?

– Nie, panie – odezwał się najstarszy z posłów, noszący szlify chorążego pancernej chorągwi. – Nad Urtem panuje spokój. Jedynie bandy zdziczałych ghotów podkradają się czasem pod stanice, rzadko jednak dochodzi do starć. Od czasu rozpadu armii Durlocku nie ma komu zebrać ich w karby i coraz bardziej upodabniają się do zwierząt.

– Czy Nautor wykonał moje rozkazy?

– Tak, książę. Trzy pułki wysłano w głąb Zagórza. Jeden z nich dotarł do Morv i dalej, aż po obrzeża lasu Kauen. Morv opustoszało, ghoty i hangi wzięły je we władanie. W ruinach ujęto kilku na wpół obłąkanych Minnów, od nich wiadomo, że ich pobratymcy uciekli na zachód. Pułk z Vinv, bowiem to on poszedł w tamte strony, ruszył za nimi i, jak rzekłem, spenetrował rubieże Kauen. Doszło tam do potyczki z oddziałem Minnów, po której pułk wycofał się do Morv. Z zeznań jeńców wynika, że Minnowie utworzyli w Kauen własne państwo. Siedzibę króla ulokowali w Drag. Ponieważ śniegi uniemożliwiają powrót do Cobi, chorągiew z Vinv zimuje w dawnej stolicy Durlocku i komunikuje się z lordem Nautorem przez kurierów.

– Co z pozostałymi?

– Wprost na północ ruszył lekki pułk orlański. Ta wyprawa nie przyniosła nic, napotkali tylko opuszczone torneńskie osady. Po kilku utarczkach z ghotami, których wiele żyje w tamtych okolicach, ponieważ pogoda pogorszyła się, chorągiew wróciła do Cobi. Z kolei pułk Czerwonego Pazura pod dowództwem pułkownika Sahhena przemierzył lasy wzdłuż Urtu. To dziwna kraina, czuć tam tchnienie Pustyni Śmierci. Sporo różnych istot zamieszkuje ten rejon, większość jakby wyjęta z czasów sprzed Świętej Wędrówki. Mogłoby się wydawać, że nigdy nie sięgnęła tam ręka Durlocku.

– Wiem coś o tym – mruknął Itijasti. Wspomnienie chwil dawno minionych ukłuło boleśnie pod sercem.

– Coś ci dolega, panie? – rycerz z niepokojem spojrzał na zmienioną twarz władcy.

– Nie, nic. Mów dalej. – Obraz kobiety o białych włosach usunął się w głąb pamięci. Książę uśmiechnął się z przymusem.

– Pułk osiągnął ujście Senny i zamierzał zimować w Sauth. Okazało się to niewykonalne.

– Dlaczego?

– Żaden z kurierów nie umiał tego jasno wytłumaczyć. To miasto nie było zamieszkane od co najmniej dwóch ellarów. Wysłannicy twierdzili, że noclegi wśród ruin dziwnie wpływają na żołnierzy. Zaczęły szerzyć się choroby, zdarzały się przypadki dezercji. Zapanowało ogólne rozprzężenie, rycerstwo poczęło samowolnie opuszczać mury. Koczowano na śniegu w lesie, byle dalej od niesamowitego gruzowiska. Ponoć jakiś czar unosi się nad grodem, coś, co wywołuje chęć natychmiastowej ucieczki. Najsilniej działało to w pobliżu starych ruin na północnym skraju miasta. To resztki budowli, chyba twierdzy, z czasów, gdy bodaj ani valów, ani nawet tornów nie było w Loinie. Ostatnią wiadomością od pułkownika Sahhena była jego decyzja o wycofaniu chorągwi z Sauth. Od tego czasu nie przybył żaden goniec.

– Jak długo to trwa?

– Do naszego wyjazdu z Cobi, niemal sześć seves.

– Dziwne – książę zerknął na możnowładców. Słuchali w ciszy, starając się nie uronić ani słowa z opowieści kuriera. Z ich twarzy wyczytał swą własną niepewność. – I nie wiadomo, co się z nimi stało?

– Nie, Itijasti.

– A co z tornami?

– Ani pułk, który poszedł do Morv, ani orlański nie natrafiły na żadne ślady. Nie wiadomo, gdzie przepadli. Żołnierze Sahhena do czasu zamilknięcia donosili o napotkanych na skraju Pustyni Śmierci pojedynczych srebrnych opończach, lecz nie byli to władcy Durlocku, tylko jacyś desperaci. Żyją bez celu w tamtych niegościnnych okolicach, wynędzniali i dzicy. Nie bardzo wiedzą, co się stało, dlaczego nagle stracili Moc, lecz do Durlocku odnoszą się obojętnie lub nawet wrogo.

