KOKON WYTRZEŹWIEŃ

Piotr Stróżyński

Jirafa Roja

Warszawa 2012

© Copyright by Piotr Stróżyński, 2012

© Copyright by Jirafa Roja, 2012

Redakcja: Hanna Kukwa
Korekta: Łukasz Gołębiewski
Projekt okładki: Wojciech Robakiewicz
Zdjęcie autora: Magdalena Maryańska
Łamanie: Tatsu tatsu@tatsu.pl

Kontakt z autorem: pistrozynski@gmail.com

Konwersja do formatu EPUB/MOBI: Koobe Sp. z o.o.

ISBN 978-83-62948-70-3

www.jirafaroja.pl

Wydanie I
Warszawa 2012

Spis treści

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

EPILOG

Jakże byście Wy mogli oddać mi sprawiedliwość?
Zatem obieram sobie Waszą niesprawiedliwość,
jako mnie przypadający udział.

Wilhelm Fryderyk Nietzsche

PROLOG

Rozgwieżdżone niebo miało w sobie magnetyczną, przyciągającą wzrok siłę. Zamiast patrzeć z nadzieją w ciemność przed siebie, czy też nie szarpie żyłką węgorz tudzież jakaś inna bestia z głębin, zadzierałem głowę i wbijałem wzrok w nieboskłon; aż bolała szyja. Bo też nieczęsto mieszczuch jakim byłem, miał okazję oglądać drogę mleczną i gwiazdozbiory święcące na czarnym niebie niczym lekcja poglądowa dla szkolnych dzieci.

Pachniało latem, bo i panowało kalendarzowe lato, chociaż; sierpień zbliżał się ku końcowi i nakazywał przygotowania do jesiennych szarug. Powietrze wypełniał zapach roślin i nieodległych mokradeł; czuć było też ciepłą wilgoć. Właściwie nie byłem pewien, czy owo doznanie natura dostarczała mi przez nos, czy też może przez skórę? Delikatny wietrzyk czasem muska policzki, wypełniał płuca radosną pełnością. Nadymałem się dogłębnie, czując wielką radość i siłę, iż nie palę tytoniu już od ponad roku.

Mrok nie otulał szczelnie. Punkciki na niebie zrzucały światło. Niewyraźnie widziałem przed sobą taflę jeziora, a nawet odbite w niej gwiazdy. Na horyzoncie majaczyła ściana ciemności będąca w dziennym świetle lasem. Taką samą mnogość mrocznych drzew miałem za swoimi plecami i wokół. Siedziałem w towarzystwie Andrzeja na ławce drewnianego pomostu. U moich stóp, na deskach, leżało plastikowe wędzisko. Towarzysz rozwinął dwa. Mnie nie chciało się skupiać uwagi na aż dwóch przyrządach do łowienia.

Sięgnąłem dłonią pod ławkę. Wymacałem butelkę z wódką. Znalazłem szklankę i napełniłem ją do trzech czwartych pojemności.

— Jesteś pewien, że nie możesz? — zapytałem, siląc się na grzeczność.

— Nie chcę — usłyszałem.

— A co to za antybiotyki?

— Silne. Nie nawracaj. Dzisiaj nie piję — odparł zdecydowanie.

— Na kacu nie jeżdżę samochodem i tobie też bym to zdecydowanie odradzał — uzupełnił wypowiedź.

— A ja, jeżeli pan pozwoli, z przyjemnością — przytknąłem naczynie do warg i kilkoma łykami opróżniłem.

Pośpiesznie poszukałem butelki z coca-colą i wygulgotałem solidną porcję. Niebezpieczny skurcz żołądka natychmiast ustąpił. Poczułem, jak po organizmie rozlewa się rozkoszne ciepło. Fala ta dotarła też do głowy i świat nieco zawirował. Wewnętrzny przymus dał nieprzepartą chęć zabrania głosu i to najlepiej w jakiejś niezwykle ważnej sprawie. Rad bym wygłosić może na przykład rewolucyjną teorię na temat możliwości dotarcia do którejś z gwiazd nad naszymi głowami, ale nie za bardzo umiałem sensownie coś w tym temacie sklecić. Toteż zacząłem jak potrafiłem.

— A twoja Krycha, tak bez niczego cię puszcza na ryby, na te kilka dni?

