ŁUKASZ GOŁĘBIEWSKI

Jirafa Roja

Warszawa 2013

© Copyright by Łukasz Gołębiewski, 2013
© Copyright by Jirafa Roja, 2013

Redakcja: Hanna Kukwa
Łamanie: Tatsu
Projekt okładki: Agnieszka Herman
Zdjęcie na okładce: fotolia.com
Mapa: Ewa Sabała

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.
Koobe - Czytanie w Twoim wydaniu

ISBN 978-83-62948-96-3

www.jirafaroja.pl

Wydanie I

Warszawa 2013

Człowiek jest jedyną istotą, która kopuluje twarzą w twarz, patrząc na swojego partnera. (…)

Mężczyzna może więc w oczach kobiety zobaczyć rozkosz lub przestrach, miłość lub lęk; ludzka jaźń odsłania się wtedy do końca.

Sposób kopulowania oznacza pojawienie się człowieka jako istoty psychicznej, przejście od zwierzęcości do człowieczeństwa.

Nawet małpy kopulują „tyłami”

Rollo May Miłość i wola

Zbrodnia jest cnotą ubogich

Carlos Fuentes Wola i fortuna

1.

Sobota, 12 października 1996,
przed południem, Tuxtepec

Nie znam uczucia litości. Nie dla ludzkich śmieci. Często czuję wstręt, pogardę, czasem gniew, czasami pragnę zemsty.

Ten skulony pod kaloryferem bydlak, który teraz trzęsie się jak galareta i wybałusza na mnie czerwone jak u królika gały, jeszcze niedawno zgrywał chojraka. Tacy oni są, odważni w grupie, a jak przychodzi co do czego, to mają mokro w gaciach i nawet nie próbują się bronić. Liczą, że skowytem zmiękczą serce. Nie moje. Nie jestem czuły na rozpaczliwe błagania. Odwrotnie, brzydzą mnie i nudzą. A ten mnie brzydzi szczególnie. Obraził mi siostrę, potem uciekł jak tchórz, a teraz jak skończony dureń dał się zwabić w pułapkę.

Durnie nie zasługują na litość.

— Pedro, spójrz na mnie i słuchaj uważnie, a może czegoś się jeszcze nauczysz. Jesteś gorzej niż wszą, jesteś hijo de la chinga, wiesz, co to znaczy? Twoja matka obciągała druta najgorszym śmierdzielom, a ty jesteś bękartem jednego z nich. Zgadza się, Pedro?

Z ust cieknie mu ślina, a po ciemnych policzkach pomarszczonych jak wyschnięte winogrona — łzy. Nic nie powie, nie krzyknie, może co najwyżej się zapluć, bo narkotyk sparaliżował mu krtań. Nie potrzebuję jego głosu, chcę tylko wymierzyć karę.