– Poszukiwacze zeqr – szepnął książę. Znów pamięć dawała znać o sobie. Danaskee... Nie sądził, że tak długo będzie żyć w nim to wspomnienie.

– Co mówisz, panie? – wysłannik namiestnika Cobi popatrzył wyczekująco.

– Wybacz, rycerzu, staremu – Itijasti ocknął się z zadumy. – Odzywa się czas młodości. Znam tamte strony. Czy to już wszystko, co miałeś nam do powiedzenia? – zmienił temat.

– Tak – chorąży skłonił głowę.

– Co wiadomo o eneikach? Nisskowie i Urum byli stronnikami Durlocku.

– O ile wiem, odeszli do swych siedzib. Dopóki trwa przełom, nie będzie z nimi kłopotów. Oni również nie lubią zimy i mroku. Pułk Sahhena trafił w lasach nad Urtem na kilka zapomnianych eneickich osiedli, ale to jacyś inni eneikowie, niczym niezwiązani z tamtymi.

– Tak – Itijasti uniósł się z fotela. – To wszystko, co chciałem wiedzieć. Idźcie odpocząć, rycerze, i bądźcie gośćmi Irvion w dniu święta Trill. Dany wam będzie, jako przedstawicielom Cobi, przywilej osądu władcy.

– Dzięki, Itijasti. Rycerstwo pogranicza zgodnie ocenia wielkość twych czynów. Damy temu wyraz, gdy kapłan zapyta. – Chorąży wstał również, a za nim jego towarzysze. Pokłonili się obecnym i opuścili izbę.

– Co o tym sądzicie? – zapytał książę, gdy wyszli.

Starsi milcząco spojrzeli po sobie, jakby naradzali się, kto ma rozpocząć. Pierwszy odezwał się Garhorn, dowódca doborowego pułku o czarno-żółtych barwach, następca sławnego Oteirona, tego samego, który w najtrudniejszym momencie wziął przywództwo księstwa i resztek armii na swe barki, aby potem złożyć je u stóp księcia Itijasti.

– Sprawa zniknięcia tornów z Durlocku jest zagadką, której zwiad pułków nie wyjaśnił, a jedynie potwierdził fakt. Tego można się było spodziewać, zwłaszcza że zima udaremniła dokładne spenetrowanie Zagórza. Ja jednak nie obawiam się torneńskich wyrzutków. Stracili Moc, zatem przestali być groźni. Z tej strony realnym niebezpieczeństwem może być tylko Torivia, bądź co bądź zorganizowana siła, która raptem wyrosła z pozycji durlockiego wasala do roli mocarstwa, jeśli w ogóle można jeszcze mówić w ten sposób o jakimkolwiek torneńskim państwie. Z pewnością chaos, jaki zapanował wśród tornów, tam był najłatwiejszy do opanowania i choć zostali bezbronni, wiecznie takimi nie będą. Nietrudno stworzyć armię nauczywszy się władać pospolitszym niż Moc orężem. Ale zanim staną się realnym zagrożeniem, upłynie mnóstwo czasu i nie ma powodu, by martwić się na zapas.

– Nic więc nie mąci twego spokoju?

– Owszem, panie – Garhorn żachnął się, wyczuwszy ironię. – Niepokoi mnie co innego: las Kauen. Minnowie wycofali się prawie bez uszczerbku i zdolni są stworzyć potęgę, która może zagrozić naszym granicom. Teraz jest zima, lecz co będzie, gdy Roth zapanuje nad światem? Wiesz dobrze, że Iseria po klęsce pod Kormem i utracie niemal całego wojska nie stanęła jeszcze na nogi. Odbudowano armię, ale cóż za żołnierze w niej służą? Młokosy bez doświadczenia, ba – bez możliwości nauki od starszych, bo ci położyli głowy w tamtej nieszczęsnej bitwie. Ocaleni dowodzą dziś pułkami, innej kadry nie było. Wielu z nich to zadanie przerasta, w normalnych warunkach nie sięgnęliby tak wysoko. I to wojsko ma walczyć z Minnami? Obawiam się starcia.

– Do końca przełomu armia nabierze doświadczenia.

– Gdzie? W potyczkach z ghotami? Tu potrzeba czegoś więcej.