— A czemu nie? — wyraził zdziwienie.

— Nie gada, że dziwki jakieś pokątnie zarywasz, że do burdeli jeździsz, a nie tam na jakieś ryby?

— A co ja głupią babę sobie wziąłem, wredną czy jak? — odparł pytaniem.

— To masz fajnie.

— A ty nie?

— Ja właściwie też mam fajnie. Nigdy mi nie robi wymówek — stwierdziłem bez przekonania.

— Eh… — westchnął boleśnie.

— Co to znaczy to „eh”? — zapytałem.

— Nie. Nic. Takie sobie westchnięcie.

— Ja wiem. Czasem moja Danka sobie drwi ze mnie w towarzystwie i wy się dziwicie, jak ja to znoszę. Prawda? — krążący we mnie alkohol nie pierwszy raz zmuszał do szczerych wyznań i osobistych tematów.

— Wybacz. Ona czasem bywa trochę dziwna. Ale to twoja żona i mnie nic do tego. Tak to odbieram. Czasem trochę dziwna jest.

— A co w niej dziwnego?

— Mnie tam nic to tego. Ale nie ja… Inni też mówią… — zacinał się. — Ciężko z nią nawiązać kontakt. Jest zawsze nieobecna, jakaś taka… Ale mnie tam nic do tego. Twoja żona i za to ją szanuję. Pamiętaj, że ją szanuję.

— Ja twoją też szanuję. I nie tylko za to, że jest twoją żoną. Za wszystko. Jest piękna i mądra — wyznałem. — Można pozazdrościć.

— I puszcza mnie nocami na ryby — dodał.

— I moja też puszcza.

— Tak. Puszcza — mruknął. — Przyznaj… Ciężko, co?

— Z czym? — popatrzyłem na kolegę z zaciekawieniem.

— Masz dwójkę dzieciaków i ona nie pracuje… Sam robisz na czworo ludzi, uwzględniając w tym ciebie. Ile ty tam zarabiasz?

— Mam ponad trójkę, czasem prawie cztery i coś — wybąkałem nieskładnie.

— Skromnie — skrzywił się ironicznie, albo to skrzywienie tylko sobie wyobraziłem, bo przecież niewiele w mroku widziałem.

— No nie każdy jest klasą średnią — parsknąłem sarkastycznie.

— Nie każdy. Ja mam ósemkę, a czwórkę z czymś przynosi Krystyna. A i tak nie na wszystko wystarcza. Zawsze mało.

Pogmerał w kieszeni. Błysnął płomień zapalniczki. Poczułem wciąż miły mojemu nosowi zapach palonego papierosa.

— Twoja Danka ma jakiś zawód? — wciąż wykazywał zainteresowanie moją żoną.

— Szczerze, to nie ma — odpowiedziałem. — Nie zdała matury w liceum i na tym zakończyła naukę. Ma średnie bez matury i zawodu. Pewnie by zdała tę maturę, ale już się Agnieszka urodziła i do szkoły nie wróciła — wyjaśniłem.

— Poza jakąś fizyczną robotą nic by nie przyłapała — orzekł.

— Pewnie tak — zgodziłem się. — Pewnie — powtórzyłem. Westchnął ciężko. Głęboko wciągnął dym.

— Ciśnienie stabilne od kilku dni — powiedział. — Ciepła noc, będzie z osiemnaście stopni. Wietrzyk zachodni…

— Przecież nie wieje prawie… — wtrąciłem.

— Tak. A nic nie bierze. Gdzie są te węgorze?

— Jest dopiero dwudziesta trzecia. Godziny jeszcze nie łowimy. Coś mi mówi, że dzisiaj musi być nieźle. Mam takie przeczucie, że nałapiemy — oznajmiłem.

Tak naprawdę to wcale nie miałem takiego przeczucia. To raczej wchłonięty alkohol wprawił mnie w ożywienie i chciałem sobie takie odczuwanie wmówić, aby było jeszcze raźniej.

— Z proroctwami twoimi to różnie bywało — skomentował sceptycznie.

— E tam… Zobacz jak tutaj pięknie. Miliony gwiazd nad nami, ciemność wokół, do zgniłej cywilizacji daleko, wędeczki zarzucone, wódeczka w buteleczkach, powietrze pachnie życiem… — wciągnąłem nosem do płuc, ale tym razem poczułem przede wszystkim aromat tytoniu. — Tak bardzo chce się żyć — wyznałem w uniesieniu.