Ten gnój na podłodze to Pedro Ximenez, drobny handlarz crackiem, co to opłaca się gangsterom i policjantom, zaopatruje się w towar w tienditas, w sklepikach, niczym sprzedawca warzyw, i żyje w ciągłym strachu o uciułanych kilkanaście tysięcy dolców. Lubi jednak zgrywać bohatera. Panisko w swojej wsi. Mafioso w plastikowych okularach przeciwsłonecznych, który pewnie nawet nie wie, jak przeładować Kałasznikowa. Przyjechał na moje zaproszenie z La Venta, to kawałek drogi. Pazerny głupiec, jechał trzy godziny, żeby teraz troszkę sobie pocierpieć. Nie lubię frajerów, a zwłaszcza frajerów, którzy obrażają moją siostrę, bo normalnie nie zwracam na nich uwagi, powietrza wystarcza dla wszystkich. Ten prosił się jednak o uwagę, chciał prywatnego spektaklu, to go ma. Proste. Długo nie czekał. Ledwie przedwczoraj zaczepił Rositę w Cárdenas, jechał knur z bandą naćpanych wiejskich cwaniaków i krzyczał na dziewczyny, wystawiając obrzydliwą czerwoną gębę z obdrapanego kabrioletu, taki to macho z niego. Oni wszyscy są macho na odległość, z samochodu i wśród kolegów, a gdy im przystawisz lufę do ust, srają pod siebie. Podjechał blisko i klepnął ją w tyłek jak dziwkę, myślał, że może klepać Rositę Rodriguez bezkarnie, ale pomylił się bardzo. Nie może, i będzie żałował, że to zrobił. Rosa na miejscu odstrzeliłaby skurwielowi jaja, ale jak zobaczył, że wyciąga rewolwer, docisnął gaz i zwiał wzniecając tuman kurzu. Tchórz myślał, że mu uszło płazem, że było, minęło, nic się nie stało, że to był kolejny świetny żart. Nie taki świetny. W miasteczku dobrze go znali i wcale nie kochali. Spytałem pierwszego świadka, właściciela baru przy Avenida San Juan, i już wiedziałem wszystko o czerwonoskórym playboyu, synu chingi, Pedro Ximenezie. A potem wystarczyło posłać mu tysiąc peso wraz z karteczką, z adresem tego hotelu w Tuxtepec — przyleciał tu jak mucha do gówna, myśląc, że ma nowego klienta na swój brudny towar. A tu niespodzianka, my nie bierzemy, nie sprzedajemy i nie kupujemy, przykra sprawa, zysku nie będzie. Ale może boleć. Tyle zrozumiał od razu, bo chłop pobladł na widok mojej pięknej siostrzyczki, kiedy godzinę temu wszedł do pokoju w tych swoich żałosnych mokasynach z podkręconymi noskami, dekatyzowanych dżinsach i czerwonej rozchełstanej koszuli w stylu buchones.

— Jesteś, Pedro, śmieciem, ale nic ci nie zrobię, wyjdziesz stąd, tak jak wszedłeś, tylko musisz najpierw przeprosić moją siostrę. Taka drobnostka, którą chyba jesteś jej winien — mówię do niego cicho i prawie uprzejmie. A jemu tylko ślina z ust ścieka na podłogę.

Ekscytuje mnie spokój Rosity. Leży na łóżku i kartkuje folder turystyczny, który ktoś tu przed nami zostawił. Nawet nie patrzy na zapluty, spocony, brudny pysk Indianina. Nie rozumiem, jak ten śmieć mógł być tak głupi, żeby ją zaczepić. Brak instynktu. I samokrytycyzmu też. A Rosa rozkosznie się przeciąga.

We mnie spokoju nie ma. Nigdy. Muszę działać, bezczynność to dla mnie śmierć.

— Oj Pedro, nie rozczarowuj mnie. To chyba korzystny dla ciebie układ? Mówisz przepraszam i hasta luego, nikt nie będzie żywił do ciebie urazy. Zostanie ci wybaczone, zwłaszcza że przyjechałeś tu do nas sam, z własnej woli. Doceniam trud. Ale nie lubię zwlekać, więc radzę, pospiesz się, bo gotów jestem pomyśleć, że nie traktujesz mojej siostry z należytym respektem. A może tak właśnie jest, co? Może wciąż uważasz, że to uliczna dziwka? Może myślisz, że wszystko jest w porządku, że nie musisz za nic przepraszać? Robię się zły, Pedro, kiedy milczysz. Wiesz, co robię, jak jestem zły? Wiesz co? Kurwa, zaraz się przekonasz.

Przeszklone rozbiegane czarne oczy i charkot. To nie są przeprosiny. A mnie Pedro już bardzo nudzi.

— Zapomniałeś języka, Pedro? Skoro zapomniałeś, to pewnie nie jest ci on już potrzebny.