– Co proponujesz? – Książę widział, że wywód Garhorna ku czemuś zmierza. Jego argumenty były oczywiste dla każdego.

– Chciałbym podać pod osąd Rady takie rozwiązanie: trzeba jeszcze przed zakończeniem ziroth założyć kolonię na Zagórzu. Poślijmy tam najlepszych wojowników, niech stworzą państwo, które stanie się barykadą dla ewentualnej agresji.

– Nie sądzisz, że w ten sposób jeszcze bardziej osłabimy Iserię? – odezwał się Othis. – Nie mamy tylu rycerzy zdolnych skutecznie przeciwstawić się sile Minnów. Jeśli przejdą tę zaporę, Iseria bez najlepszych pułków stanie się dla nich łatwym łupem. Druga sprawa to problem władzy. Jeżeli miałoby to być samodzielne lub wasalne państwo, będzie potrzebować dwóch książęcych rodów.

– Jeden już mamy... – Garhorn patrzył w blat stołu. Najwyraźniej unikał jakiejkolwiek sugestii. – Wystarczy nadać prawo poczęcia nowemu rodowi Rotha.

– Mój ród nie opuści Iserii! – siedzący naprzeciw pułkownika Sishastirro zerwał się z ławy. Choć nie padło nic, co sugerowałoby takie rozwiązanie, słowa pułkownika wziął do siebie. Był przecież patriarchą rodziny Jasti, spadkobiercą pokoleń władców. Został usunięty przez uzurpatora, który bezprawnie zajął jego miejsce na tronie.

– Zakończcie spór – cicho odezwał się Itijasti. – Będzie na to czas, gdy minie Trill. Zdecydujecie wtedy sami, któremu rodowi należy się władza w Iserii na okres złotego zuaru. Ja jeszcze żyję i nie chcę tego słuchać.

Zapanowało milczenie. Sprawa, o której wspomniał Garhorn, nie była istotna, dopóki Itijasti znajdował się u szczytu sławy. Nabrzmiewała wraz z upływem czasu, by osiągnąć apogeum u schyłku jego panowania. Teraz jeszcze był on, kiedy odejdzie, walka o złotą schedę rozgorzeje z całą mocą. Tak, pomysł Garhorna, pominąwszy nawet jego militarny aspekt, był jakimś wyjściem. Tyle że będzie to nobilitacja jedynie dla rodu, który uzyska prawo pieczętowania się Rothem. Dla jednego z rodów Jasti oznacza wygnanie.

– Czy nic więcej nie zwróciło waszej uwagi w raporcie z Cobi? – książę skierował dyskusję na poprzednie tory.

– Co masz na myśli? – Othis pytająco popatrzył na niego.

– Zaginięcie pułku Czerwonego Pazura...

– Nie sądzę, żeby zaginął – wzruszył ramionami lord Navi, namiestnik stołecznej prowincji Irvion. – Zaszyli się pewnie w jakiejś osadzie nad Urtem, aby przeczekać przełom.

– A dziwne zjawiska w Sauth też potrafisz wytłumaczyć? – Garhorn z powątpiewaniem pokręcił głową.

– Nie wiem, jak tam było, ale nie wierzę w żadne czary – odparł namiestnik. – Jest pewnie jakieś zupełnie zwyczajne wytłumaczenie zjawisk, które zmusiły Sahhena do odwrotu.

– Czy wiecie, co niegdyś znajdowało się w Sauth? – brzmienie głosu Itijasti raptownie uciszyło zebranych. – To święte miejsce eneików, dawne Ibbomi. Potężny mit, w którym tyle samo jest prawdy, co legendy, bierze swój początek właśnie tam. A co do magii – cóż, wyrokować może ten, który wie na pewno. A ja... Ja wiem, że jest coś w wierze eneików, czego nie sposób wyjaśnić. Kiedyś było mi dane odczuć to na własnej skórze. Do dziś jestem dłużnikiem tych kosmatych istot, bowiem ich czarom, w które tak wątpi Navi, zawdzięczam zwycięstwo i władzę.

*

Przez śniegi wytrwale posuwała się naprzód drobna postać. Smagany uderzeniami zadymki wędrowiec brnął po pas w kopnych zaspach, niekiedy wpadał w nie po szyję. Nie był to odpowiedni czas na wędrówkę, zwłaszcza dla eneiki. Wielokrotnie wydawało się, że nie zrobi już ani kroku, utknie w śniegu i zamarznie na stojąco, że mróz i wiatr przemienią go w sopel lodu. Nadzwyczajnym wysiłkiem wyrywał się jednak z objęć białej śmierci i parł dalej. Dodawało mu sił przeświadczenie o doniosłości misji, którą mu powierzono, i zwyczajna chęć przeżycia.