— Tak — zgodził się. — Jutro niedziela i dopiero w poniedziałek do roboty. Chce się żyć, bo trochę wolnego. Nie miałem go latem zbyt wiele.

— Współczuję, że nie możesz się napić…

— Przestań już o tym — przerwał zdecydowanie. — Marudzisz o tym chlaniu i marudzisz. Na ryby przyjechałem, a nie nachlaństwo. Uchlać się można w knajpie albo na weselu. Dla mnie nie pić, nie jest problemem.

— A ja tam na jedno i drugie — wyciągnąłem rękę w kierunku butelki, rozpoczynając odpowiednie manipulacje służące przygotowaniu kolejnej porcji do konsumpcji.

Nagle usłyszałem łoskot gromów i jęk dzwonu. Zagrała komórka Andrzeja, emitując początkowe dźwięki pierwszej płyty zespołu Black Sabbath.

— No co tam? — zapytał beztrosko.

On słuchał, a ja wychyliłem kolejną porcję ze szklanki i pośpiesznie popiłem nieparzącym płynem.

— Że co? — Andrzej czemuś nie dowierzał, a jego głos stał się nagle napięty i bardzo poważny.

Patrzyłem z niepokojem.

— Jaki stan? Jest jakieś zagrożenie? — pytał pośpiesznie.

— W jakim szpitalu? Jak to z szafy? Przecież to niemożliwe. Dlaczego akurat nam się to przytrafia? — przez długą chwilę słuchał. — Jasna cholera! — stęknął. — To wiesz co, Krystyna? Ja się zaraz stąd zwijam i wracam. Jestem jakieś sto pięćdziesiąt kilometrów. To myślę, że za mniej więcej dwie godziny będę.

Patrzyłem na niego zaskoczony, aż rozdziawiłem usta. Znowu słuchał, przytykając komórkę do ucha i przekrzywiając głowę.

— Za jakieś dwie godziny. Już wstaję i pakuję wędki. Trzymaj się. Pa! — rzeczywiście wstał z ławeczki.

— Co jest?

— Krystyna położyła spać Sebastianka — pochylił się, podniósł wędzisko z desek pomostu i zaczął skręcać żyłkę. — A ten z Karolkiem sobie skoki spadochronowe urządzili. Z szafy skakali z jakąś płachtą jako spadochron. Złamał nogę w kostce. Jest z Krystyną w szpitalu. Gips mu zakładają.

— Jedziesz?

— Niestety. Siła wyższa. A ty? Bo jeżeli tak, to zwijaj sprzęt.

— No nie wiem — zawahałem się. — Pokój opłacony… Ale jak stąd wrócić?

— Chyba tylko stopem w niedzielę. Do Piły albo gdzieś, gdzie jedzie jakiś pociąg. Bez samochodu i na kacu będzie ciężko.

— Kurwa mać! — podniosłem wędkę i rozpocząłem skręcanie żyłki. — A miało być tak świetnie! A mówiłem ci, zostaw komórkę w pokoju, jak ja. I miałbyś spokój.

— Nie o to chodzi — wzruszył ramionami, zmieszał się jakoś dziwnie. — Dzieciak przecież wypadek miał… — na poczciwym, brodatym obliczu niespełna czterdziestoletniego mężczyzny z bardzo mocno przerzedzonymi włosami zagościł niepokój.

— Ja tam jeszcze nawet ładowarki nie zabrałem i nikt się nie dodzwoni — dodałem. — I ja zresztą też do nikogo — uzupełniłem beztrosko.

* * *

Dochodziła druga w nocy, gdy wysiadłem z windy na trzecim piętrze i podążyłem do drzwi swego mieszkania. Zatrzymałem się metr przed wycieraczką, rozpoczynając poszukiwania kluczy. Nie było ich w żadnej kieszeni spodni ani kurtki. Znalazłem w plecaku. Wciąż czułem złość, że tak miło zaplanowana noc, przeistoczyła się niespodziewanie w nocne tułaczki. Postanowiłem wejść cichutko do domu, nikogo nie budzić, zająć miejsce w fotelu stojącym w pustym pokoju i ukoić żal w butelce.