Przygotowałem się na ten mały teatrzyk, show, specjalnie dla mojej Rosity. Pedro Ximenez w roli gwiazdy. Obcęgi kowalskie w roli rekwizytu. Ja w drugoplanowej roli oprawcy.

— Nasz mały Pedro przeprosi czy zaśpiewa? — pytam szeptem i pokazuję mu nowiutkie, kupione wczoraj w sklepie żelaznym szczypce do cięcia prętów. Mają długie pomarańczowe rączki, a na końcu ruchome czarne ostrze, twarde i mocne. On pluje i dygoce, próbuje coś wybełkotać, zasłonić się rękoma, ale nawet nie ma siły zacisnąć dłoni, bezwolny i słaby jak szmaciana lalka. — Biedny brzydki Pedro niemowa. Zaszczał dekatyzowane dżinsy.

Wpycham mu narzędzie do gardła, a on tylko wytrzeszcza oczy, bo nawet zębów nie jest w stanie zacisnąć, rozszerzam szczękę i chwytam w kleszcze obrzydliwy różowy jęzor. Klik i już po wszystkim. Pedro zalewa się krwią i mdleje.

Durnie nie zasługują na litość. Durni trzeba karać, żeby nabierali więcej rozsądku.

— Musimy kiedyś znów pojechać na plażę Escondida, są tam teraz chatki do wynajęcia — Rosita odrywa się od folderu, ma najpiękniejszy na świecie uśmiech i niczego nie potrafię jej odmówić.

— Oczywiście siostrzyczko, pojedziemy tam choćby i w przyszłym tygodniu — z wdzięcznością się uśmiecha.

Zemdlałego i cuchnącego moczem Pedro ciągnę do kabiny prysznicowej, otwieram zimną wodę, niech się trochę odświeży i ocuci. Ucięty język wrzucam do kibla i spuszczam wodę.

— Chodź Muxo — wołam kotkę, która właśnie zeszła z fotela i obwąchuje niewielką plamę krwi na wykładzinie. — To niedobre, chodź, dostaniesz ciasteczko.

Muxo to moja radość, moja miłość, mój raj. Wtulam twarz w jej pachnące gwiazdami futerko. Drobna, z czarnym aksamitnym noskiem i długimi wibrysami, jeden nieparzysty zabawnie zakręca jej się nad brwią, ma ciekawe świata, piękne oczy, źrenice jak obsydian i tęczówki jak jadeit, perfekcyjne połączenie barw. Płowe puchate futerko, na każdej łapce białe skarpetki i takie śmieszne włoski wokół pazurków. Czarny ogon jest rozłożysty jak u wiewiórki. Moja piękna dziewczynka. Nigdy się nie rozstajemy.

Wkładam Muxo do wyścielonej mięciutkim posłaniem klatki. Czas na nas. Rosita odkłada foldery, poprawia białą bluzkę, która seksownie opina się na tych piersiach twardych i gładkich jak marmur. Kilkoma szybkimi ruchami zaplata warkocz, szminkuje usta. Do torebki wsuwa Colta Python 357, broń, którą mogłaby na wylot przestrzelić ścianę, zabawka w sam raz dla młodej damy. Gasimy światło, pod prysznicem pozostawiam lecącą wodę. Przekręcam klucz, opuszczamy pokój numer 20 hotelu Mirador.

* * *

W Ricardzie najbardziej cenię jego poczucie humoru. Uwielbiam obserwować, jak z trudem opanowuje rozsadzające go emocje. Jest wulkanem, ale nigdy nie wpada w panikę. Na moim braciszku zawsze mogę polegać i znam go lepiej niż samą siebie. Dobrze jest mieć bliźniaka.