Noce spędzał tam, gdzie go zastały: w zajazdach, w których witano go ze zdumieniem, w chłopskich stodołach zakopany pod stertą ziarna lub w kopcu siana, wreszcie wprost na śniegu, gdy nie natrafił na żadne valijskie domostwo. Te chwile były najtrudniejsze. Jednak eneika, nieodrodny syn swej rasy, twardy i wytrzymały, nie po raz pierwszy walczył z przyrodą. Umiał przeżyć tam, gdzie mieszkańcy Przedgórza dawno pogodziliby się z nieuchronnością śmierci. Wytrzymywał więc. Drzemał w kręgu ciepła małego ogniska, które zawsze wytrwale rozniecał, wykopawszy uprzednio w śniegu jamę tak głęboką, że chroniła go przed uderzeniami wiatru. A potem ruszał dalej, niewiele mniej zmęczony niż wtedy, gdy rozum nakazywał odpoczynek, i znów wędrował cały dzień, od minionej właśnie nocy różny tylko kolorem przewodniej gwiazdy.

Zwał się Rahe-das. Dwa smoki otwarły się przed nim i Bractwo dopełniło jego imię: uzyskał prawo do miana Geue i przymus dążenia do Diie. Droga do zmiany kasty wiodła przez trzewia xinxa. Nikt nie mógł zagwarantować, że po raz trzeci eneika wyjdzie żywy ze smoczego brzucha. Dlatego, gdy zakon powierzył mu misję, zrezygnował z krótszego szlaku wiodącego przez opanowane przez xinxy jaskinie pod górami. Wybrał trasę dłuższą, lecz dającą gwarancję, że świetlisty ślad smoka nie każe mu stanąć do walki. Wynik misji zależałby wtedy od sprawności jego noża. Nie mógł pozwolić sobie na ryzyko. Pragnął zachować pewność, że osiągnie cel. Tym celem było Irvion.

*

Jestem w Iserii. Koszmar wędrówki już prawie poza mną, tylko dzień drogi dzieli mnie od stolicy. Czuję tę bliskość, ba, słyszę ją nawet: spod podłogi mojej izby dobiega gwar wielu głosów. Pełna karczma o tej porze zuaru – dziesiątki przyjezdnych, stajnie wypełnione do ostatniego boksu – to znak, że valowie spieszą na święto Trill. Łatwiej mi teraz wędrować: zdążające ku Irvion karawany przetarły szlaki. Ciągnie ich mnóstwo, gdyż każda prowincja chce mieć swego przedstawiciela w dniu osądu. To ich prawo.

A ja? Wiem, że dziwią się, widząc mnie na drodze, bowiem obcy nigdy nie uczestniczyli w święcie wzejścia słońca. Nikt na szczęście o nic nie pyta. Prawdy wszak powiedzieć nie mogę i nie chcę, a matactwa i uniki to pierwszy krok do zwady. Nie wolno mi narażać mej misji na niepowodzenie. Gdybym mógł, najchętniej przemieniłbym się w vala, by nie zwracać na siebie uwagi, choć Trorr-ud wie, jak bardzo nienawidzę tej rasy, jak wiele kosztuje mnie zachowanie pozorów. Jestem Zabójcą Smoków, nienawiść to mój pierwszy obowiązek. Dla niej mój święty garnag rozpala się czerwienią i pruje brzuch xinxa, ona mi kiedyś każe złożyć życie w ofierze Oll-hirr, gdy eneikowie wracać będą do pradawnych siedzib.

Wszystkie znaki mówią, że Trorr-ud pozwolił mi zdążyć. Do Trill zostały jeszcze trzy dni i jeśli nic się nie wydarzy, jutro pod wieczór stanę u bram Irvion. Potem będę miał dwie doby na dotarcie do księcia. Kto wie, czy ta część mego przedsięwzięcia nie jest najtrudniejsza. Do tej pory potrzebny był tylko hart i determinacja fizycznej połowy mego Ja. Jaką kartą mam zagrać teraz? Tak czy owak, wycofać się już nie wolno, nie wyjadę bez Yorvilla niezależnie od tego, ilu i jakich ofiar zażądają bogowie.