Drzwi ustąpiły. Wkroczyłem do przedpokoju. Naprzeciw miałem wejście do pokoi dzieci. Było w nim ciemno, tak samo jak w pokoju po prawej. Niestety, po lewej, gdzie tkwiły drzwi do naszej małżeńskiej sypialni, paliło się światło. A więc prawdopodobnie Danuta nie spała i należało przypuszczać, że nie wyrazi się entuzjastycznie o moim stanie lekkiego upojenia, a tym bardziej o planach kontynuowania pijaństwa. Chciałem coś tam wybąkać na usprawiedliwienie i pchnąłem niedomknięte drzwi. Wkroczyłem do pomieszczenia z plecakiem i pokrowcem z wędkami na ramieniu.

— Andrzeja syn… — zdążyłem powiedzieć i głos uwiązł mi w gardle.

Moja żona klęczała naga na pościeli zwrócona twarzą do zasłoniętego okna i wypinała zad. Tuż za nią klęczał dość muskularny, opalony na brąz blondyn i wpychał swego kutasa w wypiętą ku niemu pochwę. Oboje odwrócili się w tym samym momencie. W oczach Danuty błysnęło przerażenie.

Mężczyzna znieruchomiał na trzy, może cztery sekundy; tak samo jak ja. Po prostu skamieniałem.

Blondyn wykrzywił usta w złośliwym uśmieszku. Zgrabnie skoczył na panele podłogowe. Stanął przodem do mnie, prezentując sterczącego członka dość znacznych rozmiarów.

— No i co się tak lampisz? Hydraulika nie widziałeś? — zapytał swobodnie. — Otwory przeczyszczam i przepycham. Zawód taki — z jego oblicza znikło zaskoczenie.

Danuta błyskawicznie zmieniła pozycję i zakryła się kołdrą. Patrzyła na mnie już bez poprzedniej obawy. Spod przykrycia wystawała jedynie głowa, ozdobiona potarganą wiechą jasnych, upstrzonych ciemnymi pasemkami włosów (ta fryzura kosztowała podobno trzysta złotych). W uszach błyszczały niewielkie kolczyki. Jej bardzo ciemne oczy patrzyły teraz zimno, może nawet złowrogo, usta krzywił grymas lekceważenia, czy też pogardy?

— Wyjdź stąd! — wysyczała rozkazująco.

Ale mnie zaskoczenie wciąż paraliżowało i nie umiałem się poruszyć ani niczego powiedzieć. Tylko gałki oczne zmieniały położenie, omiatając na przemian twarz żony i kutasa, może o dziesięć, a może i nawet o piętnaście lat młodszego ode mnie mężczyzny.

Ten podszedł do fotela, cały czas mając twarz zwróconą w moim kierunku, jakby gotował się do odparcia ataku. Sięgnął ręką i szybko wciągnął na biodra niebieskie bokserki.

Stałem, kurczowo zaciskając w dłoni rzemyk plecaka. Wciąż milczałem. Danuta patrzyła na mnie już bez najmniejszej obawy. Teraz spojrzała z nadzieją w kierunku kochanka, pewnie oczekując,że rozwiąże niezręczną sytuację.

— Przy dzieciach? Pod jednym dachem? — zapytałem z bolesną skargą.

— Są u matki — odparła dobitnie.

Blondyn sięgnął po koszulę, wciąż bacznie wpatrując się we mnie, ale jego twarz nie wyrażała najmniejszego nawet skrępowania; wręcz przeciwnie, raczej lekkie rozbawienie.

— Spodziewałem się tego. Wyczuwałem to — oznajmiłem.

— Tak? — Danuta popatrzyła z zaciekawieniem, które miało być ironią.

— I nawet zastanawiałem się, co wówczas zrobię — kontynuowałem, stojąc ciągle w kurtce, z wędkami i plecakiem, metr za progiem pokoju.

— I co zrobisz?

— Chyba pozostanę przy wersji, że skoro tak ci dobrze, to pierdol się nadal.

— To dobrze — powiedziała. — I rzeczywiście mi dobrze — dodała po chwili.

— Skoro wybrałaś innego, to twoja sprawa. Do mordy nie będę mu skakał. Tobie zresztą też nie. Nie zasługujesz na taki wysiłek — mówiłem… — W odniesieniu do ciebie, to byłoby niegodne, mało szlachetne i ogólnie żałosne.