Schodzimy do małego zimnego holu tego obskurnego hotelu. On idzie przodem, sprężystym krokiem, męski, dobrze zbudowany, zdecydowany. W holu klimatyzacja ustawiona na máximo, kościotrup by tu zamarzł, ale gekonowi, który śpi na ścianie, najwyraźniej nic nie przeszkadza. Muxo, kotka Ricarda, na punkcie której ma fioła, miauczy niespokojnie w klatce. Urodziła się na jego rękach i wykarmił ją, podając jej do pyszczka przez strzykawkę mleko dla niemowląt. Nigdzie się bez niej nie rusza, po kieszeniach nosi kocie ciasteczka, a ja na wszystkich ciuchach mam kocie kłaki. Jest jednak coś uroczego w tym jego przywiązaniu do zwierzaka, traktuje ją tak, jakby była jego dzieckiem.

— Buenos días señor Rodriguez — stary karzełkowaty portier z brodawką na nosie szczerzy pożółkłe od tytoniu zęby. — Jak się państwu spało?

— Doskonale — odpowiada z uśmiechem mój braciszek, podkręca wąsy i wręcza portierowi klucz, odlicza banknoty, czterysta peso, po chwili dodaje jeszcze pięćdziesiąt. — Trochę nabrudziliśmy w pokoju, znacząco puszcza do starca oko, proszę przekazać to ode mnie sprzątaczce, gdy już oporządzi pokój.

— Sí señor — karzeł znów szczerzy żółte zęby i biegnie otworzyć przed nami drzwi.

Na zewnątrz oślepia słońce i uderza w nas fala wilgotnego ciepła. Próg hotelu Mirador to jakby wrota do innego świata. Wkładam szybko okulary z filtrem fluorescencyjnym, przecieram oczy, bo zmiana natężenia światła jest bolesna. Auto zostawiliśmy pod betonowym dachem, w należącym do hotelu boksie, mdli mnie od zapachu grillowanego na ulicy mięsa, że też sprzedawca tortilli musiał ustawić się pod samym wejściem do garaży. Obydwoje nie jemy mięsa, bo mięso śmierdzi trupem. Zjadanie trupów to najlepszy sposób, żeby samemu stać się trupem.

Nasze auto obsiadły oczywiście brudne dzieciaki, nie mogło być inaczej. Od tygodnia, odkąd mamy złotego mercedesa, wszędzie to samo. Budzimy niezdrową sensację, najwyższy czas pozbyć się go i przesiąść w coś mniej ekstrawaganckiego. Oczywiście mercedes był pomysłem Ricarda, w poprzedni piątek skradł go we Flores, w Gwatemali, jakiemuś ministrowi. Sportowa limuzyna, dopiero co weszła na rynek, całkiem fajna zabawka, tylko zbytnio rzucamy się w oczy. Minister pewnie dostał go jako łapówkę od któregoś ze współpracujących z establishmentem karteli narkotykowych, wóz nawet nie miał numeru rejestracyjnego. Prawdopodobnie nigdzie nie zarejestrowany, nieopodatkowany, nieubezpieczony, szukaj wiatru w polu. Ale kto szuka, ten w końcu znajduje. Zdecydowanie czas najwyższy by się go pozbyć.

Ricardo jest jak dziecko, teraz zakradł się i zaskoczył brudnego chłopaka, który wlazł na maskę. Trzyma go właśnie za kołnierz i przystawia mu do głowy lufę Magnum 44. Mój braciszek uwielbia przedstawienia. Chłopak wybałusza przerażone oczy i błaga o litość, widzę, że jego kolega posikał się ze strachu i stoi jak sparaliżowany w żółtej kałuży moczu. Reszta szczeniaków uciekła. Ricardo robi groźną minę, odsuwa chłopcu pistolet od głowy.

— Tym razem dostaniesz tylko nauczkę, strzelę w kolano — mówi mu i celuje. Chłopak niemal mdleje ze strachu, a Ricardo wybucha śmiechem, naciska języczek spustu i pistolet tryska chłopakowi w kolano strumieniem wody. Uwielbiam poczucie humoru i gadżety mojego brata.