Pełna wersja książki dostępna w księgarni internetowej koobe.pl

O autorze

Wojciech Bauer Wojciech Bauer (ur. 1954 w Ełku) nie jest pisarzem typowym: to tworzący biznesmen. Ważne dla niego było połączenie pracy zawodowej i działalności literackiej oraz muzycznej (autor komponuje i wykonuje piosenki, od poezji śpiewanej po rocka). Decydując się na uznanie pisarstwa za drugi nurt swojego życia, odnalazł finansowe bezpieczeństwo, które pozwoliło na kreacyjną wolność: uniezależnienie pisarstwa od obowiązku zapewniania mu materialnego bytu.

Ścieżkę kariery Wojciecha Bauera otworzyły studia inżynierii górniczej, po których przyszła praca w górnictwie, trwająca 10 lat, w tym połowę pod ziemią. Wtedy powstają utwory fantastyczne, m.in. powieści Drzewo życia (KAW 1991) i Ayantiall (GAM 2005). Z początkiem nowego millenium przyszedł czas na zmiany, zarówno w życiu zawodowym, jak i twórczym. Autor wchodzi w świat międzynarodowego biznesu, co owocuje w końcu założeniem własnej firmy konsultingowej. Zmienia się również ton powstających wówczas powieści: Zapach trzciny (Semper 2007) jest powieścią psychologiczną o dojrzewaniu i próbie powrotu do dzieciństwa. Najnowsze książki, jakie ma zaszczyt prezentować Czytelnikom Koobe, to utrzymane w klimacie realizmu magicznego powieści, opalizujące to subtelnym humorem, to melancholią; podejmujące w sposób bezpretensjonalny fundamentalne pytania (o prawdę własnego Ja, o wykluczenie i inność, o miłość i pożądanie).

Koobe poleca książki Wojciecha Bauera

spowiednik_small Spowiednik rzeczy to powieść opalizująca liryzmem, melancholią, ale i subtelnym humorem. Bohater, znany pisarz, wyjeżdża z Warszawy do małego miasteczka Kleofasów. Tam zaczyna odkrywać inny sposób pisania i inny sposób pomyślenia samego siebie. Cały świat staje się dla niego otwartą księgą: Kaktus chce teraz raczej wsłuchiwać się w głosy rzeczywistości (przedmiotów i ludzi) i w ten etyczny sposób pomyśleć rolę pisarza; jako medium, pośrednika, nie jako narcystycznego księcia, pragnącego opowiadać wciąż na nowo własną historię. Bohater musi skonfrontować się z własnymi lękami i odpowiedzieć sobie na pytanie, kim naprawdę jest, i dokonać wyborów: miejsca do życia, stylu pisania, kochanki... Wszystko to podano w swobodnej, potoczystej, gawędowej formule, gdzie jest miejsce na humor i śmiech, ale także na łzy.

nieba_small Wszystkie nieba, następna pozycja w dorobku pisarskim Wojciecha Bauera, to metaforyczna historia o odmienności. Ukazany tu zostaje ośrodek dla kalek, w którym odbywają się szkolenia latania. W placówce toczy się zwykłe-niezwykłe życie: bohaterowie pożądają, wikłają się w romanse, odczuwają lęk i niepewność, ale jednocześnie ich egzystencja ma zupełnie inny wymiar: odmienne możliwości ruchowe i poznawcze sprawiają, że cały system doznań i doświadczeń świata pokazuje zupełnie inny, miejscami pociągający, miejscami przerażający wymiar. Oniryczny klimat przywołuje na myśl ciężki, senny koszmar, z którego nie sposób się wyplątać. Przejmująca, poetycka (choć nie sentymentalna) opowieść miesza się z fizjologią cierpiącego ciała w niesamowitą wykładnię inności.

zapach_small Zapach trzciny, opublikowany w 2007, przynosi nową jakość w twórczości pisarza. Wyostrza zmysł potoczystej gawędy, okrągłej frazy, jak również zdolność tworzenia zmysłowych, plastycznych opisów. Powieść ta próbuje w innej już konwencji zmierzyć się z doświadczeniem upływu czasu. Próba walki z przemijaniem okazuje się jałowa, jak jednak nie stracić samego siebie w potoku czasu? Jaka jest relacja między mną teraz a mną kiedyś? Zapach trzciny opisuje sentymentalną podróż do krainy młodości, gdzie tylko zmysły, ciało, nie mogą nas oszukać. Sensualność, synestezja są wielkimi atutami książki.