— Cieszę się jak cholera — wtrącił młodzieniec.

— Na moją zazdrość trzeba sobie zasłużyć — wieściłem dalej.

— Ale pamiętaj, damo bez matury, że życie bez pracy i na mój koszt się skończyło. To koniec naszego związku. Koniec wszystkiego. Rozwód zostanie orzeczony z twojej winy. Wyniesiesz się z tego domu i będziesz musiała iść do roboty, żeby płacić alimenty na dzieci.

— Smutny los — mruknął opalony blondyn, wdziewając spodnie.

— O tak, tak — dodała moja żona. — Będzie mi teraz źle.

— A tymczasem możecie pierdolić się dalej. Ja spadam i przed poniedziałkiem nie wrócę — odwróciłem się zdecydowanie.

W przedpokoju zrzuciłem z ramienia bagaże i wyszedłem. Za progiem ze zdziwieniem stwierdziłem, że z oczu ciurkiem ciekną mi łzy…

ROZDZIAŁ 1

Wszystkie cząsteczki mojego ciała pragnęły alkoholu i jak najszybszej utraty bolesnej przytomności. Szedłem chodnikiem gdzieś przed siebie, nie potrafiąc skupić uwagi na tym, że idę i właściwie nie wiem dokąd; a skoro chcę się napić, to powinienem poszukać czynnego o tej porze sklepu.

Raz po raz przygniatała mnie rozpacz. Zanosiłem się urywanym szlochem, po policzkach ściekały łzy. To znowu oczy wysychały i targała mną złość, aż kipiało w duszy. Zastanawiałem się, co musi zrobić małżonka, abym jej wybaczył, aby możliwe było nasze dalsze wspólne życie. Oczami wyobraźni widziałem ją tarzającą się u mych stóp i błagającą o przebaczenie. Ale wściekłość zaraz ulatywała, na jej miejsce pojawiała się żałość. Dogłębnie rozumiałem, że ona nie przeprosi i nie okaże skruchy, że to jest koniec naszego małżeństwa, moje córki — jedenastoletnia Katarzyna i trzynastoletnia Agnieszka, nie będą dalej dorastać we w miarę normalnym domu. I znowu pojawiał się kolejny obraz — sterczący fiut opalonego, muskularnego i szczerze mówiąc bardzo atrakcyjnego mężczyzny, ponownie w duszy wrzała wściekłość.

Mamrotałem coś pod nosem, czasem nawet machałem rękami… Dopiero po przejściu przynajmniej kilometra skojarzyłem, że alkohol miałem w plecaku, który porzuciłem w domu. Rozejrzałem się bardziej przytomnie, usiłując rozpoznać otoczenie. I znowu pociekły łzy. Właśnie doszedłem do wniosku, że się zabiję i naznaczę tę kurwę piętnem własnej śmierci.

Wreszcie dotarłem do czynnego sklepu i automatycznie kupiłem dwie butelki wódki. Jakoś tak odruchowo, nie wybierając świadomie celu, poszedłem w kierunku nieodległego dworca kolejowego. Piłem wprost z butelki, pod filarami, przy wejściu na Dworzec Zachodni. Zaraz jednak wypatrzyli mnie tutejsi stali bywalcy i dołączyli. Nic im nie odpowiadałem, tylko wręczyłem flachę. Piliśmy zgodnie, przekazując sobie butelkę. Trochę ponarzekali, że nie mam papierosów, ale ich wymięte oblicza zdradzały ogromną radość.

— Są jeszcze dobrzy ludzie na tym świecie — powiedział zarośnięty, przykro cuchnący żul, obuty w dwa zupełnie różne trzewiki.— Niechaj sam Bóg wynagrodzi ci szczęściem wszelakim. Niech da co może… I dzieci wiele i piniundze… Jesteś w porządku gość! Jak rzadko kto!

Zgodnie wypiliśmy zawartość dwóch półlitrówek. Nie wiem jakim sposobem dotarłem do hotelu położonego niedaleko dworca. Obudziłem się w odzieży na posłaniu, zupełnie nie wiedziałem, gdzie jestem. Początkowo też nie pamiętałem wczorajszych wydarzeń. Wyszedłem z pokoju, usiłując zdobyć jakieś informacje. Dziewczyna w recepcji objaśniła nazwę hotelu, powiedziała, że opłacone jest do jutra do godziny czternastej, ale skąd się tutaj wziąłem, nie wiedziała, bo pracę rozpoczęła rano.

Zaraz przy drzwiach wejściowych, w ścianę wbudowano bankomat. Na wspólnym koncie z żoną powinienem mieć około piętnastu tysięcy złotych. Sprawdziłem, ale wyświetliło, że jest minus dwa złote i ileś tam groszy. Poczułem uderzenie dotkliwego strachu. Nie wiedziałem teraz, czy to żona opróżniła konto, czy też może pieniądze wczoraj rozdałem albo mi ukradli. Ale zaraz przypomniałem sobie, że przez bankomat można w ciągu doby wypłacić tylko pięć tysięcy złotych. Odetchnąłem z ulgą. Najwyraźniej szanowna małżonka przy pomocy internetu przelała pieniądze na inne konto albo zdążyła już odwiedzić bank? Z trudem skojarzyłem, że dzisiaj jest niedziela, więc banki są zamknięte. Miałem jeszcze drugą kartę, do konta, na którym gromadziłem własne oszczędności, w tajemnicy przed ślubną. Tutaj powinno być około dwóch i pół tysiąca. Rzeczywiście było. Wypłaciłem dwieście i poszedłem do sklepu monopolowego, następnie wróciłem do hotelowego pokoju.

Wlewałem w siebie gorzałę, zasypiałem, mówiłem coś głośno, odgrażałem się, płakałem, histerycznie rżałem, czasem łapałem za telefon, ale rozładowana bateria pozwalała uruchomić go tylko na kilka sekund. Zbyt krótko, aby wykonać połączenie.

Przebudzenie przyszło wraz z potwornym kacem, będącym jak narzędzie tortur. Według mojego telefonu był poniedziałek, godzina dwunasta pięć. Urządzenie uruchomiło się na około minutę, poinformowało mnie również, że czterokrotnie próbowano dodzwonić się do mnie z pracy. Uznałem, że dzisiaj mam ważniejsze sprawy i jakoś to jutro załatwię. Przez godzinę wlewałem w siebie ciepłą wódkę, zmagając się z wymiotami. Przy pierwszym podejściu zarzygałem podłogę. Hotel opuściłem dwadzieścia minut przed czternastą. Wezwałem taksówkę i kazałem się wieźć do domu…

* * *

To dziwne. Przecież niczemu nie byłem winien. To nie ja rozwaliłem małżeństwo. A jednak bardzo się bałem. I nie likwidował tego uczucia nawet alkohol, krążący we mnie pewnie w dość znacznym stężeniu. Zamarłem w bezruchu na wycieraczce przed drzwiami, natężyłem słuch, chcąc wyłowić jakieś dźwięki z wnętrza. Ale panowała idealna cisza.

Przemogłem się, włożyłem klucz do zamka. Przekręciłem, ale drzwi nie puściły. Musiały być zamknięte na zasuwę, którą można było otworzyć tylko od wewnątrz. Przycisnąłem guzik gongu. Czekałem. Nikt nie otwierał. Ponowiłem prośbę o wpuszczenie do środka. Ktoś musiał tam być, zasuwy nie można było zasunąć od zewnątrz. Czułem, jak narasta we mnie strach i olbrzymie napięcie. Ona mnie nie chce wpuścić — docierało do mnie.

I nagle drzwi ustąpiły. W przedpokoju stała moja żona Danuta. Bardzo starannie uczesana, z umiejętnie dobranym makijażem, w żółtych rajstopach i kusej, zielonej spódniczce. Patrzyła na mnie poważnie, może nawet ze smutkiem.

— Wróciłem — oznajmiłem, po przestąpieniu progu.

— Wódką od ciebie jedzie, jak zawsze. A ja mam tego dosyć — przekazała mi bardzo spokojnym głosem. — Nie możesz sobie trzeźwieć gdzieś indziej? Izbę wytrzeźwień sobie tutaj robisz czy jak? Mam tego dość — dodała ostrzej. — Albo skacowany, albo śmierdzący pijaństwem. Jak jakiś wytwór koszmarnego snu, kurwa jasna! — zaklęła ostro. — Tu mieszkają też dzieci!

Pełna wersja książki do kupienia w księgarni internetowej koobe.pl

www.jirafaroja.pl