— Leć do domu synek, strach ma wielkie oczy — śmieje się do przerażonego chłopca i szarmancko otwiera przede mną drzwi po stronie kierowcy. Sam sadowi się obok, nastawia klimatyzację i włącza odtwarzacz CD, „Soy de ti”, śpiewają nasi zaprawieni w bojach krewniacy z Sinaloa. Los Rodriguez, niezła z nas banda. Głaszczę czule braciszka po jego twardych krótkich włosach i z piskiem opon odpalam merca.

2.

Sobota, 12 października 1996,
w samo południe, Tuxtepec

Independencia. Mała zatłoczona uliczka, masa sklepów, barów i źle zaparkowanych samochodów. Z trudem znaleźliśmy miejsce, żeby się wcisnąć pomiędzy starego cadillaca a pickupa załadowanego skrzynkami z cuchnącą na słońcu cebulą, niecałe sto metrów od niedużego oddziału Banco Azteca, Institución De Banca Múltiple. Rosita chwilę poprawia makijaż i włosy, wygląda pięknie. Całuje mnie w usta, uśmiecha się i wychodzi, idzie dumnie wyprostowana, spodnie z delikatnej czarnej skóry podkreślają jej nieskazitelną figurę. Zostaję z Muxo, bo kotka nie przepada za strzelaniem, poza tym czas na toaletę. Mruczy radośnie, gdy wyjmuję ją z klatki, i przytyka do mojej twarzy wilgotny nosek. Delikatnie rozczesuję jej puchate futerko.

Ludzie czasem pytają mnie, dlaczego kot, a nie pies?, z psem podróżować łatwiej, koty przywiązują się do miejsca. Nie lubię psów, nie mają honoru, namolnie dopraszają się uwagi, jak porzucone dzieci rozpaczliwie domagają się miłości. To prawda, koty lubią stałe miejsce, ciszę, spokój, lubią przesypiać długie godziny w cieple, ale Muxo nie zna tych przyjemności, zawsze jest przy mnie, zawsze w ruchu. I akceptuje to w pełni. Tak jak ja, ma instynktowną potrzebę niezależności, przestrzeni. A jednocześnie potrafi się przywiązać, pragnie bliskości i odwzajemnia ją ciepłem, okazuje miłość na swój nieśmiały sposób. Rozumiemy się doskonale, sam jestem nieśmiały.

— Wiesz, że jesteś najładniejszą kotką świata? — pytam i patrzę w te niezwykłe jadeitowe tęczówki, które z bliska wyglądają jak abstrakcyjne witraże, a ona mruczy potakująco. Wie o tym dobrze, powtarzam jej to każdego dnia. Na dłoni podaję jej garść łososiowych ciasteczek. Los Rodriguez śpiewają korridę „El ranchero que te besa”, śpiewają, że śmierć jest pewna, życie nie.

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

www.jirafaroja.pl

Autor m.in. bestsellerowej „Xenna moja miłość” znów w wielkim stylu. „Bandyci Rodriguez” to utopia porównywana do„W drodze” Jacka Kerouaca oraz „Bonnie i Clyde” Arthura Penna. Lata dziewięćdziesiąte. Brudne ulice Meksyku. W miejscu gdzie rządzi bezprawie, nędza i alkohol para bliźniaków Rosita i Ricardo okradają banki, mordują i uciekają. Wychowywani bez ojca i matki, dzieci ulicy. Chcą umrzeć z pieśnią na ustach. Walczą o lepsze życie, wolne i bez przymusu. Ta historia jest niczym korrida, pieśń o bohaterach żyjących poza prawem, występnych, ale przepełnionych namiętnością.

Dariusz Papież, pisarz

Łukasz Gołębiewski — prozaik, krytyk literacki, wydawca. Autor m.in. powieści: „Krzyk Kwezala”, „Złam prawo” czy „Xenna moja miłość”, a także książek podróżniczych i esejów o przyszłości kultury.

Patroni medialni: